อุบัติเหตุใกล้ชิด

เสียงสะอึกเบาๆ ในห้องประชุมชมรมที่เงียบกริบราวกับป่าช้า กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของรวิปรียาจนน่ารำคาญ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยเชิดขึ้นอย่างถือดีเมื่อครู่ พลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามเลียไปถึงใบหู ร่างระหงสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันขวับไปปะทะสายตากับรุ่นพี่สาวปีสี่ที่นั่งไขว่ห้างส่งยิ้มเย็นเยียบมาให้ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้มีเรดาร์ตรวจจับความลับของเธอหรือไงนะ! "สะดุ้งแรงขนาดนี้... หรือว่าสิ่งที่พี่พูดมันไปโดนต่อมสำนึกตรงไหนเข้าคะ, น้องพรีม" รินลดา หรือที่ใครต่อใครในคณะสถาปัตย์ต่างขนานนามให้ว่า 'ท่านประธานหน้าตาย' เปล่งเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางความกดดันที่แผ่ซ่านจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง พรีมเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนดื้อรั้น เธอเกลียดรอยยิ้มแบบนั้นที่สุด... รอยยิ้มที่เหมือนอ่านใจเธอทะลุปรุโปร่ง รอยยิ้มของรินลดาที่มักจะทำให้หัวใจเจ้ากรรมของเธอกระหน่ำเต้นไม่เป็นส่ำทุกที "รุ่นพี่พูดเรื่องอะไรคะ พรีมไม่ได้สะอึกเพราะตกใจสักหน่อย แค่... แค่สำลักน้ำลายตัวเองต่างหากล่ะคะ" พรีมเชิดหน้าเถียงกลับทันควันตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ปากเก่งกลบเกลื่อนความพิรุธที่แสดงออกทางพฤติกรรมจนหมดสิ้น "อ๋อ... สำลักน้ำลายตัวเองเหรอคะ" รินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองสำรวจรุ่นน้องตัวแสบตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารู้ทัน "นึกว่าสำลักความจริงที่พี่เพิ่งพูดไปเสียอีก ว่าแต่... หน้าแดงขนาดนั้น อากาศในห้องมันร้อน หรือว่าน้องพรีมกำลังร้อนตัวกันแน่คะ หื้ม?" ประโยคหลัง รินจงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ลอยมาแตะจมูกพรีมจนสติกระเจิดกระเจิง กลิ่นนี้... กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้า กลิ่นที่ทำให้เธอเผลอใจสั่นทุกครั้งที่เข้าใกล้ พรีมผะงะถอยหลังด้วยความตกใจ ขาเรียวเจ้ากรรมดันไปเกี่ยวด้านหลังเข้ากับขาเก้าอี้พลาสติกที่ตั้งอยู่หมิ่นเหม่พอดี! "อุ๊ย!" เสียงอุทานหลุดจากปากดาวคณะสาวเมื่อความรู้สึกไร้แรงโน้มถ่วงเข้าจู่โจมกะทันหัน ร่างทั้งร่างกำลังหงหลังดิ่งลงไปกระแทกพื้น ความซุ่มซ่ามที่นานๆ จะกำเริบดันมาออกฤทธิ์ในวินาทีชีวิตที่ไม่อายใครที่สุด พรีมหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดที่กำลังจะมาถึง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะในใจของตัวเองที่หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ หมับ! ทว่า... ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เอวบางถูกคว้าหมับไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งที่ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ แรงกระชากดึงรั้งอย่างเฉียบคมทำให้ร่างของพรีมปลิวเข้าไปปะทะกับแผ่นอกอุ่นของใครบางคนเข้าอย่างจัง พลั่ก! ไม่ใช่... มันไม่ใช่แค่การชนธรรมดา แรงเหวี่ยงและจังหวะที่พอดีเป๊ะทำให้ศีรษะของทั้งคู่พุ่งเข้าหากันด้วยความเร็วสูงราวกับแม่เหล็กต่างขั้วที่ถูกดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรง โป๊ก! เสียงหน้าผากกระแทกกันดังสนั่นลั่นห้อง ท่ามกลางความเงียบงันของสมาชิกในชมรมที่ต่างเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง พรีมสูดปากด้วยความเจ็บแปลบ น้ำตาเล็ดซึมที่หางตาเล็กน้อยจากการปะทะกันเมื่อครู่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดหายใจไม่ใช่ความเจ็บที่หน้าผาก... แต่มันคือระยะห่างระหว่างใบหน้าที่ใกล้กันจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน ดวงตากลมโตคู่สวยของพรีมเบิกกว้างสะท้อนภาพใบหน้าคมคายของรินลดาที่อยู่ห่างแค่คืบ แววตานิ่งสนิทที่มักจะเย่อหยิ่งและดุดันอยู่เสมอนั้น บัดนี้กลับไหวระริกสะท้อนเงาของเธอลงไปอย่างชัดเจน รินลดาเองก็ดูจะตกใจไม่แพ้กัน ดวงตาคู่คมคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักสวยเม้มเข้าหากันแน่นขณะที่มือข้างหนึ่งยังคงโอบรัดเอวคอดของพรีมเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ร่างในอ้อมแขนจะหลุดลอยหายไป ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก! เสียงหัวใจ... เสียงของใครกันแน่ที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเธอกันนะ? มันดังรัวเร็วและหนักหน่วงเสียจนพรีมกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันด้วย ร่างกายของเธาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ราวกับถูกไฟลน ผิวสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่ทาบทับอยู่บริเวณเอวบางส่งผ่านความร้อนซ่านเข้ามาจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว พรีมอยากจะขยับถอยหลัง อยากจะผลักไสคนที่ฉวยโอกาสโอบกอดเธอไว้แบบนี้ออกไปให้พ้นทาง แต่ขากลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกมนต์สะกดตรึงร่างไว้กับที่ ปลายจมูกรั้นของเธอแทบจะชนเข้ากับปลายจมูกโด่งเป็นสันของรุ่นพี่สาวอยู่รอมร่อ ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้กำลังสูบฉีดออกซิเจนในปอดของเธอจนหมดเกลี้ยง "เอ่อ... พี่ริน..." พรีมกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างไร้เรี่ยวแรง เสียงที่เคยดื้อรั้นและเชิดชูตอนนี้กลับสั่นพร่าและแห้งผากอย่างน่าสมเพช รินลดาไม่ตอบ สายตาคมกราบกรานสำรวจใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างถือวิสาสะ ไล่ตั้งแต่หน้าผากเนียนที่มีรอยแดงจางๆ จากการกระแทกเมื่อครู่ เลื่อนลงมาที่ดวงตากลมโตที่สั่นระริก ปลายจมูกรัน และหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างคนหายใจไม่ทัน แววตาของรุ่นพี่สาวเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แววตาซึนเดระหรือความดุร้ายแบบที่เคยเป็น แต่มันคือประกายความลึกล้ำบางอย่างที่ทำเอาพรีมถึงกับหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระกระสนหลุดออกมานอกอก "ซุ่มซ่ามจริงนะคะ... น้องพรีม" เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากของรินลดาออกมาแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังและชวนใจสั่นไหวเสียยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนพวงแก้มทำให้พรีมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำในอ้อมแขนนั้นจริงๆ มือที่โอบเอวบางอยู่กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว รินลดาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกันอยู่รอมร่อ... บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ มีเพียงเสียงหัวใจของสองสาวที่เต้นประสานเสียงกันอย่างบ้าคลั่งในความเงียบงัน พรีมหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อความรู้สึกวูบวาบที่ก่อตัวขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ เธอกำลังจะพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดที่อันตรายที่สุดในชีวิตนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเคลิบเคลิ้มราวกับสายฟ้าฟาดกลางทิวา! รินลดาและพรีมสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ พรีมรีบถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนกับโต๊ะทำงานด้านหลัง ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงต้นคอ เธอรีบยกมือขึ้นเสยผมกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนอย่างลนลาน ในขณะที่รินลดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ "ขออนุญาตครับ... เอ๊ะ ห้องประชุมมีแขกเหรื่องusหรือเปล่าครับเนี่ย ทำไมบรรยากาศมันดู... ร้อนๆ หนาวๆ จัง" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปรดปรานของ 'ธาม' ที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ธามกวาดสายตามองมาระหว่างรินลดาที่ยืนหน้าบึ้งตึงกับพรีมที่กำลังยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เปี่ยมเลศนัย พรีมเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับมากระหน่ำเต้นด้วยความตกใจระลอกใหม่ ยิ่งเหลือบไปเห็นดวงตาดุคมปลาบที่หรี่มองธามด้วยรังสีอำมหิตของรินลดาแล้ว พรีมก็รู้ทันทีว่า... บรรยากาศหลังจากนี้ กำลังจะลุกเป็นไฟยิ่งกว่าเดิมเสียอีก! ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ... ชากุหลาบอุ่นๆ ขอตัวไปหยิบถังดับเพลิงแป๊บค่ะ!