สมการเลขฐานสองเวทมนตร์

เสียงกระดาษแผ่นบางกระทบกับโต๊ะไม้โอ๊กดังขึ้นเบา ๆ แต่พอดึงดูดให้สายตาของชายหนุ่มละจากตัวเลขคณิตศาสตร์เวทมนตร์เบื้องหน้าได้ "นายกำลังใช้ตรรกะของมนุษย์ยุคก่อนมหาสงครามมาฝืนบิดเบือนกฎของมานา... เรน นายสติดีอยู่หรือเปล่า" เอเลน่าเอ่ยทัก น้ำเสียงของอาจารย์สาวลึกลับเจือรอยยิ้มเยาะที่มุมปากเล็กน้อย ทว่าแววตาที่มองตรงมากลับซ่อนความกังวลและความประหลาดใจเอาไว้ลึก ๆ บนโต๊ะทำงานของผมในห้องพักอาจารย์ เต็มไปด้วยเศษกระดาษที่จดบันทึกสูตรคำนวณยั้วเยี้ย เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ที่ไม่เคยมีใครในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้เคยใช้มาก่อน ผม หรือ "เรน" เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ปรับแว่นตาเลนส์ใสบนสันจมูกเล็กน้อยด้วยท่าทีสุขุมตามเคย "กฎของมานาถูกเขียนขึ้นโดยความเข้าใจอันจำกัดของจอมเวทในอดีตครับอาจารย์เอเลน่า พวกเขาคิดว่าเวทมนตร์คือพลังนามธรรมที่ต้องใช้ความรู้สึกและอารมณ์นำทาง แต่ในมุมมองของผม... มานาและกระแสเวทก็เป็นเพียงแค่กระแสข้อมูลที่มีรูปแบบการไหลเวียนที่แน่นอน หากเราเปลี่ยนมันให้เป็นรหัสฐานสอง ทุกอย่างจะถูกประมวลผลได้อย่างแม่นยำและกินมานาน้อยลงกว่าเดิมถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์" เอเลน่าหรี่ตามองกระดาษแผ่นล่าสุดที่ผมเพิ่งคำนวณเสร็จสิ้น มันคือคาถา "ศรเวทเพลิง" ขั้นพื้นฐานที่เด็กปีหนึ่งทุกคนร่ายได้ แต่สิ่งที่เรนเพิ่งเขียนลงไปไม่ใช่การท่องมนต์หรือจินตนาการถึงเปลวไฟ หากแต่มันคือชุดคำสั่งตรรกะแบบเลขฐานสอง—รหัส '0' และ '1' ที่เรียงร้อยกันเป็นโครงสร้างโครงข่ายเวทมนตร์จำลอง "ทฤษฎีบ้าบอนี่... มันเป็นไปไม่ได้ที่จะแปลงนามธรรมให้กลายเป็นดิจิทัล..." เธอกล่าวพึมพำขณะใช้นิ้วเรียวยาวหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ ดวงตาคู่สวยกวาดมองตัวเลขและสมการที่ซับซ้อนอย่างรวดเร็ว สมองระดับอัจฉริยะของเธอกำลังประมวลผลตามตรรกะที่ผมเสนอ และยิ่งอ่าน สีหน้าของเธอก็ยิ่งเปลี่ยนจากความเย้ยหยันกลายเป็นความตื่นตะลึง "ลองดูสิครับ" ผมผายมือไปทางเป้าหมายซ้อมเวทไม้เนื้อแข็งที่มุมห้อง "ลองร่ายมันด้วยชุดคำสั่งที่ผมปรับปรุงดู" เอเลน่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยกมือขึ้น วาดวงแหวนเวทมนตร์อากาศธาตุตามแบบฉบับดั้งเดิมที่เธอถนัด แต่แทนที่จะใช้การท่องมนต์ยาวเหยียด เธอกลับปรับกระแสมานาให้สอดคล้องกับลำดับเลขฐานสองที่ผมจัดระเบียบไว้ในกระดาษ *วูบ!* เสียงระเบิดพลังงานเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของสายลม แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว—สั้นกว่าการร่ายเวทปกติถึงสามเท่า—แต่ความรุนแรงของศรเวทที่พุ่งออกไปกลับเจาะทะลวงเป้าหมายไม้เนื้อแข็งหนาห้านิ้วจนทะลุเป็นรูโหว่ได้อย่างสะอาดหมดจด ไร้ซึ่งร่องรอยการไหม้เกรียมหรือการสูญเสียมานาส่วนเกินแม้แต่น้อย ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เอเลน่ามองมือของตัวเองด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอย่อมรู้ดีว่าการร่ายเวทแบบนี้หมายความว่าอย่างไร มันคือการปฏิวัติศาสตร์เวทมนตร์ทั้งมวล มันคือการลดช่องว่างระหว่างผู้มีพรสวรรค์ด้านอารมณ์และคนไร้พรสวรรค์อย่างผม ให้สามารถเข้าถึงพลังระดับสูงได้ด้วยกฎแห่งเหตุและผล "นาย... ทำมันได้อย่างไรกัน เรน" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา หันมามองหน้าผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดจำแลงกายมาเป็นมนุษย์ "ผมแค่ใช้คณิตศาสตร์อธิบายสิ่งที่คนอื่นมองข้ามไปเท่านั้นเองครับ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามเคย ทว่าในใจกลับรู้สึกโล่งอกไม่น้อยที่สมการเลขฐานสองเวทมนตร์นี้สามารถใช้งานได้จริงตามที่คำนวณไว้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง ทันใดนั้นเอง อากาศภายในห้องพักอาจารย์ก็เกิดการบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์หรี่แสงลงจนเกือบดับสนิท อุณหภูมิรอบตัวดิ่งฮวบลงอย่างรวดเร็วจนเกิดไอสีขาวออกมาจากลมหายใจ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นในโสตประสาทของผม พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการตื่น ∰ ของ "บอสลับ" ในเขตกักเก็บมานาโบราณ ความเสี่ยงระดับวิกฤต!] [คำเตือน: คลื่นพลังงานมานาไม่ทราบฝ่ายกำลังพุ่งตรงมายังอาคารเรียนหลัก ระยะทางห่างออกไป 300 เมตร และกำลังเข้าใกล้ด้วยความเร็วสูง!] ผมขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดร้องเตือนภัยถึงขีดสุด ขณะที่เอเลน่าหันขวับไปมองนอกหน้าต่างบานใหญ่ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือสถาบันเวทมนตร์ที่ควรจะเงียบสงบ บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทมิฬขนาดมหึมา และที่ใจกลางกลุ่มคนั้น ดวงตาสสีแดงฉานคู่มหึมาคู่หนึ่งกำลังลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณของผู้คนทั้งสถาบัน "อาจารย์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความตึงเครียด "ดูเหมือนว่าสมการที่เราเพิ่งทดลองสำเร็จเมื่อครู่ จะต้องถูกนำมาใช้จริงเร็วกว่าที่คิดเสียแล้วนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ