อุบัติเหตุบนฟลอร์แดนซ์

เสียงเบสกระหึ่มจากลำโพงตัวยักษ์สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกดำ แสงไฟนีออนสีแดงก่ำและม่วงเข้มสาดส่องตัดผ่านกลุ่มควันจางๆ ที่ลอยวนอยู่กลางฟลอร์แดนซ์ของผับชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย ที่นี่คือดินแดนของคนกลางคืน ที่ซึ่งกฎเกณฑ์ในเวลากลางวันถูกโยนทิ้งลงถังขยะ และพื้นที่ส่วนตัวแทบจะไม่มีอยู่จริง “แก... ดูโต๊ะมุมนั้นสิคะพรีม งานดีพรีเมียมระดับเกรดเอส่งตรงจากดาวอังคารชัดๆ” มีนโน้มตัวเข้ามาตะโกนแข่งกับเสียงเพลงในจังหวะที่บีิสดรอปลงพอดี พร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวสะกิดแขนเพื่อนสนิทที่กำลังยืนกอดอกไขว่ห้างพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทีเบื่อหน่าย รวิปรียา หรือ ‘พรีม’ ดาวคณะบริหารธุรกิจปีสามผู้ครองตำแหน่ง ‘สวยแต่รูปจูบไม่หอม’ เพราะฝีปากกล้าและนัยน์ตาคู่คมที่มักจะมองคนอื่นเหมือนมดปลวก ปรายตามองตามทิศทางที่เพื่อนรักชี้ ก่อนจะแค่นجหัวเราะในลำคออย่างไม่ใส่ใจ “เกรดเออะไรกันคะมีน หน้าตาเหมือนคนเพิ่งโดนบอกเลิกแล้วมานั่งย้อมใจมากกว่ามั้งคะ ดูหน้าตาสิคะ หน้าบึ้งยิ่งกว่าตูดหม้อทาด้วยกาวตราช้างเสียอีก” “โอייה ปากคอเรานี่มันน่าเอาพลาสเตอร์ยามาปิดจริงๆ ค่ะ เขาเรียกว่ามาดนิ่ง ดูสุขุม คูลๆ แบบแบดบอยต่างหากเล่า!” มีนแย้งเสียงสูงด้วยความหมั่นไส้ “แล้วก็นะ... คนที่แกกำลังวิจารณ์อยู่เมื่อกี้ เขาเดินตรงดิ่งมาทางนี้แล้วค่ะแม่!” พรีมขมวดคิ้วมุ่น หันขวับกลับไปมองทางด้านหลัง และพบว่าธาม รุ่นพี่หนุ่มฮอตจากคณะวิศวะฯ กำลังเดินแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ในมือถือแก้วเครื่องดื่มสีอำพันสองแก้ว “รอนานไหมครับคนสวย พอดีคนแน่นไปหน่อย” ธามส่งเสียงทักทายพร้อมกับยื่นแก้วเครื่องดื่มมาตรงหน้าพรีมด้วยความคุ้นเคยเกินรบกวน พรีมถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกรำคาญ เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง “บอกกี่ครั้งแล้วคะว่าอย่าเรียกแบบนี้... แล้วก็ไม่ได้ขอให้ไปซื้อสักหน่อยค่ะ” “แหม ใจร้ายจังเลยนะครับพรีม ผมก็แค่อยากบริการคนพิเศษ...” ธามไม่พูดเปล่า มือหนาเอื้อมมาหมายจะคว้าข้อศอกเรียวของเธอเพื่อดึงเข้าไปใกล้ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง จังหวะที่พรีมกำลังจะสะบัดแขนหนีและก้าวถอยหลังเพื่อหลบหลีกการรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว ร่างบางของเธอกลับชนเข้ากับบางสิ่งเข้าอย่างจัง! ตุบ! น้ำหนักการกระแทกแม้จะไม่ถึงกับรุนแรงจนล้มคว่ำ แต่ก็มากพอที่จะทำให้แก้วค็อกเทลสีแดงสดในมือของใครอีกคนหลุดร่วง และสาดกระจายรดลงบนเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวสะอาดตาที่สวมอยู่เต็มๆ รัก เสียงเพลงรอบข้างเหมือนจะเงียบลงไปชั่วขณะ มีนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มือไม้ไม่อยู่กับรูกับตัว ส่วนธามถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ พรีมเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ รีบหมุนตัวกลับไปมองผู้เคราะห์ร้ายที่เธอเพิ่งทำน้ำหกใส่ทันที คำขอโทษถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อดวงตาคู่คมกริบของเธอประสานเข้ากับนัยน์ตาสีนิลคู่สวยที่กำลังมองมาด้วยประกายไฟลุกโชน นั่นคือ ‘ริน’ หรือ รินลดา ประธานค่ายอาสาปีสี่สุดเนี๊ยบ เจ้าของฉายา ‘นางพญาหน้าตาย’ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหด เด็ดขาด และเกลียดความผิดพลาดที่สุดในสามโลก เสื้อเชิ้ตแบรนด์ดังราคาเหยียบหมื่นบัดนี้เปียกโชกไปด้วยคราบน้ำสีแดงฉาน แนบลู่ไปกับสัดส่วนอรชร เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดภายใต้เนื้อผ้าที่บางเบา แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่ารอยเปื้อนบนเสื้อ คือรอยยิ้มมุมปากที่เหยียดขึ้นเล็กน้อยอย่างเยียบเย็นของรุ่นพี่สาวตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวของรินแผ่รังสีความกดอากาศต่ำออกมารุนแรงจนคนรอบข้างต้องรีบถอยกรูด “อุ๊ย...” พรีมเผลออุทานออกมาเบาๆ สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานทันที แม้ในใจจะรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดเต็มประตู แต่ด้วยศักดิ์ศรีของดาวคณะ ทำให้เธอไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แน่นอน “ขอโทษทีค่ะ พอดีไม่ได้ตั้งใจ... มือมันปัดไปโดนเอง” รินนิ่งเงียบ ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ เธอยกมือขึ้นปัดละอองน้ำบนอกเสื้อเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับรุ่นน้องตัวแสบที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้า ความเงียบที่น่าอึดอัดแผ่ขยายออกไป ท่ามกลางเสียงดนตรีที่ยังคงกระหน่ำเร้า รินก้าวเข้าไปประชิดตัวพรีมทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นสดชื่นลอยเข้าแตะจมูกจนพรีมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว รินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของพรีม จนเส้นผมสีดำสนิทเคลียคลออยู่กับพวงแก้มใส และริมฝีปากอิ่มก็ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เยือกเย็นจนคนฟังต้องขนลุกซู่ “มือปัดไปโดน... หรือว่าตั้งใจหาเรื่องกันแน่คะ... คุณรวิปรียา” พรีมสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองคนที่อยู่ใกล้จนเกินงาม ปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่รำคาญ หากเธอขยับอีกนิดเดียว หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ความโกรธที่ถูกจี้จุดผสมปนเปไปกับความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่แล่นพล่านขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มือเรียวของรินเอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อของพรีมที่ยับย่นเล็กน้อยจากการชน ปลายนิ้วเรียวเฉียดผ่านผิวเนื้อช่วงไหปลาร้าจนเกิดกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นริ้วไปทั่วร่าง รินไม่ได้ถอยออก แต่กลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม “เสื้อตัวนี้ราคาเท่าไหร่... รู้จักไหมคะ?” รินกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “และที่สำคัญ... ทำหกใส่เสื้อฉันแบบนี้ เธอคิดจะ ‘รับผิดชอบ’ ยังไงดีล่ะคะ... หื้ม?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับบทแรกด้วยกันนะคะ ชากุหลาบอุ่นๆ ขอตัวไปชงชาเพิ่มความฟินก่อนจะกลับมาเสิร์ฟตอนต่อไปให้ใจสั่นเล่นนะคะ!