ความลับในกองเอกสาร

กลิ่นอาฟเตอร์แชมพูกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยวนอยู่ปลายจมูกของรินลดา ทว่าคนตัวสูงกว่ากลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อความรัญจวนใจนั้น แล้วเลือกที่จะทิ้งน้ำหนักลงบนเก้าอี้เบาะหนังสีดำสนิทภายในห้องสโมสรนักศึกษาที่เงียบสงัด นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาสามทุ่มตรง เสียงเข็มวินาทีที่ขยับเดินดัง *ติ๊ก... ติ๊ก...* ราวกับจะตอกย้ำความอึดอัดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ แห่งนี้ บนโต๊ะทำงานยาวเหยียด เต็มไปด้วยกองเอกสารเบิกงบประมาณค่ายอาสาพัฒนาชนบทสูงเป็นตั้งราวกับกำแพงเมืองจีน และผู้รับเคราะห์ที่ต้องมานั่งจมกองกระดาษพวกนี้ร่วมกับประธานค่ายจอมโหด ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... รวิปรียานั่นเอง "มองหน้าพี่แบบนี้ หมายความว่ายังไงคะ หรือว่ากลัวจนสมองกลับไปหมดแล้ว" รินลดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่ใส่เพียงเพื่อกรองแสงหน้าจอคอมพิวเตอร์) หันมามองรุ่นน้องตัวแสบที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยเฉี่ยวของพรีมบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็นเมื่อได้ยินประโยคเหน็บแนมนั้น "ไม่ได้กลัวค่ะ แต่เบื่อ... หน้าพี่รินมีอะไรน่ามองนักเหรอคะ ถึงต้องให้อยู่ดูนานขนาดนี้" พรีมเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับรัศมีความดุที่แผ่ออกมาจากตัวรุ่นพี่ปีสี่คนนี้ไม่น้อย "ปากเก่ง..." รินลดาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างเพรียวในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขยับตัวเข้าหาโต๊ะเล็กน้อย ดวงตากลมโตคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนอวดดี "ถ้าปากเก่งนัก ก็ช่วยเอาเอกสารชุดนี้ไปคัดแยกหมวดหมู่ให้เสร็จภายในสว่างดีไหมคะ เผื่อสมองจะได้จดจำอะไรที่เป็นประโยชน์ขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เอาเรื่องของพี่ไปนินทากับยัยมีนเพื่อนสนิทตัวแสบของคุณ" พรีมเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู รวิปรียาไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ โดยเฉพาะกับรุ่นพี่จอมเผด็จการอย่างรินลดา ที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าชีวิตเธออยู่เรื่อย "เรื่องส่วนตัวของพรีม... พี่รินไม่มีสิทธิ์มายุ่งนะคะ!" พรีมกระแทกเสียงใส่เบาๆ พลางคว้าแฟ้มเอกสารตรงหน้ามาเปิดดูอย่างหัวเสีย "แล้วอีกอย่าง ที่พรีมคุยกับมีน มันก็เรื่องจริงทั้งนั้นแหละค่ะ ใครๆ เขาก็พูดกันทั้งคณะว่าประธานค่ายปีนี้ทั้งดุ ทั้งใจร้าย หาแฟนไม่ได้ก็เพราะแบบนี้..." *พรึบ!* เสียงตบโต๊ะเบาๆ ดังขึ้นขัดจังหวะ รินลดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ที่พรีมนั่งอยู่ แรงกดดันจากตัวตนของรุ่นพี่สาวทำให้พรีมต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆ ของรินลดาที่โน้มตัวลงมาใกล้ ทำให้พรีมต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "อยากรู้เหรอคะว่าทำไมพี่ถึงไม่มีแฟน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaข้างใบหูของคนตัวเล็ก ขนอ่อนทั่วร่างของพรีมลุกซู่ขึ้นมาทันที รินลดาจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกับเส้นผมสลวย "หรือต้องให้พี่สาธิตให้ดูตรงนี้คะ... ว่าเวลาพี่คลั่งรักใครสักคนน่ะ มันเป็นยังไง" พรีมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก ความซึนเดระที่เคยมีหายวับไปกับตา เมื่อเจอดรุณีรุ่นพี่สายรุกเข้าประชิดตัวแบบไม่ทันตั้งตั้งแบบนี้ "พี่... พี่ริน ถอยไปเลยนะคะ!" พรีมยกมือขึ้นดันลาดไหล่ของอีกฝ่ายไว้ แม้แรงผลักนั้นจะเบาหวิวราวกับลูกแมวข่วนก็ตาม รินลดาหลุดยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเอ็นดูเจือความร้ายกาจที่ทำเอาพรีมแทบคลั่ง "หึ ทีแบบนี้ล่ะเสียงสั่นเชียวนะคะ ไหนล่ะความเฟียสเมื่อกี้หายไปไหนหมดแล้วล่ะค่ะ คุณดาวคณะ" รินลดาผละตัวออกไปเล็กน้อย แต่ยังคงยืนค้ำหัวพรีมไว้ไม่ให้ขยับไปไหน บรรยากาศในห้องสโมสรที่เคยตึงเครียด บัดนี้กลับตลบอบอวลไปด้วยความหวานปนความฉุนเฉียวที่ชวนให้ใจสั่นระทึกอย่างประหลาด พรีมกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่เสียก่อน รินลดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ขณะที่พรีมทำท่าโล่งอกโล่งใจราวกับรอดพ้นจากปากเหยือกปากเสือ ประค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ 'ธาม' หนุ่มฮอตเดือนคณะบริหาร ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ในมือถือแก้วกาแฟสองแก้ว "อ้าว ริน... ยังไม่กลับเหรอครับ พอดีผมเอาคาปูชิโน่มาฝาก เห็นว่าดึกแล้วคงง่วง... อ้าว พรีม ก็ยังอยู่ด้วยเหรอเนี่ย นึกว่ากลับไปกับมีนแล้วซะอีก" รินลดาหันขวับไปมองธามด้วยสายตานิ่งสนิท รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที มือเรียวกำหมัดแน่นโดยที่พรีมสังเกตเห็น และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร รินลดาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทที่ทรงพลังจนธามถึงกับชะงัก "ขอโทษนะคะคุณธาม... ตอนนี้ห้องสโมสรปิดทำการสำหรับคนนอกแล้วค่ะ และที่สำคัญ..." รินลดาหันกลับมามองหน้าพรีมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ที่แฝงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างชัดเจน ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน "...เด็กคนนี้เป็น 'ธุระส่วนตัว' ของฉันค่ะ เชิญคุณกลับไปได้แล้วนะคะ" พรีมสะอึก หันขวับไปมองหน้ารุ่นพี่สาวทันทีด้วยความตกตะลึง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความละมุนและจัดจ้านครั้งนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ