ผู้ชายขายขนมจีบ

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นในคาเฟ่ใต้คณะบริหารไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบโต๊ะอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งของรุ่นพี่ปีสี่อย่างรินลดา กลับทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกือบติดลบ ดวงตาดุคมปลาบจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างสูงผิวขาวสะอาดที่เพิ่งหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้ามพรีมอย่างถือวิสาสะ "บังเอิญจังครับน้องพรีม พี่เพิ่งบอกเพื่อนไปหยกๆ ว่าอยากแวะมาเติมความหวาน... ไม่คิดว่าจะเจอคนหน้าตาหวานกว่าขนมในตู้เสียอีก" เสียงทุ้มนุ่มของธามดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ใช้ตกเหยื่อมานักต่อนัก ธามคือเดือนคณะบริหารที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้และคารมคมคาย เขายื่นกล่องขนมจีบพรีเมียมจากร้านดังมาตรงหน้าพรีม พร้อมส่งสายตากรุ้มกริมที่ใครเห็นก็ต้องรู้ว่ากำลังขายขนมจีบในความหมายอื่นชัดเจน พรีมเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองกำลังประมวลผลความหน้ามึนของรุ่นพี่คนนี้ ระหว่างที่เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำหวานเลี่ยนนั่น สายตาก็เหลือบไปเห็นกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนของริน รินลดาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังกำแก้วกาแฟเซรามิกแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวนั้น ฟ้องชัดเจนว่าความอดทนของประธานค่ายอาสาคนนี้กำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาที "ขอบพระคุณค่ะรุ่นพี่ แต่พอดีพรีมไม่ค่อยชอบทานของมีไส้... โดยเฉพาะไส้ที่เคลือบด้วยน้ำตาลปลอมๆ มันเลี่ยนคอค่ะ" พรีมลากเสียงหวานหยด ทว่าสายตาจิกกัดกลับคมกริบสมฉายาดาวคณะ เธอผลักกล่องขนมจีบนั้นกลับไปเบาๆ อย่างไม่ไว้หน้า ธามหัวเราะในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สา เขายังคงยิ้มกริ่ม รุกต่ออย่างไร้ยางอาย "ปากคอเรานี่คมเหมือนเดิมเลยนะพรีม แต่พี่ชอบ... คนสวยๆ ถ้าดุหน่อยเวลาเอามาสยบจะได้น่าสนุก" *เพล้ง!* เสียงวางแก้วกระแทกกับโต๊ะไม้สนกระจรกระจายเบาๆ แต่สะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคนบนโต๊ะ รินลดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งจ้องมองธามนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวของรินในตอนนี้ดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าตอนยืนว้ากน้องปีหนึ่งในลานเกียร์เสียอีก "ถ้าว่างมากนัก จนไม่มีโปรเจกต์ส่งอาจารย์ หรือไม่มีงานราษฎร์งานหลวงให้ทำ ถึงได้มานั่งหยอดมุกเสี่ยวๆ ใส่คนอื่นในเวลาพักของคนอื่นเขา... แนะนำให้ไปห้องสมุดแล้วเปิดหาคำว่า 'มารยาททางสังคม' อ่านดูนะคะรุ่นพี่ธาม" น้ำเสียงราบเรียบแต่เยียบเย็นจนธามถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของหนุ่มฮอตคณะบริหารเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดันที่พร้อมจะกินหัวคนได้ทุกเมื่อของรินลดา "อ้าว... นี่รินลดารุ่นพี่ปีสี่นี่นา โทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนเวลาส่วนตัวของ... น้องพรีมเขานี่หนาเนอะ เราคุยกันภาษาคนรู้จัก" ธามพยายามกลบเกลื่อนความหน้าแตกด้วยการยิ้มสู้เสือ แต่รินไม่มีทีท่าว่าจะเล่นด้วย "รู้จักกันตอนไหนไม่ทราบคะ? หรือต้องให้ฉันไปประกาศเสียงตามสายว่าคณะบริหารเขารับคนมารยาททรามเข้าสังกัดตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้ไม่รู้จักคำว่า 'กาลเทศะ'!" พรีมลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แม้ปากเธอจะเก่งแค่ไหน แต่เวลาที่รินโหมดคลั่งความหึงหวงและพร้อมบวกกับทุกคนแบบนี้ รินลดาดูทรงพลังและน่าเกรงขามจนพรีมเผลอใจสั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รินกำลังปกป้องเธอ... ใช่ไหม? รินกำลังหึงเธออยู่หรือเปล่า? ธามหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัดเมื่อโดนตอกกลับกลางวงล้อมสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่เริ่มหันมามอง เขาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อกู้หน้า "ปากจัดสมคำร่ำลือจริงๆ นะครับคู่นี้ งั้นก็ตามสบาย... เชิญสวีทกันต่อตามอัธยาศัยครับ" พูดจบเจ้าตัวก็รีบคว้ากล่องขนมจีบแล้วเดินเลี่ยงออกไปจากโต๊ะทันทีด้วยความเสียหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะกาแฟอีกครั้ง มีนที่นั่งเงียบดูสถานการณ์มานานแอบอมยิ้มจนแก้มปริ รีบเนียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งเข้าแชตกลุ่มทันที ก่อนจะขอตัวปลีกตัวออกไปเข้าห้องน้ำเพื่อเปิดทางให้เสือสองตัวได้เคลียร์กันเอง รินลดาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งที่เดิม ใบหน้าสวยคมยังคงบึ้งตึง ดวงตาสีเข้มตวัดกลับมามองพรีมที่นั่งก้มหน้ามองตักตัวเองอยู่ พรีมเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูกเมื่อต้องสบตากับอีกฝ่ายในระยะประชิดแบบนี้ "ทีหลัง... ถ้ามีใครมาเร่ขายขนมจีบเรี่ยราดแบบนี้อีก หัดปฏิเสธให้มันเด็ดขาดกว่านี้หน่อยนะคะ ไม่ใช่ปล่อยให้เขานั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ หรือชอบให้ผู้ชายมาเต๊าะแก้เหงาคะคุณรวิปรียา" น้ำเสียงของรินเจือความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด พรีมเงยหน้าขึ้นทันที ความหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมากลบความเขินอายเมื่อครู่จนหมดสิ้น ดาวคณะสุดเฟียสเชิดหน้าขึ้น ปลดปล่อยออร่าความพยศออกมาทันที "อ้าวรุ่นพี่! พรีมยังไม่ทันได้อ้าปากไล่เลย เขาก็เข้ามานั่งเอง แล้วอีกอย่าง... พรีมจะคุยกับใคร จะมีใครมาจีบ มันก็สิทธิ์ของพรีมหรือเปล่าคะ? หรือว่ารุ่นพี่... ร้อนรนอะไรเป็นพิเศษเหรอคะ" พรีมจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'ร้อนรน' พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้รินมากขึ้น แววตาระยิบระยับด้วยความท้าทาย รินชะงักไปนิดเมื่อใบหน้าสวยเฉี่ยวของรุ่นน้องเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวพรีม หัวใจที่พยายามควบคุมให้สงบกลับเต้นรัวแรงขึ้นมาอีกครั้งอย่างดื้อดึง "ใครร้อนรน? พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของคุณพรีม ฉันแค่รำคาญเสียงน่ารำคาญของมันที่มารบกวนเวลากินกาแฟของฉันต่างหาก" รินเบือนหน้าหนีไปทางอื่น กลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามขึ้นมาถึงใบหูอย่างแนบเนียน พรีมหลุดหัวเราะคิกออกมาเบาๆ กับท่าทางซึนเดระขั้นสุดของคนตรงหน้า รินลดาเนี่ยปากแข็งเก่งเป็นที่หนึ่งจริงๆ ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหลบตา เธอกยิ่งอยากแกล้งให้สติหลุด "ปากแข็งจังนะคะรุ่นพี่... แต่หูแดงแจ๋เลยนะนั่น ร้อนเหรอคะ หรือว่า..." พรีมจงใจเว้นจังหวะ ลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า "หึงพรีมคะ?" รินหันขวับกลับมามองทันที ดวงตาดุคมวาวโรจน์ด้วยความจำนนต่อหลักฐาน รินลดาขยับตัวเข้าประชิดพรีมอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังของพรีมชนเข้ากับพนักโซฟา รินใช้มือข้างหนึ่งเท้าโต๊ะกักตัวพรีมไว้ตรงกลาง ใบหน้าสวยคมโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใสจนพรีมสะท้านเฮือก "อยากลองดีนักใช่ไหมคะ รวิปรียา..." รินกระซิบเสียงต่ำพร่าชิดริมหิมฝีปากของพรีม ดวงตาสีเข้มฉายแววอันตรายที่ทำเอาพรีมสมองโล่งโพลนไปชั่วขณะ "อยากรู้ไหมล่ะว่า... ถ้าฉันหึงจริงๆ ฉันจะทำอะไรคุณบ้าง" พรีมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกล้าที่มีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นเต้นเร้าใจที่ถาโถมเข้ามาจนร่างกายร้อนผ่าว ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดและริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบเดียว เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของรินก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* รินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่ยังไม่ทันที่รินจะผละออกเพื่อหยิบโทรศัพท์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพวกเธอเสียก่อน พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "อ้าว น้องพรีม... อยู่นี่เองเหรอครับ พอดีเลย พี่มีเรื่องอยากรบกวนให้ช่วยหน่อย..." พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ หัวใจที่เต้นรัวเพราะความใกล้ชิดกับรินเมื่อครู่กลับต้องกระหน่ำรัวระลอกใหม่ด้วยความตกใจสุดขีด ยิ่งเหลือบไปเห็นดวงตาดุคมปลาบของรินลดาที่หรี่มองผู้ชายคนใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด พรีมก็รู้ทันทีว่า... งานนี้... นรกแตกของจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความปากแข็งของยัยพี่ว้ากและยัยตัวร้ายของเรานะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!