เพื่อนร่วมชั้นสายป่วน

"ถ้าสูตรคำนวณวงแหวนเวทบทที่เจ็ดของนายยังผิดพลาดในจุดเดิม ฉันจะเอาตำราเล่มนี้ยัดใส่ปากนายซะ เรน" เสียงกระแทกหนังสือเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นจนเศษฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในห้องสมุดเวทมนตร์เขตสามสะเทือนไหว กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกเวทมนตร์คละคลุ้งผสมผสานกับบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะคว้าจับต้องได้ เรนไม่1ขยับตัว เขายังคงใช้ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนปากกาขนนกสีดำสนิท วนเป็นวงกลมบนกระดาษคำนวณแผ่นยาวเหยียดที่ต่อกันเป็นพรืด สายตาภายใต้กรอบแว่นใสไม่ได้มองคู่สนทนาที่กำลังหายใจกระฟัดกระเฟียดด้วยความหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสดใสแต่นิ่งสงบของเขาคู่นั้นกวาดมองตัวเลขและสมการเชิงซ้อนนับร้อยบรรทัดด้วยความเร็วที่ชวนให้ฉงน "ใจเย็นก่อนสิครับ เควิน... การคำนวณเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูงมันไม่ได้ใช้แค่พละกำลังหรืออารมณ์โกรธในการเร่งความร้อน แต่มันต้องอาศัยความสมดุลของตัวเลขทศนิยมตำแหน่งที่สี่ ถ้าคุณยังเอาแต่อารมณ์เป็นตัวนำ วงแหวนเวทของคุณก็จะระเบิดใส่หน้าตัวเองอีกรอบเหมือนคาบเรียนปฏิบัติการเมื่อวานนี้ ซึ่งผมเกรงว่าคิ้วด้านซ้ายของคุณอาจจะไม่รอดในรอบนี้" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังเตือนเพื่อนร่วมชั้นให้ระวังฝนตก มากกว่าจะสนใจรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเควิน เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่เจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงที่ตอนนี้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโมโห เคvินขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาเป็นทายาทตระกูลอัศวินเวทมนตร์สายบู๊ ผู้มีพรสวรรค์ในการใช้ไฟสูงลิ่ว แต่กลับสอบตกวิชาตรรกะเวทมนตร์ขั้นพื้นฐานมาสามปีซ้อน และการที่เขาต้องมาถูกบังคับให้ทำงานกลุ่มร่วมกับ "เด็กใหม่สายคำนวณ" ที่ไร้พรสวรรค์ด้านการปล่อยพลังอย่างเรน คือความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตของเขา "แกกล้าดียังไงมาสั่งฉัน! ไอ้พวกเด็กสายคำนวณอย่างพวกแกก็เก่งแต่ขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษ ไร้ประโยชน์! สู้เอาเวลามาฝึกซ้อมดาบเวทมนตร์ไม่ได้!" เควินคำรามในลำคอ พร้อมกับปล่อยออร่าความร้อนระอุออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หนังสือบนชั้นวางเริ่มส่งเสียงกรอบแกรบจากไอความร้อน ทว่า เรนยังคงนิ่งสงบ เขาวางปากกาลงอย่างเชื่องช้า ประสานมือทั้งสองข้างไว้บนตัก แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ ในโลกแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยการใช้พลังและความรุนแรง เรนรู้ดีว่าการใช้อารมณ์เข้าแลกกับคนหัวร้อนมีแต่จะทำให้สถานการณ์แย่ลง สิ่งเดียวที่จะสยบความบ้าคลั่งของตรรกะที่พังทลายได้ คือ "ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้" "คุณบอกว่าการคำนวณของผมไร้ประโยชน์สินะครับ..." เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม "งั้นเรามาลองวิเคราะห์ความเสียหายจากคาบปฏิบัติการเมื่อวานนี้กันดีไหมครับ เควิน การระเบิดของวงแหวนเวทธาตุไฟของคุณ เกิดจากค่าตัวแปร $\alpha$ ที่คุณปัดเศษขึ้นจาก $3.1415$ เป็น $3.15$ ตามความรู้สึก เพื่อให้ร่ายเวทได้เร็วขึ้นสามวินาที แต่ผลลัพธ์คือแรงดันมานาเกินพิกัดร้อยละสิบสองจุดสี่... นั่นทำให้คุณบาดเจ็บ และเกือบทำให้อาจารย์เอเลน่าต้องเข้ามาห้ามสนามประลอง" เควินชะงัก สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดเริ่มฉายแววตกตะลึง ปากที่อ้าจะเถียงค้างเติ่งไปชั่วขณะ เพราะทุกอย่างที่เรนพูด... มันคือความจริงที่เกิดขึ้นเป๊ะๆ โดยที่เรนไม่ได้อยู่ในสนามประลองตอนนั้นด้วยซ้ำ "แก... แกแอบดูฉันร่ายเวทงั้นเหรอ?" เควินเค้นเสียงถาม "เปล่าเลยครับ ผมแค่นั่งอ่านตำราประวัติศาสตร์เวทมนตร์อยู่ที่ระเบียงชั้นสอง และบังคับสายตาให้มองเห็นความผิดพลาดทางกายภาพที่เกิดขึ้นจากความสะใจในการปล่อยพลังของคุณ" เรนตอบพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของการใช้กำลังถมลงไป แต่มันคือภาษาของจักรวาล ถ้าคุณไม่ยอมรับฟังภาษาของมัน คุณก็เป็นได้แค่คนป่าที่ถือคบเพลิงโดยไม่รู้ว่ามันจะเผามือตัวเองเมื่อไหร่" บรรยากาศในมุมห้องสมุดเงียบกริบลงทันที เควินจ้องมองเรนด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งทึ่ง และยอมจำนนด้วยเหตุผลอย่างไม่เต็มใจนัก ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดหลังชั้นหนังสือโบราณ เอเลน่า อาจารย์สาวลึกลับเจ้าของวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์กำลังยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาสีครามภายใต้เงาหมวกคลุมซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้ เธอมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านรอยแยกระหว่างสันหนังสือ *เด็กคนนี้นี่นะ... ใช้ตรรกะเย็นชาเชือดเฉือนคนอารมณ์ร้อนได้โดยไม่ต้องใช้มานาแม้แต่หยดเดียว น่าสนใจจริงๆ...* เอเลน่าคิดในใจ พลางนึกย้อนไปถึงอดีตของตนเองที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการใช้เวทมนตร์ที่ไร้การควบคุม ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของเรน พร้อมกับหน้าต่างระบบใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาอย่างเงียบเชียบ [ระบบอัจฉริยะตรวจพบ: การประสานรอยร้าวระหว่างตรรกะและอารมณ์สำเร็จ 65%] [ภารกิจลับระดับ SSS: ค้นพบต้นกำเนิดของวงแหวนเวทที่หายสาบสูญในห้องสมุดต้องห้าม ถูกปลดล็อกเงื่อนไขแล้ว] เรนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าต่างระบบ เขารู้ทันทีว่าความสงบสุขในค่ำคืนนี้กำลังจะสิ้นสุดลง ทว่า ก่อนที่เรนจะได้ทันเอ่ยปากพูดอะไรกับเควิน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและรีบร้อนก็ดังขึ้นจากทางเดินนอกห้องสมุด ตามด้วยเสียงหอบหายใจของประธานนักเรียนประจำหอพักที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่นจนแทบไม่รักษามารรยาท "เรน! เควิน!แย่แล้ว! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องใต้ดินของหอคอยโบราณ... อาจารย์เอเลน่า... อาจารย์เอเลน่ากำลังถูกพลังงานปริศนาผนึกไว้ และที่นั่น... มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้น!" เควินหน้าถอดสีทันที ส่วนเรนขมวดคิ้วมุ่น เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แววตาสكุขมฉายประกายความตื่นตัวขึ้นเป็นครั้งแรก [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการตื่น ∰ ของ "บอสลับ" ในเขตกักเก็บมานาโบราณ ความเสี่ยงระดับวิกฤต!] ไมโลกับภูตน้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางเติบโตไปพร้อมกับเรนในตอนนี้นะครับ