กำแพงที่ยังไม่พัง

“ถ้าคุณยังคิดจะกดชัตเตอร์ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าแบบนี้ต่อไป ก็เก็บกล้องแล้วไสหัวกลับไปนอนที่บ้านเถอะครับ ลินิน” เสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังแทรกผ่านความเงียบของสตูดิโอถ่ายทำที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นผงและแสงไฟสปอตไลท์ เขาไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงนิ่งเรียบที่แฝงไปด้วยความเย็นเยือกนั้นกลับทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลงจนติดลบ ลินินวางกล้อง DSLR ตัวโปรดลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยจังหวะที่ตั้งใจให้เกิดเสียง ‘ปึก’ ดังพอที่จะทำให้คนทั้งกองถ่ายชะงัก เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้มีมาดเหมือนเจ้าชายน้ำแข็งที่ชอบทำตัวเป็นเผด็จการ “สัญชาตญาณสัตว์ป่าเหรอคะ?” ลินินเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น มุมปากกระตุกยิ้มเยาะ “ก็นะ... ถ้าเปรียบเทียบกับภาพในหัวแคบๆ ของคุณที่อยากให้งานออกมาเป็นหุ่นยนต์ไร้วิญญาณ ฉันก็เข้าใจได้ว่าทำไมคุณถึงมองไม่เห็นศิลปะที่มันมีชีวิต” คินน์ก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีอยู่ถูกลดทอนลงจนลินินรู้สึกถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำที่ติดตัวเขามาตลอด เขาสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัว ทำให้เงาของเขาทอดทับร่างเธอจนดูเหมือนถูกกักขังอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่เขาขีดเส้นไว้ “ศิลปะที่ว่านั่นน่ะ มันทำงบกองถ่ายบานปลายไปสามล้านแล้วนะคุณลินิน” คินน์กดเสียงต่ำ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เชิดขึ้นท้าทาย “ผมจ้างคุณมาทำงาน ไม่ได้จ้างมาทำตัวเป็นนางเอกหนังอินดี้ที่ทำอะไรตามใจชอบ” “งบประมาณน่ะเหรอคะที่เอามาอ้าง? หรือจริงๆ แล้วคุณแค่กลัว?” คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง “กลัวอะไร?” “กลัวว่าถ้าภาพที่ฉันถ่ายมันออกมาดีเกินกว่ามาตรฐานที่คุณตั้งไว้... คนเขาจะรู้ว่าโปรดิวเซอร์ผู้แสนจะเป๊ะอย่างคุณ มันก็แค่คนที่พยายามคุมทุกอย่างไว้เพราะตัวเองไร้จินตนาการยังไงล่ะ” คำพูดจี้จุดทำให้เส้นความอดทนในใจคินน์ขาดผึง สติสัมปชัญญะที่เขาพยายามรักษาไว้ตลอดหลายชั่วโมงพังทลายลงในวินาทีนั้น เขาคว้าข้อมือของลินินแล้วดึงร่างเธอให้เข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของหญิงสาวชนเข้ากับผนังห้องสตูดิโอที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์วางระเกะระกะ “อยากลองของมากใช่ไหม?” คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับผิวแก้มของลินินจนเธอใจสั่นวูบ “ในเมื่อคุณบอกว่าผมคุมทุกอย่าง... งั้นลองดูไหมล่ะ ว่าในพื้นที่ส่วนตัวของผมแบบนี้ คุณจะยังปากดีได้นานแค่ไหน” “ปล่อยนะคินน์...” ลินินเริ่มรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า เมื่อระยะห่างมันใกล้จนเธอได้ยินเสียงหัวใจของเขากำลังเต้นแรงไม่แพ้กัน “ไม่ปล่อย” เขาตอบเสียงแหบพร่า “จนกว่าคุณจะเข้าใจว่าที่นี่คือพื้นที่ของผม และกฎก็คือสิ่งที่ผมวางไว้... คุณไม่มีสิทธิ์มาท้าทายอำนาจของผมซ้ำๆ แบบนี้” “คุณมันก็แค่...” “แค่คนบ้าอำนาจ? หรือแค่ผู้ชายที่คุณกำลังยั่วโมโหจนเขาทนไม่ไหวกันแน่?” คินน์สวนกลับ พลางเลื่อนมือจากข้อมือมาวางที่ผนังข้างใบหน้าของเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ ลินินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา เห็นความสับสนวุ่นวายซ่อนอยู่ในนั้น มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความปรารถนาบางอย่างที่เขากำลังกดทับเอาไว้อย่างหนักหน่วง เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมา “ถ้าอยากคุมนัก ก็ลองดูสิคะ” ลินินท้าทายด้วยเสียงที่สั่นพร่านิดๆ “ว่าคุณจะหยุดฉันได้จริงๆ หรือแค่อยากจะให้ฉันสยบอยู่ใต้เงาของคุณกันแน่” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังถึงจุดเดือดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ สายตาของทั้งคู่ประสานกันแน่นหนา ราวกับกำลังทำสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมถอย ทันใดนั้น เสียงประตูสตูดิโอที่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของใครบางคนที่เดินก้าวเข้ามาในห้องก็ทำลายกำแพงความเงียบลงทันที “คินน์! นายยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอ? งานเลี้ยงงานเปิดตัวกำลังจะเริ่มแล้วนะ!” เสียงวินดังขึ้นพร้อมกับฝีเท้าที่หยุดกะทันหันเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ลินินและคินน์รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต คินน์หันไปมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่แสดงความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ขณะที่ลินินรีบก้มหน้าหยิบกล้องขึ้นมาบังสายตาตัวเองเอาไว้เพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำ คินน์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงบ้าคลั่งอยู่ข้างใน ก่อนจะหันมามองลินินอีกครั้งด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “เรายังคุยเรื่องนี้กันไม่จบหรอกนะ ลินิน” เขากระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความรู้สึกที่ค้างคาจนแทบจะหายใจไม่ออก ลินินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือที่จับกล้องสั่นเทาเล็กน้อย เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอเธออยู่ในงานเลี้ยงค่ำคืนนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของการพังทลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้น หรือจะเป็นการเปิดเผยความลับที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมกันแน่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับลินินและคินน์ในตอนนี้นะคะ!