กองเชียร์ตัวแสบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะหินอ่อนในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังสนั่น พอๆ กับเสียงหัวเราะคิกคักของมีน เพื่อนสนิทไซส์มินิแต่ใจกล้าเกินร้อย ที่กำลังใช้นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลงประกอบละครรีโมตคอนโทรล พร้อมกับส่งสายตากรุ้มกริมชนิดที่เรียกว่าถ้าไม้ป่าเดียวกันไม่ห้ามไว้ มีนคงลุกขึ้นปรบมือสามช่าไปแล้ว "แหมๆๆ ยัยพรีม... แม่ดาวคณะคนสวย ปากบอกว่าเกลียดขี้หน้าเขาหนักหนา แต่ทำไมเมื่อวานถึงไปยืนตัวแข็งทื่อเป็นหินแกรนิตให้พี่รินลดาเขาจ้องซะจนตาแทบหลุดล่ะคะคุณขา?" พรีม (รวิปรียา) สะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เธอแสร้งทำเป็นใช้หลอดดูดชานมไข่มุกกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่กำลังตีตื้นขึ้นมาบนพวงแก้ม ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืนตอนที่รินลดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าด้วยแววตานิ่งสนิทดั่งน้ำแข็งขั้วโลกยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาท หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นโครมครามทุกครั้งที่นึกถึงกลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่เมนทอลอ่อนๆ จากตัวรุ่นพี่คนนั้น "แกเพ้อเจ้ออะไรของแกยัยมีน ใครติดแห็กอะไร ไม่มี๊!" พรีมปฏิเสธเสียงสูงเชิ่ดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อกู้ฟอร์มความเฟียสประจำตัว แต่มีนกลับไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นแป้งเด็กฟุ้งแตะจมูก "เสียงสูงเชียวนะยะ ระวังเถอะ... ปากบอกไม่แคร์ ระวังหัวใจจะไปกองอยู่ที่ปลายเท้าพี่เขาเข้าสักวัน ขนาดพี่ธามหนุ่มฮอตบริหารที่ตามจีบแกจนไลน์แทบระเบิด แกยังไม่เคยทำหน้าตาตื่นตระหนกเท่าตอนที่พี่รินดาดุใส่เลยสักครั้ง นี่มันอาการของคนแพ้ทางชัดๆ!" "มีน!" พรีมป้องปากปรามเพื่อนเสียงเขียว รู้สึกได้เลยว่าอุณหภูมิบนใบหน้าพุ่งสูงขึ้นจนเกือบจะทอดไข่ดาวได้อยู่แล้ว "แกจะเสียงดังทำไมเนี่ย เดี๋ยวโต๊ะข้างๆ ก็ได้ยินกันหมดพอดี" "ให้ได้ยินกันทั้งคณะไปเลยสิยะ ชั้นจะได้ประกาศให้โลกรู้ว่า ดาวคณะวิศวะคนสวยกำลังพ่ายแพ้ให้กับความปากร้ายหน้าดุของประธานค่ายอาสาตัวแม่!" มีนหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน ก่อนจะหรี่ตาลงมองเพื่อนรักด้วยสายตากรุ้มกริมแกมหยอกเย้า "ว่าแต่... เมื่อวานตอนที่เขาต้อนแกจนมุมชิดตู้เอกสารอ่ะ เขากระซิบอะไรกับแกบ้างหึ? เล่ามาซะดีๆ ไม่งั้นชั้นจะไปฟ้องพี่ธามว่าแกแอบนอกใจไปซบไหล่รุ่นพี่ปีสี่" "บ้าบอ!" พรีมคว้าทิชชูบนโต๊ะปาใส่หน้าเพื่อนตัวดีที่หัวเราะคิกคักไม่ยอมหยุด แม้ปากจะปฏิเสธเสียงแข็ง แต่หัวใจกลับเต้นรัวราวกำลังตีกลองศึก เมื่อนึกถึงประโยคทิ้งท้ายของรินลดาก่อนที่เธอจะผละหนีออกมาในวันนั้น... *'ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ รวิปรียา... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน'* คำขู่ที่แฝงไปด้วยความหมายชวนวาบหวิวและท้าทายในคราวเดียวกันนั้น มันวนเวียนอยู่ในหัวเธอมาทั้งคืนจนนอนไม่หลับ และยิ่งมีนมาจี้ใจดำแบบนี้ ยิ่งทำให้พรีมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในเกมที่อีกฝ่ายเป็นผู้กุมบังเหียนอย่างสมบูรณ์แบบ "ชั้นไม่ได้สนใจยัยพี่ว้ากหน้ามึนคนนั้นหรอกนะยัยมีน" พรีมเชิดหน้าขึ้นพยายามบังคับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คนอย่างรินลดา รินลดา... ทั้งดุ ทั้งจู้จี้ แถมยังชอบทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลา ใครจะไปพิศวาสลง" "อุ๊ย! พูดซะเต็มปากเต็มคำเลยนะคะคุณรวิปรียา" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานและติดจะเยي้ยหยันเล็กน้อยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาพรีมที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ถึงกับตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าทันที มีนที่นั่งตรงข้ามถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้างราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงอย่างอัตโนมัติ พร้อมกับโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อมแบบไม่ได้นัดหมาย พรีมค่อยๆ หันขวับกลับไปมองด้วยความรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางกะโหลก ร่างสูงโปร่งในชุดนิกรีตสีขาวสะอาดตาและกระโปรงทรงเอผ่าข้างเล็กน้อยกำลังยืนกอดอกมองเธออยู่ รินลดาปราบเซียน... รุ่นพี่ปีสี่ที่เธอกJเพิ่งนินทาไปหยกๆ ยืนอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากข้างหนึ่งยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ลมหายใจของพรีมสะดุดกึกไปชั่วขณะ "อ้าว... น้องพรีม นินทาพี่สนุกปากเลยนะคะ" รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าขนลุก เธอก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง จนพรีมรู้สึกเหมือนพื้นที่หายใจรอบตัวกำลังแคบลงทุกที "หน้าเหมือนคนท้องผูกอย่างพี่เนี่ย... คงไม่ทำให้ดาวคณะคนสวยของเรานอนไม่หลับจนต้องเอาไปเพ้อถึงหรอกกระมัง?" พรีมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยประมวลผลได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าชั่วขณะ เธออ้าปากจะเถียงแต่ติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อรินลดาโน้มตัวลงมาใช้มือเรียวแตะที่ขอบโต๊ะ ก้มหน้าเข้ามาใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียนของเธออย่างจัง "ว่างมากนักใช่ไหมคะ?" รินลดาเอกระซิบเสียงแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงนั้นสั่นประสาทพรีมจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าว่างจนมีเวลาเอาเรื่องของพี่ไปเม้าท์กับเพื่อนสนุกปากขนาดนี้... เย็นนี้เชิญที่ห้องสโมสรนักศึกษาด้วยค่ะ พี่มีงาน 'พิเศษ' รอให้คนปากเก่งอย่างเรามาเคลียร์อีกยาว... ทั้งคืน" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานละมุนและร่วมลุ้นไปกับความซึนของยัยพี่ว้ากกันนะคะ!