ข้อเสนอสุดป่วน

กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาแพงที่ลอยมาจากเสื้อนักศึกษาตัวที่กำลังแนบชิดอยู่บนตัวฉัน มันช่างชวนให้หายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลยค่ะ ประโยคคำถามกึ่งท้าทายเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของรุ่นพี่รินยังคงจดจ้องอยู่ตรงรอยเปื้อนกาแฟจางๆ บนอกเสื้อของเธอเอง สลับกับเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงอะไร จะดุและอันตรายต่อหัวใจได้ขนาดนี้กันนะ ฉัน—รวิปรียา หรือที่ใครๆ ในคณะต่างพากันเรียกว่าพรีม ดาวคณะสุดเฟียสที่ปกติไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยต้องมานั่งใจสั่นต่อหน้าใครแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ แต่ยามนี้ กลับต้องมายืนเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวโครมครามรากับจะกระโดดออกมานอกอก เพียงเพราะถูกรุ่นพี่ปีสี่หน้ามึนคนนี้ต้อนจนมุมในห้องสมุดเงียบเชียบแห่งนี้ "เงียบไปเลยนะคะ... หรือว่าคิดไม่ออกว่าจะรับผิดชอบฉันยังไงดี หื้ม?" รินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนระยะห่างระหว่างเราแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะเฉียดแก้มฉันอยู่รำคาญใจ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงเก๋คู่นั้นพราวระยับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่บอกชัดเจนว่าเธอกำลังสนุก—สนุกที่ได้แกล้งฉันให้จนมุม ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกความมั่นใจและมาDefendตัวเองกลับทันทีค่ะ จะมาทำหน้าตื่นตกใจให้เธอล้อเลียนไม่ได้เป็นอันขาด! "ก็แค่ซักรีดใหม่ให้ไหมล่ะคะรุ่นพี่! แค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้..." ฉันเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ว่ามือไม้จะเริ่มเย็นเฉียบเพราะความใกล้ชิดที่เกินต้านทาน "หรือถ้ามันแพงนัก ฉันโอนเงินคืนให้จบๆ ไปเลยดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ต้องมาทวงบุญคุณกันให้รำคาญใจ" รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนุ่มทุ้มแต่น่าหมั่นไส้เป็นบ้า เธอส่ายหัวช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งพิงกับพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ แต่สายตาคมกริบยังคงล็อกเป้ามาที่ฉันไม่วางตา "เงินน่ะเหรอคะ? หึ... เสื้อตัวนี้เป็นรุ่น Limited Edition ที่สั่งตัดพิเศษจากต่างประเทศค่ะ น้องพรีมคิดว่าเงินในบัญชีของดาวคณะคนสวย จะจ่ายค่าความเสียหายทางจิตใจของฉันไหวเหรอคะ?" "รุ่นพี่!" ฉันอุทานเสียงหลงอย่างเหลืออด ยัยพี่ว้ากหน้ามึนคนนี้... ช่างหาเรื่องเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ "อย่ามาโมเมนะคะ เสื้อก็แค่เสื้อผ้าฝ้ายธรรมดา จะมีอะไรพิเศษนักหนาเล่า!" "อยากพิสูจน์ไหมล่ะคะว่าพิเศษยังไง..." รินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางท้าวลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาความลับ "ฉันไม่ได้ต้องการเงินสดจากน้องพรีมหรอกนะคะ... แต่ฉันกำลังมองหา 'ทาสรับใช้' เอ๊ย! ไม่ใช่ค่ะ... กำลังมองหา 'เด็กฝึกงาน' มาช่วยงานฉันที่ห้องสมุดคณะต่างหาก" ฉันขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความระแวง "เด็กฝึกงาน? ห้องสมุดคณะเรามีบรรณารักษ์อยู่แล้วนี่คะ ทำไมต้องมีเด็กฝึกงานด้วยล่ะ?" "ก็เพราะว่าห้องสมุดโซนประวัติศาสตร์และคลังหนังสือหายาก มันรกฝุ่นตลบจนไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะไงคะ และในเมื่อน้องพรีมเป็นคนทำลายทรัพย์สินอันทรงคุณค่าของฉัน... การชดใช้ด้วยแรงกายและเวลา น่าจะเป็นการแสดงความรับผิดชอบที่สมน้ำสมเนื้อที่สุดแล้วค่ะ" รinยิ้มหวานหยด ชนิดที่เรียกว่าหวานจนเลี่ยนและชวนให้หมั่นไส้จนอยากจะหยิกแขนสักทีสองที "ทำงานใช้หนี้ฉันซะ... สัปดาห์ละสามวัน หลังเลิกเรียน เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม... ตกลงตามนี้ไหมคะ?" "หา! หนึ่งเดือนเต็มเลยเหรอคะรุ่นพี่! บ้าไปแล้วหรือเปล่า ฉันมีเรียน มีกิจกรรม มีแฟนคลับ... เอ๊ย มีเพื่อนฝูงต้องดูแลนะคะ จะให้มานั่งหลังขดหลังแข็งจัดหนังสืออยู่ในห้องสมุดทึบๆ เนี่ยนะ ไม่มีทาง!" ฉันปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน สะบัดหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่ยอมจำนนเด็ดขาด รินไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย เธอกลับยกมือขึ้นกอดอก แล้วเอียงคอมองท่าทีดื้อรั้นของฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ. "อ๋อ... หรือจะให้ฉันทำเรื่องส่ง101 ไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาดีคะ? ข้อหาทำลายทรัพย์สินทางราชการและทรัพย์สินส่วนตัวของรุ่นพี่ในยามวิกาล... อืม น่าจะโดนตัดคะแนนความประพฤติสักครึ่งหนึ่งกำลังดีนะคะ หึๆ" "นี่รุ่นพี่ขู่ฉันเหรอคะ!" ฉันหันขวับกลับมามองค้อนตาคว่ำใส่ทันทีอย่างเหลืออด มือเรียวทุบลงบนโต๊ะเบาๆ ด้วยความโมโห "เล่นสกปรกนี่คะ! เอาอำนาจพี่ปีสี่มาขู่รุ่นน้องเนี่ยนะ!" "เขาเรียกว่าการเจรจาต่อรองแบบวิน-วินต่างหากล่ะคะ" รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวๆ ก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันอีกครั้งจนต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นหอมสะอาดๆ ของเธอลอยวนอยู่รอบตัว จนฉันแทบจะลืมวิธีหายใจ "เลือกเอาค่ะ... จะมาเป็นเด็กฝึกงานใช้หนี้ฉันที่นี่ทุกวันจันทร์ พุธ ศุกร์... หรือจะให้ฉันเขียนใบ 101 ส่งชื่อ 'รวิปรียา' ไปให้ฝ่ายกิจการนิสิตพิจารณาความผิดฐานทำร้ายร่างกายจิตใจของฉันดีล่ะคะ?" สายตาที่มองลงมามันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์แกมบังคับ แต่ในขณะเดียวกัน... แววตาคู่นั้นกลับประกายระยิบระยับด้วยความเอ็นดูบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนฉันใจกระตุกวูบ ผู้หญิงอะไร... ร้ายกาจเป็นบ้า! แต่ทำไมหัวเจ้ากรรมถึงไม่ยอมสั่งให้ปฏิเสธคำขาดนั้นออกไปก็ไม่รู้ ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างชั่งใจ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วระหว่างการโดนตัดคะแนนความประพฤติจนเสียประวัติ กับการต้องมาติดแหง็กอยู่กับยัยรุ่นพี่ปากร้ายคนนี้ในห้องสมุดเงียบๆ... ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ฉันก็ดูเหมือนจะเสียเปรียบไปเสียหมด! "ก็ได้ค่ะ!" ฉันพ่นลมหายใจออกจมูกอย่างจำยอม เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเธออีกครั้งด้วยความฮึดฮัด "แค่จัดหนังสือใช่ไหมคะ? ฉันทำได้อยู่แล้ว! แต่อย่าหวังเลยนะคะว่าฉันจะยอมก้มหัวให้รุ่นพี่ง่ายๆ แค่เพราะเรื่องแค่นี้!" รินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความพึงพอใจ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูจนขนลุกซู่ไปทั้งแถบ "ดีมากค่ะ... เด็กดีของฉัน" เธอกระซิบเสียงพร่า "พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน... เจอกันที่ห้องสมุดโซนในสุดนะคะ ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด ไม่งั้น... ฉันเอาเรื่องจริงด้วยนะคะ" พูดยังไม่ทันขาดคำ รินก็ผละตัวออกไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ฉันยืนหน้าแดงก่ำ หายใจติดขัดอยู่หน้าชั้นหนังสือตามลำพัง ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วทั้งพวงแก้มจนต้องยกมือขึ้นมาพัดให้ตัวเองพัลวัน ให้ตายเถอะ... นี่ฉันกำลังเอาตัวเองไปผูกติดกับอันตรายชิ้นใหญ่หลวงเข้าแล้วใช่ไหมเนี่ย! ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุดดังขึ้นขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของฉัน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'ธาม' รุ่นพี่หนุ่มฮอตจากคณะบริหาร ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์และช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ "พรีม... อยู่นี่เองเหรอครับ พี่ตามหาซะทั่วเลย พอดีพี่ซื้อเค้กร้านโปรดมาฝาก..." ธามส่งเสียงทักทายด้วยรอยยิ้มละลายใจ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เดินเข้ามาถึงตัวฉัน ร่างสูงโปรดของใครอีกคนที่เพิ่งเดินลับหายออกไปเมื่อครู่ ก็พลันหยุดชะงักก้าวเท้า หันกลับมามองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก นัยน์ตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวับหนึ่ง—ประกายความหึงหวงพวยพุ่งออกมาราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาดื่มด่ำความฟินและร่วมลุ้นไปกับความซึนของพี่รินด้วยนะคะ — ชากุหลาบอุ่นๆ