อาหารมื้อเที่ยงกับความลับ

"คำว่า 'ตัวแปรที่คำนวณไม่ได้' ในทฤษฎีสนามมานาของเซนต์ฟรีด... สำหรับคุณแล้ว มันหมายถึงความไร้ประสิทธิภาพของสมการ หรือความหยิ่งทะนงของคนที่เขียนมันขึ้นมากันแน่ครับ, อาจารย์เอเลน่า" เสียงช้อนเงินกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบดังขึ้นเบาๆ ตัดกับความเงียบงันของห้องอาหารส่วนตัวภายในตึกภาควิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ เรนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาทันที เขายังคงใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษเนื้อสเต็กแกะตรงหน้าอย่างใช้ความคิด ดวงตาสสีเข้มภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนภาพแสงเทียนที่ไหววูบตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย เหตุการณ์ประหลาดในห้องแล็บเมื่อครู่ยังคงติดค้างอยู่ในความทรงจำ เงามืดที่บิดเบี้ยวและเสียงกระซิบคำว่า *'พบเป้าหมายที่คำนวณไม่ได้'* ไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อยล้าอย่างแน่นอน ทว่า ในเมื่อท้องของเขากำลังประท้วงและสมองต้องการกลูโคส เรนจึงเลือกที่จะพักเรื่องสยองขวัญเหล่านั้นไว้เบื้องหลัง แล้วมานั่งเผชิญหน้ากับหญิงสาวผู้กุมความลับครึ่งหนึ่งของสถาบันแห่งนี้แทน เอเลน่าในชุดคลุมสีชาเข้มขยับตัวเล็กน้อย เธอยกแก้วไวน์สีทับทิมขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาสีครามคู่คมกริบมองตรงมายังเรนด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "อาจารย์นึกว่าคุณจะวิ่งหนีออกจากตึกนั้นไปฟ้องอธิการบดีเสียอีกครับ, ศาสตราจารย์เรน" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ แต่แววตากลับจริงจังอย่างประหลาด "เด็กหนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและตัวเลขอย่างคุณ น่าจะกลัวอะไรที่มันอยู่นอกเหนือสมการมิใช่หรือ?" "ความกลัวเกิดจากการไร้ข้อมูลครับ, อาจารย์" เรนวางส้อมลงอย่างเป็นระเบียบ เขามองสบตาเธอนิ่งๆ "แต่สิ่งที่ผมเจอเมื่อครู่ มันไม่ใช่ความไร้ข้อมูล... มันคือข้อมูลขยะที่จงใจถูกส่งเข้ามาปั่นป่วนระบบความคิดของผมต่างหาก และผมเกลียดการถูกปั่นป่วนที่สุด" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงกุ๊กกิ๊กของแมวดำตัวอ้วนกลมที่นอนขดอยู่ใต้เก้าอี้ของเอเลน่าคอยส่งเสียงครางครืน เอเลน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอวางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกลาเวนเดอร์และสนป่าโชยมาแตะจมูกเรน "งั้นเรามาลองคำนวณเรื่องอื่นกันดีกว่าครับ... เรื่องที่พอจะมีตรรกะมารองรับได้บ้าง" เอเลน่าผายมือไปยังจานสเต็กแกะที่ควันยังกรุ่นๆ "คุณคิดอย่างไรกับกลไกการไหลเวียนของมานาในเขตอาคมชั้นในของโรงเรียนนี้?" เรนเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาปรับโหมดความคิดเข้าสู่โหมดวิเคราะห์ทันที การเปลี่ยนเรื่องคุยของเอเลน่าไม่ได้ทำให้เขาสนใจเธอน้อยลง ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งตอกย้ำว่าเธอรู้บางอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์ในห้องแล็บ "ถ้าพูดถึงเขตอาคมชั้นใน..." เรนเริ่มอธิบาย น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ นิ้วเรียวยาววาดลวดลายลงบนพื้นโต๊ะไม้จำลองเป็นแผนผัง "อัตราการไหลของมานาในช่วงสามเดือนที่ผ่านมามีความผิดปกติระดับไมโครเซกชัน กราฟความหนาแน่นไม่ได้พุ่งสูงขึ้นแบบเป็นเส้นตรงอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันมีลักษณะเหมือน... การถูกดูดกลืนเป็นช่วงๆ" เอเลน่าหรี่ตาลง รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเธอดูลึกซึ้งขึ้น "พูดต่อสิครับ น่าสนใจมาก" "มันเหมือนกับว่ามี 'ตัวกรอง' ขนาดยักษ์ฝังอยู่ใต้ดิน คอยกลั่นกรองเอามานาบริสุทธิ์ไปใช้ทำอะไรบางอย่าง และปล่อยมานาส่วนเกินที่มีค่าความหนืดสูงกลับคืนสู่ระบบ" เรนเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีครามของเธอ "คำถามคือ ใครคือผู้สร้างตัวกรองนั้น? และเป้าหมายจริงๆ ของมันคือการป้องกันโรงเรียนจากภายนอก... หรือเป็นการกักขังบางอย่างไว้ข้างในกันแน่ครับ?" คำถามของเรนทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอย่างแท้จริง แม้แต่แมวดำใต้โต๊ะก็หยุดส่งเสียงคราง เอเลน่าไม่ตอบทันที เธอหยิบชิ้นเนื้อเข้าปาก เคี้ยวอย่างช้าๆ และกลืนลงคอก่อนจะใช้ผ้ากันเปื้อนซับริมฝีปากอย่างสุภาพ ท่าทางนั้นสง่างามจนชวนมอง แต่แววตาของเธอกลับไหววูบไปชั่วขณะราวกับความทรงจำอันเจ็บปวดกำลังย้อนกลับมา "คุณนี่มัน... มองทะลุปรุโปร่งเกินไปจริงๆ นะครับ เรน" เอเลน่าถอนหายใจยาวเหยียด "บางครั้ง การรู้มากเกินไปในโรงเรียนแห่งนี้ มันไม่ได้ช่วยให้คุณมีชีวิตรอดนานขึ้นหรอกครับ มันมีแต่จะทำให้คุณกลายเป็น 'เป้าหมาย' เร็วขึ้นต่างหาก" "ผมชอบความเสี่ยงที่มีสมการคณิตศาสตร์รองรับครับ" เรนตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "และผมก็ไม่ชอบเป็นหมากในกระดานที่ใครมองไม่เห็นด้วย" "งั้นเหรอ..." เอเลน่าแค่นหัวเราะเบาๆ เธอยื่นมือเรียวสวยไปหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้จานสเต็ก เลื่อนมันข้ามโต๊ะมาให้เรน "ถ้าคุณมั่นใจในตรรกะและสมการของคุณนัก... ลองเอาตัวเลขพวกนี้ไปคำนวณดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าบางที... คณิตศาสตร์ที่คุณเชื่อมั่นนักหนา อาจกำลังพังทลายลงด้วยมือของคุณเอง" เรนก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น บนกระดาษมีลายมือหวัดๆ เขียนสูตรคำนวณเวทมนตร์โบราณที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสมการที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเกิดขึ้นในยุคปัจจุบัน และที่สำคัญที่สุด... โครงสร้างของมันขัดแย้งกับกฎฟิสิกส์เวทมนตร์ทุกข้อที่เขารู้จักอย่างสิ้นเชิง ทว่า ก่อนที่เรนจะได้หยิบปากกาขึ้นมาคำนวณตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเรนอย่างกะทันหัน แสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับ SSS จากภายนอกอาณาเขต]** **[คำเตือน: เป้าหมายที่คำนวณไม่ได้ กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันของคุณ... ระยะทาง 50 เมตร... 30 เมตร...]** **[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: ยินดีต้อนรับสู่ 'บททดสอบแห่งความจริง' ศาสตราจารย์เรน]** เรนชะงักค้าง มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบกระดาษหยุดนิ่งกลางอากาศ หัวใจในอกเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาเงยหน้าขึ้นมองเอเลน่าทันทีเพื่อหาคำตอบ แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ความตกใจ รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบประดับอยู่บนใบหน้าของอาจารย์สาวลึกลับ ดวงตาสีครามของเธอดำมืดลงราวกับหลุมดำ พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังลอดริมฝีปากของเธอออกมาในจังหวะเดียวกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังขึ้นหน้าประตูห้องอาหาร... *"เขามาหาคุณแล้วล่ะครับ... ตัวแปรที่คุณคำนวณไม่ถึง"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรนและเอเลหน้านะครับ