การเผชิญหน้าในโรงอาหาร

กลิ่นคาวจางๆ ของน้ำมันสนและเศษขี้เลื่อยเวทมนตร์จากห้องปฏิบัติการปรุงยา ลอยมาติดปลายจมูกของผมตั้งแต่ก้าวพ้นประตูตู้คอนเทนต์ฝั่งทิศใต้ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งตกค้างจากการทดลองคาถาเร่งปฏิกิริยาของเหล่านักเรียนปีสองเมื่อช่วงสาย แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผมในเวลานี้ไม่ใช่กลิ่นฉุนเหล่านั้น หากเป็นความเงียบผิดปกติที่แผ่ซ่านอยู่ภายในโรงอาหารกลางของสถาบันอคาเดมี่ โรงอาหารใหญ่ที่ปกติจะเนืองแน่นไปด้วยเสียงหัวเราะและการปะทะคารมระหว่างกลุ่มนักเรียนสายเลือดบริสุทธิ์และสามัญชน กลับเงียบสงบราวกับถูกกดทับด้วยม่านพลังเวทระดับสูง "คิดไม่ถึงเลยนะครับว่า 'ศาสตราจารย์มือใหม่' ผู้ใช้เวลาแก้สมการวงแหวนเวทมนตร์ถึงสามวันสามคืน จะกล้าเดินเข้ามาเหยียบพื้นที่ของพวกเราโดยไม่มีแม้แต่เงาของอาจารย์เอเลน่าคุ้มครอง" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นจากโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวยาวกลางห้อง เรนกวาดสายตาผ่านกรอบแว่นโลหะบางเฉียบไปยังต้นเสียง ชายหนุ่มเรือนผมสีเงินตัดสั้น นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนคมกริบราวกับเศษแก้วคริสตัลกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูง 'คาร์ลอส ฟอน แวนเดอร์' ทายาทลำดับที่สองแห่งตระกูลดยุกผู้กุมอำนาจเครือข่ายวงจรมานาฝั่งตะวันตก ผมชะฝีเท้าลงเล็กน้อย ปล่อยให้สมองส่วนหน้าประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันอย่างรวดเร็ว คาร์ลอสไม่ได้มาคนเดียว ด้านข้างของเขามีร่างสูงใหญ่ของโบรดิก นักเรียนสายต่อสู้ระยะประชิดปีสามผู้มีสเกลพลังกายภาพระดับหกยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อน สายตาดุดันคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมราวกับเหยื่อในกรง "ถ้าหมายถึงการใช้เวลาแก้สมการเวทเพื่อยืนยันความถูกต้องของทฤษฎี ผมคิดว่าสามวันนั้นคุ้มค่าดีนะครับ คุณฟอน แวนเดอร์" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รักษาระยะห่างและความสุภาพตามวิสัยของอาจารย์ฝึกสอน แต่ในใจกำลังคำนวณความเป็นไปได้ในการถอยฉากหากเกิดการปะทะทางกายภาพขึ้น คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหבריกและเย็นชา เขายกแก้วน้ำชาเซรามิกสีขาวขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางมันกระทบกับโต๊ะเกิดเสียงดัง *กริ๊ก* ที่บาดลึกเข้าไปในความเงียบ "ทฤษฎีงี่เง่าที่ใช้ตัวเลขตรรกะทางคณิตศาสตร์มาทำลายความศักดิ์สิทธิ์ของเวทมนตร์โบราณ... นั่นหรือที่คุณเรียกว่าความถูกต้อง?" คาร์ลอสดันตัวลุกขึ้นยืน ร่างกายที่สูงโปร่งภายใต้เครื่องแบบหรูหราเดินเข้ามาใกล้ผมทีละก้าว "ตระกูลแวนเดอร์สนับสนุนสถาบันนี้มาสามร้อยปีเพื่อสร้างจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่เพื่อต้อนรับสามัญชนที่ใช้สมองกลวงๆ มาหาทางลัดไต่เต้าเป็นอาจารย์" รอบข้างไม่มีใครกล้าส่งเสียง แม้แต่พวกพ้องของคาร์ลอสเองก็ทำเพียงแค่นั่งมองด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย รัศมีมานาสีฟ้าครามเริ่มแผ่ซยายออกมาจากปลายนิ้วของคาร์ลอสทีละน้อย เป็นการคุกคามทางเวทมนตร์ในที่สาธารณะซึ่งผิดกฎระเบียบของสถาบันอย่างชัดเจน แต่ทว่า... ไม่มีเจ้าหน้าที่ควบคุมกฏคนใดปรากฏตัวขึ้นในรัศมีสามร้อยเมตรนี้ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับอัตราการเต้นของหัวใจให้อยู่ในโซนปกติ การใช้อารมณ์โต้ตอบกับเด็กหนุ่มที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยความเหนือกว่าทางสายเลือดคือความผิดพลาดทางตรรกะที่ไร้ประสิทธิภาพที่สุด "ถ้าเวทมนตร์โบราณที่คุณพูดถึงมีความศักดิ์สิทธิ์จริง..." ผมเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะก้าวเท้าเข้าไปใกล้เขาอีกครึ่งก้าว จนกระทั่งระยะห่างเหลือเพียงสองช่วงแขน "ทำไมวงแหวนคาถาป้องกันอัคคีภัยที่คุณใช้สอบเมื่อสัปดาห์ก่อน ถึงมีอัตราการรั่วไหลของมานาถึงสิบสองจุดสามเปอร์เซ็นต์ล่ะครับ?" สีหน้าของคาร์ลอสชะงักไปชั่วพริบตา ดวงตาสีฟ้าอ่อนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว นั่นคือหลักฐานยืนยันชั้นดีว่าสมมติฐานของผมถูกต้อง "แก..." คาร์ลอสกัดฟันกรอด มานาสีฟ้าครามระเบิดตัวออกเป็นประกายไฟขนาดเล็กที่ปลายนิ้ว "ปากดีนักนะ! แกคิดว่าตัวเองฉลาดมากรึไง ถึงได้กล้าวิจารณ์ผลงานของฉันต่อหน้าสภาคณาจารย์!" "ผมไม่ได้ฉลาดหรอดยกเว้นแต่เรื่องตัวเลขนะครับ คุณฟอน แวนเดอร์ แต่ตัวเลขไม่เคยโกหกใคร เหมือนกับที่มันกำลังบอกผมว่า ตอนนี้คุณกำลังสูญเสียการควบคุมมานาในแกนกลาง เนื่องจากความโกรธกำลังทำให้วงจรเวทของคุณเกิดความร้อนสูงเกินไป" ผมชี้ไปยังตำแหน่งข้อมือขวาของเขา ซึ่งมีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดจากการไหลเวียนของพลังงานที่ผิดปกติ โบรดิกที่ยืนอยู่ด้านข้างเริ่มทนไม่ไหว เขาก้าวเท้ากระแทกพื้นจนศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกเล็กๆ "อย่ามาสามหามกับคุณคาร์ลอสเด็ดขาดนะไอ้ศาสตราจารย์กระจอก! อยากลองดีกับหมัดเหล็กของฉันหน่อยไหม!" บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด แรงกดดันจากมานาระดับสี่ของโบรดิกพุ่งตรงเข้ากดทับแผ่นอกของผมจนรู้สึกอึดอัด ควาวยาวนานของเสี้ยววินาทีนี้ยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง ผมเตรียมคำนวณมุมถอยและจุดปะทะเพื่อลดความเสียหายให้น้อยที่สุดในใจแล้ว ทว่า... ก่อนที่หมัดของโบรดิกจะพุ่งเข้ามาถึงตัว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ป่าและไอน้ำเย็นจัดก็ลอยเข้ามาโอบล้อมพื้นที่บริเวณนั้นไว้ทั้งหมด *เปาะ* เสียงดีดนิ้วดังขึ้นเบาๆ แต่กลับมีพลังมหาศาลพอที่จะกดทับมานาทั้งหมดในห้องให้ดับวูบลงราวกับเทียนถูกลมพัด ประกายไฟในมือของคาร์ลอสและแรงกดดันของโบรดิกมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นเยือกที่แล่นริ้วไปตามสันหลังของทุกคน "ดูเหมือนว่าโรงอาหารของสถาบันเรา จะกลายเป็นสนามเด็กเล่นของเด็กเหลือขอที่สอบตกวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ไปเสียแล้วสินะครับ" เสียงทุ้มนุ่มลึกแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากมุมมืดของเสาหินต้นใหญ่ อาจารย์เอเลน่าก้าวเดินออกมาจากเงาสลัว เปลือกตาคู่สวยปรือลงเล็กน้อยยามที่เธอมองไปยังกลุ่มของคาร์ลอส ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทขอบทองเดินผ่านไหล่ของผมไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเด็กหนุ่มตระกูลแวนเดอร์ คาร์ลอสถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม "อ... อาจารย์เอเลน่า..." "การคุกคามบุคลากรของสถาบันในยามวิกาล มีบทลงโทษตามกฎข้อที่สิบสองอย่างไรบ้างนะ คุณฟอน แวนเดอร์ หรือว่าสมองอันสูงส่งของคุณถูกความโกรธเผาผลาญจนจำไม่ได้เสียแล้ว?" เอเลน่าเอียงคอเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางๆ แต่แววตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ความกดดันที่เธอแผ่ออกมานั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าพลังของโบรดิกและคาร์ลอสมารวมกันหลายเท่าตัว ผมยืนมองแผ่นหลังของเธอเงียบๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดไหลผ่านเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะคลี่คลายไปมากกว่านั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบผลึกมานาที่พกไว้ในกระเป๋าเสื้อก็สั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉพาะผมคนเดียว [ระบบตรวจพบการแทรกแซงของพลังงานปริศนา: พิกัดใต้ดินชั้นที่ 4 - ห้องเก็บศัสตราวุธต้องห้าม] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "การตื่น ศาสตราจารย์ผู้ถูกลืม" เริ่มต้นนับถอยหลัง - 00:59:59] [คำเตือน: สิ่งที่ถูกผนึกไว้ใต้หอคอยกำลังเรียกหา 'ผู้คำนวณ' คนแรกในรอบร้อยปี] ดวงตาของผมหรี่ลงเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มเปลี่ยนความถี่อย่างรวดเร็ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ