การคำนวณที่ผิดพลาด

“เรน หยุดมือเดี๋ยวนี้!” เสียงของเอเลน่าตวาดก้องผ่านม่านอากาศที่เริ่มบิดเบี้ยว เธอไม่ได้ยืนนิ่งเหมือนทุกครั้ง แต่กำลังพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ ทว่าสำหรับเรน ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบกลายเป็นเพียงสมการตัวเลขที่วิ่งผ่านหน้าตาข่ายเรตินาของเขาด้วยความเร็วสูง บนฝ่ามือขวาของชายหนุ่ม วงเวทสีครามที่เขาออกแบบขึ้นเองผ่านกระบวนการคำนวณทางคณิตศาสตร์กำลังสั่นสะเทือน มันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไปที่ใช้การท่องจำหรือถ่ายทอดพลังตามสัญชาตญาณ แต่มันคือการคำนวณค่า 'ความหนาแน่นของมานา' ให้กลายเป็นฟังก์ชันเลขชี้กำลัง *ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานอยู่ที่ 0.04... มากเกินไป* เรนคิดในใจ ขณะที่หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมลงมาตามขมับ เขาพยายามบิดโครงสร้างสมการในอากาศ แต่แรงดีดกลับของมานากำลังฉีกกระชากพื้นที่โดยรอบให้แตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกค้อนทุบ “คุณกำลังเล่นกับระเบิดที่จุดชนวนด้วยตรรกะที่ผิดพลาด!” เอเลน่าคว้าข้อมือเขาไว้ นิ้วเรียวยาวของเธอประทับลงบนจุดชีพจรเวทมนตร์ของเรนเพื่อถ่ายโอนพลังงานส่วนเกินทิ้งไป ตู้ม! แรงระเบิดย่อมๆ เกิดขึ้นกลางห้องแล็บ อุปกรณ์แก้วสำหรับทดลองกระจัดกระจายแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นควันอบอวลไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นทาง เรนถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับชั้นหนังสือด้านหลัง ร่างกายของเขาสั่นเทาไม่ใชเพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านเมื่อได้เห็น ‘ผลลัพธ์’ ที่แท้จริงของสมการ “คุณบ้าไปแล้วหรือไง?” เอเลน่าหอบหายใจถี่ สายตาของเธอที่ปกติจะเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความตระหนก “คุณพยายามจะดึงมานาจากชั้นบรรยากาศมาสร้างเป็นกระแสไฟฟ้าโดยใช้หลักการของแคลคูลัส? คุณรู้ไหมว่าถ้าข้อมือคุณพลาดไปเพียงมิลลิเมตรเดียว แขนของคุณจะระเบิดออกเป็นชิ้นๆ แทนที่จะเป็นแค่ขวดแก้วพวกนี้” เรนยันตัวลุกขึ้น เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่เกาะตามเสื้อคลุมสีเข้ม ก่อนจะขยับแว่นตาที่เบี้ยวไปเล็กน้อยให้เข้าที่ สายตาของเขาไม่ได้มีความสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมีความกระหายใคร่รู้ที่น่าขนลุก “ผมคำนวณค่าสัมประสิทธิ์ไว้ที่ 99.9% แล้วครับอาจารย์” เรนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าลึกซึ้งไปด้วยความจริงจัง “แต่ผมพลาดไปจุดเดียว... ผมลืมคำนวณ 'ค่าความต้านทานของมิติที่สี่' ที่แทรกซ้อนเข้ามาในห้องแล็บแห่งนี้” เอเลน่าชะงัก เธอจ้องมองเรนเหมือนมองคนแปลกหน้า “มิติที่สี่? นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไร? ในโลกเวทมนตร์นี้ เราไม่มีสมการสำหรับมิติที่สี่ และไม่มีใครโง่พอจะพยายามคำนวณมันด้วยหลักการฟิสิกส์ชั้นต้นแบบคุณ” “นั่นแหละครับคือสิ่งที่ทำให้โลกนี้น่าเบื่อ” เรนก้าวเดินไปหาเธอท่ามกลางเศษซากของห้องที่พังพินาศ “เวทมนตร์ของพวกคุณคือความเชื่อ แต่เวทมนตร์ของผมคือความจริงที่พิสูจน์ได้ ผมจะทำให้ดูอีกครั้ง แต่คราวนี้ ผมจะปรับค่าฐานให้ต่ำลง เพื่อให้สมดุลของมานาคงที่...” “พอได้แล้ว!” เอเลน่าก้าวเข้ามาขวาง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนเรนได้กลิ่นจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ที่ลอยมาจากตัวเธอ “ที่นี่คือโรงเรียนสอนเวทมนตร์ ไม่ใช่ห้องทดลองนิวเคลียร์ของคุณ ต่อให้คุณจะมีสมองอัจฉริยะแค่ไหน แต่ถ้าคุณควบคุมพลังไม่ได้ คุณก็เป็นแค่ภัยคุกคามที่มีชีวิต” เรนเงียบไป สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอาจารย์สาว เขาเห็นบางอย่างในนั้น... ความหวาดกลัว ไม่ใช่กลัวตาย แต่เป็นความหวาดกลัวต่อ ‘ความเป็นเหตุเป็นผล’ ที่เรนกำลังหยิบยื่นให้ “อาจารย์ครับ...” เรนเอ่ยเสียงแผ่ว “ทำไมอาจารย์ถึงห้ามผม? หรือจริงๆ แล้วอาจารย์รู้ว่าสิ่งที่ผมคำนวณนั้น... มันถูกต้อง และมันจะเปิดเผยว่าสิ่งที่พวกคุณสอนมาตลอดนั้นเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง?” บรรยากาศในห้องแล็บที่พังทลายเงียบสงัดลงทันที เสียงนาฬิกาทรงโบราณบนผนังที่ยังไม่พังทลายลงมาส่งเสียงเดินเป็นจังหวะหนักแน่น เอเลน่าเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่แล้ว... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเรนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่เสียงปกติเหมือนที่เคยได้ยิน มันเป็นเสียงสังเคราะห์ที่แหลมสูงและเย็นเยียบจนทำให้เรนต้องเบิกตากว้าง [ระบบตรวจพบ: การแทรกแซงจากมิติภายนอก] [สถานะ: อันตรายระดับสูง] [ภารกิจลับ: หลบหนีจากห้องแล็บภายใน 60 วินาที ก่อนที่ 'ผู้สังเกตการณ์' จะมาถึง] เรนขมวดคิ้วแน่น เขามองไปที่ประตูห้องแล็บที่ปิดสนิท แต่กลับเห็นเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายมนุษย์กำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาผ่านรอยร้าวของมิติที่เกิดจากการทดลองของเขาเมื่อครู่ “อาจารย์... ถอยไปครับ” เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม ทว่าเมื่อเขาหันกลับมามองเอเลน่า เขากลับพบว่าอาจารย์สาวผู้ลึกลับกำลังยกมือขึ้นช้าๆ รอยสักสีดำประหลาดบนข้อมือของเธอกำลังเปล่งแสงสีแดงฉาน และเธอกำลังมองไปยังเงามืดนั้นด้วยสายตาที่เหมือนกับคนรู้จักเก่าแก่ “ช้าไปแล้วเรน...” เอเลน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือ “มันมาเพื่อเก็บกวาดความผิดพลาด... ไม่ใช่ของฉัน แต่เป็นของเธอ” เงามืดนั้นยื่นมือเรียวยาวออกมาจากกำแพงที่บิดเบี้ยว รัศมีของมันบดบังแสงสว่างทั้งหมดในห้องแล็บไปจนสิ้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเรนว่า... *'พบเป้าหมายที่คำนวณไม่ได้'* ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! - ไมโลกับภูตน้อย