หลงทางคือจุดเริ่มต้น

"นี่คุณ... เราไม่ได้อยู่บนฉากละครเวทีบรอดเวย์นะครับ ที่คุณจะเดินกราบกรานขอร้องกระเป๋าเดินทางใบยักษ์แบบนั้น แล้วก็นะ... บัตรโดยสารรถไฟความเร็วสูงที่ฉันย้ำนักย้ำหนาว่าให้เก็บไว้ในช่องซิปหน้า มันไม่ได้มีไว้ให้คุณใช้หนุนนอนต่างหมอนตอนเครื่องแลนดิ้งครับคุณธีร์!" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นแข่งกับเสียงประกาศตารางเที่ยวบินของสนามบินนานาชาติคันไซ พายยืนกอดอกแน่น สีหน้าบูดบึ้งสนิทจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงบนข้อศอกตัวเองรัวๆ เป็นจังหวะเร่งเร้าความหงุดหงิดที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดเดือด ส่วนเป้สะพายหลังใบโตที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้มาโชกโชนของเธอกำลังสั่นไหวเบาๆ ตามแรงอารมณ์ ตรงหน้าเธอคือภาพของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีต ทรงผมเซ็ตมาเนี้ยบกริบไร้ที่ติราวกับเพิ่งก้าวลงมาจากปกนิตยสารแฟชั่น แต่สภาพจิตใจในตอนนี้กลับสวนทางกับลุคภายนอกอย่างสิ้นเชิง ธีร์กำลังคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้นพรมสนามบิน มือเรียวยาวราวกับมือของศิลปินเปียโนกำลังรื้อค้นสิ่งของสารพัดอย่างออกจากกระเป๋าเดินทางสัญชาติอิตาลีราคาแพงระยับ ทั้งเสื้อเชิ้ตผ้าไหมรีดเรียบ หนังสือโน้ตเพลงคลาสสิกเล่มหนา และกล่องใส่นาฬิกาหรู กระจัดกระจายระเกะระกะอยู่แทบเท้าผู้คนที่เดินข้ามไปมา "ผมไม่ได้หนุนนอนนะคุณพาย..." ธีร์เงยหน้าขึ้นสบตาไกด์สาวด้วยสีหน้าจริงจังระคนตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ริมฝีปากยังคงดื้อรั้น "ผมแค่... เอาสอดไว้ใต้สมุดบันทึกเพื่อกันรอยยับต่างหาก แล้วใครจะไปรู้ล่ะครับว่าระบบตั๋วรถไฟของที่นี่มันจะล้ำสมัยจนกลายเป็นตั๋วผีหายวับไปกับตาได้แบบนี้" "ตั๋วผีอะไรเล่า! มันก็ยังอยู่บนแอปพลิเคชันในมือถือของคุณนั่นแหละ แต่เพราะคุณกดรีเฟรชหน้าจอมั่วซั่วจนสัญญาณเน็ตสนามบินมันบล็อกต่างหาก!" พายแทบจะเอาศีรษะโขกเสาเหล็กใกล้ที่สุดให้รู้แล้วรู้รอด นี่เธอรับงานกรุ๊ปทัวร์ส่วนตัวพานักเปียโนอัจฉริยะผู้ไม่ประสีประสาเรื่องโลกภายนอกคนนี้มาลุยเดี่ยวที่ญี่ปุ่น หรือว่ากำลังทำบุญสะเดาะเคราะห์กันแน่เนี่ย ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ตอนที่ล้อเครื่องบินแตะรันเวย์ พายคิดว่าทริปนี้คงจะเป็นงานชิลๆ สบายๆ พาคุณชายหอคอยงาช้างไปสัมผัสบรรยากาศใบไม้เปลี่ยนสี จิบชาเขียวริมทะเลสาบแบบสวยๆ แต่ความจริงอันโหดร้ายก็ตบหน้าเธอฉาดใหญ่ เมื่อธีร์เดินเลี่ยงออกจากกลุ่มผู้โดยสารไปยืนงەอยู่หน้าเครื่องออกตั๋วอัตโนมัติ โดยอ้างว่า "อยากลองพึ่งพาเทคโนโลยีด้วยตัวเองดูบ้าง" ผลลัพธ์เหรอครับ? นอกจากจะซื้อตั๋วผิดประเภทจนกลายเป็นรถไฟขบวนอ้อมโลกไปโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้แล้ว กระเป๋าเดินทางใบยักษ์ยังดันติดล็อกรหัสผ่านที่เขาเพิ่งตั้งสดๆ ร้อนๆ แล้วดันลืม เพราะมัวแต่ตื่นเต้นกับเสียงประกาศต้อนรับภาษาญี่ปุ่น "ลุกขึ้นมาเลยครับคุณธีร์ คนมองกันหมดแล้ว" พายย่อตัวลงยองๆ ถอนหายใจยาวเหยียดรอบที่สิบของวัน ก่อนจะเอื้อมมือไปช่วยเก็บหนังสือโน้ตเพลงที่เกือบจะถูกรองเท้าผ้าใบของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเหยียบเข้าให้ จังหวะนั้นเอง ปลาย นิ้วของเธอไปสัมผัสโดนปลายนิ้วเย็นเฉียบของชายหนุ่มเข้าโดยบังเอิญ พายชะงักไปชั่วขณะ ธีร์เองก็หยุดการเคลื่อนไหวเช่นกัน ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นสบตากันในระยะประชิด แววตาคมกริบของนักเปียโนหนุ่มที่ปกติมักจะฉายแววหยิ่งทะนงและจริงจังเสมอ ในตอนนี้กลับมีความลังเลและความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ จนพายต้องเป็นฝ่ายรีบชักมือกลับราวกับโดนน้ำร้อนลวก "เอ่อ... ขอบคุณครับ" ธีร์กระซิบเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากนั้นทำเอาหัวใจของไกด์สาวกระตุกวูบอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อะไรกันเนี่ย... ปกติเวลาอยู่โหมดกวนประสาท เธอยังเถียงสู้ได้ขาดใจ แต่พอเขามาโหมดสุภาพอ่อนโยนแบบนี้ทีไร เธอกลับแพ้ทางทุกทีสิน่า! "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเสียงอ่อนเลยนะ" พายแกล้งทำเป็นกระแอมไอเพื่อกลบเกลื่อนความประหลาดในอก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วกดหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเองรัวๆ "ฟังทางนี้ให้ดีๆ นะคุณชาย ถ้าไม่อยากนอนหนาวตายคาชานชาลาสถานีรถไฟตั้งแต่คืนแรก วันนี้เราต้องเปลี่ยนแผนทั้งหมด" "เปลี่ยนแผน?" ธีร์ลุกขึ้นยืนตาม จัดเสื้อโค้ทให้เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ "หมายความว่าเราจะไม่ไปนั่งจิบกาแฟชมวิวอ่าวโอซาก้าตามกำหนดการเหรอครับ?" "วิวอ่าวอะไรล่ะตอนนี้! กระเป๋าคุณยังล็อก ตั๋วรถไฟด่วนพิเศษก็ใช้ไม่ได้ แถมคุณยังทำพาสปอร์ตส่วนตัวตกไว้ที่เคาน์เตอร์ตรวจคนเข้าเมืองเมื่อกี้อีกต่างหาก!" พายหันขวับมามองหน้าเขาด้วยสายตาคาดโทษ ธีร์เบิกตากว้างเล็กน้อย มือหนายกขึ้นแตะกระเป๋าเสื้อโค้ทด้านในทันที "เอ่อ... เรื่องพาสปอร์ตเนี่ย..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น! เดินตามมาเงียบๆ เลยค่ะ!" พายตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอหันหลังเดินนำลิ่วไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของสนามบิน โดยไม่เปิดโอกาสให้คุณชายนักเปียโนได้อ้าปากแก้ตัวแม้แต่คำเดียว ตลอดทางเดินเท้าที่ทอดยาวผ่านโถงผู้โดยสารขาเข้า ฝีเท้าของทั้งคู่ก้าวตามกันไปโดยไม่มีใครปริปากพูดอะไร บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายของผู้คนที่เร่งรีบเดินทาง แต่ทว่าในพื้นที่เล็กๆ ระหว่างคนทั้งสอง กลับมีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ พายเดินนำหน้าด้วยความหงุดหงิดปนเหนื่อยล้า แต่หางตาก็ยังคอยเหลือบมองกระจกเงาด้านข้างเพื่อเช็คดูว่าคนด้านหลังยังเดินตามมาติดๆ หรือเปล่า และเธอก็สังเกตเห็น... ธีร์ไม่ได้ก้มหน้ามองมือถือเหมือนตอนแรกอีกแล้ว สายตาคู่นั้นกำลังมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบา ราวกับว่าความวุ่นวายทั้งหมดในตอนนี้ไม่ได้สร้างความลำบากให้เขาเลยสักนิด กลับกัน... มันเหมือนการผจญภัยสุดตื่นเต้นที่เขากำลังสนุกเสียด้วยซ้ำ จนกระทั่งพวกเขาเดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พายกำลังจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่สนามบินชาวญี่ปุ่นที่ยืนยันรอยยิ้มต้อนรับ แต่จู่ๆ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อโค้ทของธีร์ก็สั่นครืนขึ้นมาเสียงดังทำลายความเงียบ ธีร์หยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที นิ้วเรียวกดรับสายด้วยท่าทีลังเล ก่อนจะกรอกเสียงเป็นภาษาอังกฤษด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมจะไม่กลับไปเล่นคอนเสิร์ตที่เวียนนาในปีนี้... ชีวิตผมตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นั่น" พายชะงัก หันขวับกลับไปมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ปลายสายที่โทรมาคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ และประโยคที่เขาเพิ่งพูดออกไปเมื่อครู่... มันหมายความว่าอะไรกันแน่? ทำไมจู่ๆ นักเปียโนชื่อดังระดับโลกถึงเลือกที่จะทิ้งตารางทัวร์ยุโรปเพื่อมาหลงทางอยู่กับไกด์สาวโนเนมอย่างเธอที่นี่? ธีร์ลดโทรศัพท์ลงช้าๆ สายตาคมกราบประสานเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังเต็มไปด้วยคำถามของพาย บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คุณพาย... ถ้าผมบอกว่าตั๋วรถไฟที่หายไปเมื่อกี้... จริงๆ แล้วผมไม่ได้ทำหาย" ธีร์เว้นจังหวะ ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอเธอเบาๆ "แต่ผมจงใจซ่อนมันไว้... เพื่อให้เราต้องติดอยู่ที่นี่ด้วยกันนานขึ้น คุณจะเชื่อผมไหมครับ?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและหลงทางไปกับความป่วนนี้ด้วยกันนะครับ