ไหวพริบเหนือพลัง

"ทางเดินมานาของเจ้า... มันขัดกับกฎอุณหพลศาสตร์เวทมนตร์มาตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่ร่ายแล้วล่ะครับรุ่นพี่" เสียงเรียบเรื่อยทว่าก้องกังวานดังขึ้นท่ามกลางลานประลองเวทกลางแจ้งที่เงียบสงัด ฝุ่นควันจากการระเบิดเมื่อครู่ยังคงลอยวนอยู่รอบรองเท้าหนังขัดเงาของเรน ดวงตาสีกรมท่าภายใต้กรอบแว่นโลหะไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากำลังยืนมอง 'เวลล์' ประธานชมรมวิจัยเวทมนตร์ขั้นสูงผู้กำลังหอบหายใจโยนตัวพิงเสาหินด้วยความเหนื่อยอ่อน บนลานประลอง อาณาเขตวงแหวนเวทธาตุไฟระดับสี่ที่ควรจะแผดเผาคู่ต่อสู้ให้กลายเป็นจุล กลับบิดเบี้ยวและสลายตัวไปอย่างไร้ทิศทาง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นหยิบกรรไกรมาตัดเส้นด้ายมานาออกทีละปม เวลล์กัดฟันกรอด ฝ่ามือที่สั่นเทาพยายามเรียกพลังเวทกลับมาอีกครั้ง แต่นิ้วมือของเขากลับชาด้าน รอบตัวปรากฏรอยปริร้าวของมิติเวทเล็กๆ ที่เกิดจากการสูญเสียความเสถียร "เป็นไปไม่ได้... ข้าคำนวณวงโคจรเวทด้วยผลึกคำนวณชั้นยอด เจ้า... เจ้าใช้มนต์ดำอะไรทำลายมันกันแน่!" "มนต์ดำหรือครับ?" เรนขยับกรอบแว่นเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนเกือบจะเยือกเย็น "ในโลกนี้ไม่มีเวทมนตร์ใดไร้กฎเกณฑ์หรอกครับ สิ่งที่ผมทำก็แค่... มองเห็นเศษเสี้ยวความผิดพลาดที่พวกท่านมองข้ามไปเท่านั้นเอง" ย้อนกลับไปเมื่อห้าทศวรรษก่อน... อะแฮ่ม ย้อนกลับไปเมื่อสามนาทีที่แล้ว ขณะที่วงแหวนเวทเพลิงกำลังพุ่งเข้ามาหาเรนด้วยความเร็วสูงถึงแปดสิบเมตรต่อวินาที สมองของเรนไม่ได้ประมวลผลความกลัวแม้แต่น้อย พื้นที่ในหัวของเขาถูกแปลงเป็นตารางพิกัดคาร์ทีเซียนสามมิติในพริบตา ความหนาแน่นของมานาในอากาศ: 42.5 มิลลิแกรมต่อลูกบาศก์เมตร อัตราการไหลวนของธาตุไฟ: 1.2 รอบต่อวินาที และจุดบอดเชิงมุมที่ 45 องศา ซึ่งเกิดจากการที่เวลล์รีบร้อนร่ายคาถาบทที่สามเพื่อปิดเกมเร็วเกินไป เรนไม่จำเป็นต้องใช้เวทมนตร์โจมตีโต้กลับเลย เขามีเพียงปลายนิ้วที่สะบัดออกไปพร้อมกับคำนวณ 'เวกเตอร์แรงสะท้อน' ส่งเศษหินขนาดเท่าเม็ดทรายสามก้อนเข้ากระทบจุดศูนย์ถ่วงของวงแหวนเวทในองศาที่แม่นยำราวกับจับวาง แรงปะทะระดับไมโครวินาทีนั้นเพียงพอที่จะทำให้กระแสมานาเกิดการหักเห และทำลายโครงสร้างทั้งหมดลงจากภายในโดยสมบูรณ์ หลักการนี้เรียกว่า 'ผีเสื้อขยับปีก' ในฉบับของนักคำนวณเวท ที่มุมลานประลอง เอเลน่าที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนอยู่ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีอำพันภายใต้ปีกหมวกปีกกว้างไหวระริกด้วยความขบขัน รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกว่านางกำลังสนุกสนานกับการแสดงตลกชิ้นเอกที่เรนเพิ่งรังสรรค์ขึ้นมา "เด็กคนนี้นี่นะ..." เอเลน่าพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ทำลายความมั่นใจของอัจฉริยะรุ่นพี่ด้วยเลขคณิตพื้นฐาน... ช่างเป็นวิธีที่ไร้ความปรานีเสียจริง" "การประลองยุติลงแล้วครับ ผู้ชนะคือ เรน!" เสียงประกาศของกรรมการคุมสอบดังขึ้นท่ามกลางความอึ้งงันของเหล่านักเรียนปีสูงที่ยืนมุงดูอยู่รอบลาน ไม่มีเสียงปรบมือ มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบด้วยความหวาดระแวงและไม่อยากจะเชื่อสายตา เด็กหนุ่มผู้ไม่มีพรสวรรค์ด้านปริมาณมานา กลับเอาชนะผู้ใช้เวทสายรุกแถวหน้าด้วยการคำนวณเพียงไม่กี่วินาที เรนเดินลงจากลานประลองด้วยฝีเท้าสม่ำเสมอ สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความเย่อหยิ่งหรือดีใจเกินเหตุ เขาก้มลงหยิบสมุดบันทึกหนังสีดำขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวที่เดินเข้ามาใกล้ "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ เจ้าหนูนักคำนวณ" เอเลน่าก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรและกระดาษเก่าจากตัวเธอ นางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย แววตาซุกซนฉายชัด "แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... ความลับเรื่องโครงสร้างมานาที่เจ้าใช้เมื่อครู่ จะเป็นสิ่งเดียวที่ซ่อนอยู่ในสถาบันแห่งนี้?" เรนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีกรมท่าหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "หมายความว่าอย่างไรครับอาจารย์" เอเลน่าไม่ได้ตอบทันที นางใช้นิ้วเรียวยาวแตะปีกหมวกของตนเองเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้ามองไปยังหอคอยโบราณทิศเหนือ—เขตหวงห้ามที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปี ซึ่งในยามนี้... ท้องฟ้าเหนือหอคอยดังกล่าวกลับปรากฏกลุ่มเมฆสีดำทะมึนก่อตัวเป็นรูปเกลียวคลื่นประหลาด พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สะเทือนไปถึงแผ่นดิน "พวกเรากำลังจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเยือนครับ... และดูเหมือนเขาจะไม่ได้มาเพื่อร่วมพิธีปฐมนิเทศเสียด้วยสิ" เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและจริงจังในชั่วพริบตา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่เรนคุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวอย่างกระชั้นชิด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบร่องตำนานระดับภัยพิบัติ 'เงาแห่งอดีต' กำลังตื่นจากการหลับใหล] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เอาชีวิตรอดจากการบุกรุกของเขตหวงห้ามทิศเหนือภายใน 10 นาที] [เงื่อนไขพิเศษ: ห้ามใช้เวทมนตร์ธาตุแสง ข้อมูลความลับของตระกูลผู้ร่ายจะถูกเปิดเผย] เรนมองตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่กระพริบอยู่ตรงหน้า แววตาที่เคยสุขุมมาตลอดเริ่มมีความตึงเครียดปรากฏขึ้นทีละน้อย เขากำสมุดบันทึกในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ