ติดเกาะแบบไม่ได้นัดหมาย

“คุณจะบ้าหรือไง! นี่มันไม่ใช่เวลามานั่งสั่งงานด้วยน้ำเสียงกดขี่แบบนั้นนะคินน์ ดูหน้าต่างนั่นสิ! พายุจะพัดหลังคาบ้านพักปลิวอยู่แล้ว!” ลินินตะโกนแข่งกับเสียงลมกรรโชกแรงที่ปะทะเข้ากับบานหน้าต่างไม้จนสั่นสะเทือนไปทั้งหลัง เธอขว้างกล้องคู่ใจลงบนโซฟาอย่างไม่สนใจว่าเลนส์ราคาแพงจะบุบสลายหรือไม่ ความกลัวเริ่มเกาะกินใจเมื่อแสงไฟในกระท่อมริมหาดกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว คินน์ที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องขยับตัวอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาก้าวเข้ามาใกล้จนลินินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายที่แผ่ออกมา เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่มีการล่วงเกิน แต่หนักแน่นพอที่จะให้เธอหยุดพยศ “ตั้งสติหน่อยลินิน! การโวยวายไม่ได้ช่วยให้เรือมารับเราได้เร็วขึ้นหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำของเขานิ่งสนิท มันขัดกับสถานการณ์รอบข้างที่เหมือนนรกแตกอย่างสิ้นเชิง “แล้วจะให้ฉันทำยังไง! นั่งรอความตายเหรอ หรือจะให้นั่งดูคุณเก๊กท่าว่าเป็นโปรดิวเซอร์ผู้เก่งกาจแม้ในยามที่กำลังจะจมน้ำตายไปพร้อมกับเกาะบ้าๆ นี่!” ลินินสะบัดมือออก แต่คินน์กลับฉุดเธอให้ถอยห่างจากหน้าต่างที่กำลังจะแตกกระจายเข้ามาในห้อง เขากดร่างบางให้ลงไปนั่งที่มุมห้องที่ปลอดภัยที่สุด แสงแฟลชจากมือถือของคินน์ส่องกราดไปรอบห้อง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสที่เปรอะเปื้อนด้วยหยาดฝนและคราบอารมณ์ คินน์ถอนหายใจยาว พลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ โดยเว้นระยะห่างที่พอเหมาะ ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับแผ่ซ่านเข้ามาในความเย็นเยียบของคืนพายุ “ผมไม่ได้สั่งให้คุณตาย และผมก็ไม่ยอมให้งานที่อุตส่าห์ถ่ายมาพังเพราะความงี่เง่าของคุณด้วย” เขาพูดพลางถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกออกแล้วคลุมไหล่ให้เธอ “หยุดปากเก่งสักนาที แล้วคิดดูสิว่าเรามีเสบียงพอสำหรับคืนนี้ไหม” ลินินนิ่งไป เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในน้ำเสียงของเขา คินน์ไม่ใช่คนกลัวตาย แต่เขากำลังกังวล... กังวลถึงความปลอดภัยของเธอ แม้จะพยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีดุๆ ก็ตาม “ทำไมคุณต้องทำแบบนี้...” ลินินพึมพำ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างน่าใจหาย “ทั้งที่เกลียดขี้หน้าฉันขนาดนี้ ทำไมต้องทำเหมือนห่วงกันด้วย” คินน์หันมามองเธอในความมืด แสงจากแฟลชมือถือที่วางไว้บนพื้นสร้างเงาตกกระทบที่ทำให้ใบหน้าคมสันของเขามีเสน่ห์แบบดิบๆ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ “ผมไม่ได้ห่วงคุณ ลินิน... ผมแค่ไม่อยากมีปัญหาถ้าช่างภาพฝีมือดีอย่างคุณต้องมาเป็นอะไรไปภายใต้การดูแลของผม มันเสียประวัติ” “ตอแหล” เธอสวนทันควัน แต่ประโยคต่อมากลับแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฟ้าร้อง “ขอบคุณนะ” บรรยากาศในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมพายุที่บ้าคลั่งข้างนอกกับเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ ลินินขยับตัวหนีความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก เธอพยายามเบนความสนใจไปที่พายุ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงขยับตัวของคินน์ ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังจะเปลี่ยนเป็นความผ่อนคลาย จู่ๆ ประตูไม้บานใหญ่ของกระท่อมก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงลมพายุที่โหมกระหน่ำพร้อมกับร่างของใครบางคนที่โงนเงนเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าเป้ใบใหญ่ “โอ้โห... ไม่คิดว่าจะเจอกันในสภาพน่ารักขนาดนี้เลยนะเนี่ย” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงฝน ลินินเบิกตากว้างเมื่อเห็นวินเดินเข้ามาพร้อมกับเสื้อกันฝนที่เปียกโชก เขาหันมาแสยะยิ้มให้ทั้งคู่ที่นั่งตัวติดกันอยู่มุมห้อง “นี่มันคืนพระจันทร์เต็มดวง หรือคืนนรกแตกกันแน่ล่ะเนี่ยคินน์? แล้วนั่น... ทำไมต้องนั่งกอดกันแน่นขนาดนั้นด้วยล่ะครับ?” คินน์ลุกขึ้นยืนทันที นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เพื่อนสนิทที่มาผิดจังหวะที่สุดในชีวิต ส่วนลินินที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอไปคว้าแขนคินน์ไว้ตอนไหนก็รีบปล่อยมือออกทันที ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ วินเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับวางของในมือลง ก่อนจะกระซิบข้างหูคินน์เบาๆ แต่ดังพอที่ลินินจะได้ยินชัดเจน “ดีใจที่เห็นนายปลอดภัยนะ... แต่ดูท่าทางคืนนี้คงจะยาวนานกว่าที่คิด เพราะเรือที่ฉันนั่งมาด้วยน่ะ... มันเพิ่งล่มไปเมื่อห้านาทีก่อน ตอนนี้เราทุกคนติดอยู่ด้วยกันที่นี่... และไม่มีทางออกแล้วล่ะ” ลินินรู้สึกเหมือนหัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อมองออกไปข้างนอก เห็นเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่างไปจนหมดสิ้น การติดเกาะกับคินน์ว่าแย่แล้ว แต่การติดเกาะกับคินน์ในวันที่เขามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่... มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของความพินาศที่เธอควบคุมไม่ได้เลย ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่าตอนที่สามนี้จะทำให้คุณรี้ดใจสั่นไปพร้อมกับลินินนะคะ!