ทัศนศึกษานอกเขตปลอดภัย

"ถ้าพวกเธอคิดว่าเส้นรังสีมานาสีครามที่บิดเบี้ยวตรงหน้า คือความผิดปกติทางธรรมชาติที่ปรับแก้ได้ด้วยสมการเชิงอนุพันธ์อันดับสอง... พวกเธอก็คงต้องเตรียมตัวไปนอนเป็นปุ๋ยให้รากไม้โบราณพวกนั้นแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายความชื้นและกลิ่นเน่าจางๆ ของซากใบไม้ทับถมในเขตป่าสนทนาดึกดำบรรพ์ 'ซากโบราณสถานเวลเวีย' พื้นที่รกร้างนอกเขตปลอดภัยระดับห้าที่ห้ามบุคคลภายนอกเข้าโดยเด็ดขาด เรนขยับกรอบแว่นสายตา เลนส์แว่นสะท้อนแสงเรืองรองจากวงแหวนเวทมนตร์ตระกูลคำนวณที่เขากำลังร้อยเรียงกลางอากาศ นิ้วเรียวยาวขยับวาดลวดลายสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์เวทด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีฟ้าเข้มพยุงร่างของเหล่านักเรียนปีหนึ่งเอาไว้ ท่ามกลางแรงกดดันจากสนามพลังเวทโบราณที่บิดเบี้ยวจนอากาศรอบตัวสั่นไหวเป็นคลื่น "อาจารย์เรนครับ! วงเวทป้องกันรอบที่สามกำลังจะรับน้ำหนักของกระแสมานาส่วนเกินไม่ไหวแล้วนะ-คร้าบ!" เสียงโวยวายของหัวหน้าห้องตัวประกอบดังแทรกขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลท่วมกรอบหน้า "เงียบแล้วมีสมาธิกับจุดศูนย์ถ่วงของตัวเองซะ ไม่อย่างนั้นผมจะคำนวณน้ำหนักตัวของเธอแล้วโยนออกไปเป็นตัวล่อแทนเหยื่อล่อมานาฝูงนั้น" เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาสีเข้มไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมองของเขาประมวลผลอัลกอริทึมความหนาแน่นของมานาป่ารอบตัวด้วยความเร็วระดับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ การทัศนศึกษานอกเขตปลอดภัยครั้งนี้ไม่ใช่บทเรียนภาคปฏิบัติธรรมดา... เขารู้สึกได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่ผ่านแนวเขตอาคมกั้นพรมแดนแล้วว่า มีบางอย่างจงใจ "ต้อน" พวกเขาเข้ามาในจุดอับสัญญาณมานาแห่งนี้ ทันใดนั้น เงาร่างสีดำสนิทราวกับคราบหมึกเหลวก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มเฟิร์นยักษ์ทางด้านซ้าย ความเร็วของมันสูงเกินกว่าระดับสัตว์อสูรทั่วไปในตำราเรียน "ระวัง!" เสียงหวานคุ้นเคยที่ติดจะเยียวยาและยียวนดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังสีม่วงเข้มที่แผ่พุ่งออกมาจากเบื้องหลัง เอเลน่าก้าวเท้าออกมาจากหมอกหนา มือเรียวบางสะบัดพัดเหล็กโบราณในมือเพียงครั้งเดียว คลื่นกระแทกเวทมนตร์ก็ซัดร่างของสัตว์อสูรเงากระเด็นไปกระแทกเข้ากับลำต้นของต้นสนยักษ์จนหักโค่นลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว "ดูเหมือนว่าแผนการต้อนแกะน้อยเข้าฝูงหมาป่า จะสนุกกว่าที่เธอคิดใช่ไหมล่ะพ่ออัจฉริยะคำนวณ" เอเลน่าหันมาส่งยิ้มมุมปากให้เรน ดวงตาสีเพลิงทอประกายลึกล้ำราวกับกำลังซ่อนเร้นความลับบางอย่างเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มนั้น "ถ้าอาจารย์หมายถึงการที่พวกเรากำลังถูกต้อนให้เข้ามาในเขตแดนปิดผนึกโบราณเพื่อเป็นเครื่องสังเวยในการปลุก 'บางสิ่ง' ขึ้นมาล่ะก็... ผมคิดว่าเรากำลังเสียเวลาอยู่กับการเล่นสนุกของพวกนอกรีตมากกว่าครับ" เรนหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมเวทมนตร์ที่ปรากฏข้อมูลตัวเลขแจ้งเตือนระดับอันตรายที่พุ่งทะยานจากระดับ B สู่ระดับ A ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที รอยร้าวสีแดงฉานเริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นดินรอบตัวพวกเขาราวกับใยแมงมุม เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สะเทือนลึกถึงขั้วหัวใจดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้พื้นพิภพ ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานับพันปีและกำลังบิดขี้เกียจตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน เอเลน่าหุบพัดในมือ สีหน้าที่เคยยียวนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด นางมองลงไปยังรอยแยกของพื้นดินที่เริ่มมีไอความมืดพวยพุ่งออกมา "เวทมนตร์ต้องห้ามสายโลหิต... พวกมันไม่ได้ต้องการแค่เก็บข้อมูล แต่พวกมันต้องการใช้ชีวิตของนักเรียนพวกนี้เป็นกุญแจเปิดประตูมิติ" เรนไม่ได้ตอบคำถามนั้น นิ้วมือของเขายังคงรัวสัญชาตญาณการคำนวณโครงสร้างอาคมลงบนอากาศอย่างบ้าคลั่ง แววตาคมกริบกวาดมองกลุ่มดาวมานาที่เรียงตัวผิดปกติบนท้องฟ้า ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะซิงค์สมการสุดท้ายเพื่อปิดผนึกรอยแยกนั้นเอง หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเขาโดยปราศจากการอนุญาตจากระบบหลักของสถาบัน— [ตรวจพบสัญญาณชีพจรปริศนา: ระดับภัยคุกคาม 'ศูนย์' (Zero Threat)] [คำเตือนจากระบบโบราณ: เจ้าของสิทธิ์การใช้งานหมายเลข 001 กำลังเข้าใกล้เขตพื้นที่ควบคุม...] [เป้าหมายการทัศนศึกษาถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ: ยินดีต้อนรับกลับสู่ 'บ้านเกิด' ของท่าน, อาจารย์เรน] เรนชะงักฝ่ามือที่กำลังวาดอักขระเวท ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยที่ดังแทรกผ่านความเงียบของป่าสนดึกดำบรรพ์... เสียงฝีเท้าของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของผมเสมอนะครับ