สงครามประสาท

“ถ้าจะมองให้ทะลุปรุโปร่งขนาดนั้น ก็ควักหัวใจฉันออกมาดูเลยดีไหมคะ รุ่นพี่รินลดา?” เสียงของรวิปรียาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานค่ายอาสา กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้สะอาดตาที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้า ทำให้บรรยากาศดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินลดาที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ เธอเพียงแค่ขยับแว่นสายตาเบาๆ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่พรีมเกลียดนักหนา เพราะมันบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังถือไพ่เหนือกว่า “สายตาเธอต่างหากที่ฟ้องว่ากำลัง ‘ร้อนรน’ รวิปรียา” รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องกำหมัดแน่น “เรื่องธาม... ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะไปกินข้าวกับใครที่ไหน แต่นี่มันเวลางาน และโปรเจกต์ของเธอมันมี ‘ช่องโหว่’ มากเกินกว่าที่ฉันจะปล่อยผ่านได้” พรีมก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวสวยเคาะลงบนพื้นโต๊ะด้วยจังหวะที่จงใจกวนประสาท “ช่องโหว่หรือความไม่พอใจส่วนตัวคะ? ถ้าพี่จะหึงจนประสาทหลอนขนาดนี้ แนะนำให้ไปเช็กสมองที่โรงพยาบาลนะคะ ไม่ใช่เอามาลงกับงานของรุ่นน้อง” รินลดาวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตาคู่สวยของรุ่นน้องที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ดวงตาของประธานสาวที่เคยนิ่งสงบกลับมีประกายไฟบางอย่างปะทุขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ “ฉันเป็นประธานค่าย ฉันมีสิทธิ์ตรวจสอบงานที่ต่ำกว่ามาตรฐาน” รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าพรีม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนพรีมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายอีกฝ่าย “ส่วนเรื่องที่เธอว่า... ถ้าฉันหึงจริงๆ เธอคิดว่าเธอจะยืนปากเก่งอยู่ตรงนี้ได้นานเท่าไหร่กัน?” “พี่หมายความว่ายังไง?” พรีมเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “หมายความว่า... คนที่ทำตัวน่ารำคาญมากๆ บางทีก็ควรโดน ‘ทำโทษ’ ให้หลาบจำบ้าง” รินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหลังของพรีมชนเข้ากับขอบตู้เอกสารด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมของรินอบอวลอยู่ปลายจมูก พรีมกั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเรียวสวยของรุ่นพี่สาวไล่มองใบหน้าของเธอตั้งแต่ดวงตา จมูก ลงมาถึงริมฝีปากอย่างจาบจ้วง พรีมพยายามรักษาฟอร์มดาวคณะสุดเฟียสเอาไว้ แต่เรียวขาเจ้ากรรมกลับสั่นระริก เธอทำได้เพียงแค่นพ่นลมหายใจออกทางจมูก “พี่จะทำอะไร... อย่าคิดว่าใช้มุกนี้แล้วฉันจะกลัวนะ” “ปากดีได้แค่ไหนกันเชียว...” รินพึมพำชิดใบหู ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งยันขอบตู้กั้นทางหนีของรุ่นน้องเอาไว้ “เมื่อกี้ตอนที่เดินมากับธาม เห็นทำตัวร่าเริงดีนี่นา พออยู่กับฉันล่ะทำไมถึงได้ดูหงุดหงิดนัก หรือว่า... ตัวจริงกับตัวหลอกมันให้ความรู้สึกไม่เหมือนกัน?” “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย” พรีมสวนกลับทันควัน แววตาสั่นไหวของเธอถูกรินจับพิรุธได้หมดสิ้น “ธามเขาเป็นคนน่ารัก ต่างจากคนบางคนที่เอาแต่สั่งคนอื่นไปวันๆ วันไหนที่พี่ไม่มีอำนาจในมือน่ะ... พี่ก็ไม่ต่างอะไรกับหมาหัวเน่าหรอก” “แรงดีนี่” รินหัวเราะในลำคอ แต่ในดวงตามีเพียงความเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พรีมอ่านไม่ออก “งั้นมาดูกันว่า ถ้าฉันทิ้งอำนาจในมือ แล้วใช้วิธีอื่นจัดการเธอแทน... เธอจะยังปากดีได้แบบนี้อยู่ไหม” รินลดาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกจะแตะกัน พรีมหลับตาปี๋ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกปั่นป่วนในท้องตีรวนราวกับพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ ทันใดนั้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว รินถอยห่างออกมาในทันทีขณะที่พรีมรีบปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แต่ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก รินลดาจงใจเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าของพรีมออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ “เรายังคุยกันไม่จบหรอกนะ... ‘ยัยตัวร้าย’” ประตูก็ถูกผลักเข้ามาโดยบุคคลที่สามที่ไม่ได้รับเชิญ—ธาม ที่ถือแก้วกาแฟเข้ามาด้วยรอยยิ้มสดใส แต่ทันทีที่เห็นบรรยากาศแปลกๆ และสายตาที่เหมือนจะฆ่ากันตายของประธานสาว รอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ แข็งค้างลง “เอ่อ... ขอโทษครับ พอดีผมเห็นประตูเปิดอยู่ เลยกะจะเอาเครื่องดื่มมาให้พรีม... ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับ?” รินลดาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับรุ่นน้องหนุ่มด้วยสายตาที่เย็นเฉียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก พรีมที่ยังคงยืนพิงตู้เอกสารด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะได้แต่กำมือแน่น ในหัวของเธอมีเพียงคำถามเดียว... นี่คือสงครามประสาทที่แท้จริงใช่ไหม? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเคมีสุดป่วนของสองสาวนะคะ หวังว่าตอนหน้าจะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงกว่าเดิมค่ะ! ชากุหลาบอุ่นๆ