จุดแตกหัก

“เจ้าคิดว่ากระดานหมากนี้ยังอยู่ในกำมือของเจ้าหรือ สนมจาง?” หลินเฟยอวี่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับจะสูบอากาศออกจากปอด นางไม่ได้ขยับตัวหนีคมดาบที่จ่ออยู่ใกล้ลำคอแม้แต่น้อย ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองกองกำลังทหารที่ล้อมรอบด้วยความเรียบเฉย เย็นชาเสียจนจางลี่ที่กำลังยกยิ้มเหี้ยมเกรียมต้องชะงักไปชั่วครู่ “หลินเฟยอวี่ เจ้ายังมีหน้ามาถามเรื่องกระดานหมากอีกหรือ?” จางลี่ก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น ลากชายกระโปรงปักลายหงส์ทองที่บัดนี้ดูโอหังกว่าคราใดผ่านร่างของนางไป “ดูสภาพของพวกเจ้าสิ ฮ่องเต้ที่ไร้อำนาจ กับสตรีที่ตระกูลถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ... คืนนี้คือจุดจบของพวกเจ้า ไม่ใช่จุดเริ่มของแผนการใดๆ ทั้งสิ้น” ฮ่องเต้เฟยหลงที่ยืนอยู่ข้างกายเฟยอวี่แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังกังวานนั้นไม่ได้แฝงความตระหนกแม้แต่น้อย ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน “จางลี่ เจ้าช่างโง่เขลานัก เจ้าคิดว่าการที่ข้ายอมให้เจ้าเข้าใกล้ห้องบรรทมในคืนนี้ได้โดยง่าย เป็นเพราะข้าไร้ความสามารถงั้นหรือ?” จางลี่ชะงักฝีเท้า ใบหน้าสวยคมเริ่มบิดเบี้ยวด้วยโทสะ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร!” เฟยอวี่ขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงกำไลหยกที่ข้อมือกระทบกันดังแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาทของผู้ฟัง “หมายความว่า สิ่งที่เจ้าถือครองอยู่น่ะ... มันคือหมากที่พวกเรา ‘หย่อน’ ลงไปในมือเจ้าเองอย่างไรเล่า สนมจาง ตระกูลหลินของข้าล่มสลายเพราะเล่ห์กลของเจ้า บัดนี้... เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าได้ลิ้มรสชัยชนะง่ายๆ เช่นนี้เชียวหรือ?” บรรยากาศในห้องพลิกผันทันควัน ทหารองครักษ์ที่ยืนรายล้อมต่างเริ่มหันมองหน้ากันด้วยความฉงน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยจากภายนอกวัง ทว่าไม่ใช่เสียงทหารของจางลี่ แต่มันคือเสียงของหน่วยองครักษ์ลับที่ขึ้นตรงต่อฮ่องเต้! จางลี่หน้าถอดสี มือที่ถือดาบเริ่มสั่นเทา “ไม่มีทาง... เป็นไปไม่ได้! กองกำลังของข้าล้อมรอบวังหลวงไว้หมดแล้ว!” “ล้อมไว้... หรือถูกล้อมกันแน่?” เฟยอวี่ก้าวออกมาข้างหน้า ร่างระหงดูเด่นสง่าดุจพญาหงส์ที่กำลังสยายปีกแม้ไร้ซึ่งอาวุธ “ความแค้นของข้ามันฝังลึกเกินกว่าจะจบลงด้วยการหลั่งเลือดของเจ้าเพียงคนเดียว ข้าต้องการให้เจ้าเห็น... เห็นวันที่ทุกอย่างที่เจ้าสร้างมา พังทลายลงต่อหน้าต่อตา เหมือนกับที่ครอบครัวของข้าเคยได้รับ” “เจ้าอวดดี!” จางลี่ตวาดกร้าว นางเงื้อดาบหมายจะปลิดชีพสตรีตรงหน้า ทว่าในวินาทีที่คมดาบใกล้จะสัมผัสผิวเนียน เฟยหลงกลับคว้าข้อมือของนางไว้ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล ดวงตาสีเข้มของฮ่องเต้เปลี่ยนไปเป็นดุดันราวกับราชสีห์ที่ซ่อนเขี้ยวเล็บมานาน “เจ้ากล้าแตะต้องนางงั้นหรือ?” น้ำเสียงของเฟยหลงเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ “ข้าเคยปล่อยให้เจ้าเล่นสนุกมานานพอแล้วจางลี่ วันนี้... ถึงเวลาชดใช้” ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ทหารนายหนึ่งที่อยู่ด้านหลังสุดของจางลี่กลับก้าวออกมา พร้อมกับเสียงของอาวุธลับที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามา! *ฉึก!* เฟยอวี่เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่นางไม่คาดคิดว่าจะมีตัวตนอยู่ตรงนั้น คนผู้นั้นสวมชุดทหารองครักษ์ ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตที่นางจำได้ดี ไม่มีวันลืม... “ท่านพี่...” เฟยอวี่พึมพำ ชื่อที่นางไม่ได้เอ่ยมาเนิ่นนานตั้งแต่วันที่ตระกูลถูกกวาดล้าง หลุดออกมาจากริมฝีปากด้วยความสั่นสะท้าน ชายผู้นั้นไม่ใช่ทหารธรรมดา แต่เป็นพี่ชายของนางที่ทุกคนต่างคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิง! เขาไม่เพียงแต่ไม่เข้าช่วยเฟยอวี่ แต่กลับใช้ดาบจ่อที่หลังของฮ่องเต้เฟยหลง พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัว “อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจเลยฝ่าบาท... เพราะคนที่จะกำหนดจุดจบในคืนนี้ ไม่ใช่พวกท่าน... แต่เป็นข้า” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องอีกครั้ง ความหวังที่เฟยอวี่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เมื่อศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็นคนใกล้ชิดที่นางรักที่สุดในอดีต! หวังว่าตอนที่สิบหกนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นไปกับไป๋เหลียนฮวานะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้ค่ะ!