ใครอนุญาตให้ยิ้มให้คนอื่น?

เสียงหัวเราะคิกคักของมีนที่ดังลอดออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องบางเฉียบ คงจะไม่น่าหงุดหงิดเท่าไหร่… ถ้าต้นเหตุของเสียงนั้นไม่ใช่การที่เพื่อนสนิทตัวดีกำลังเปิดคลิปวิดีโอจังหวะที่ธาม รุ่นพี่คณะบริหารธุรกิจ กำลังยื่นกล่องโดนัทเคลือบช็อกโกแลตให้พรีมกลางโรงอาหารของคณะเมื่อตอนเที่ยงวัน "แหม ยัยพรีม แกดูสายตานายธามเขาสิคะ หวานหยดย้อยยิ่งกว่าน้ำตาลเคี่ยวอีกนะนั่น ขนาดฉันดูผ่านจอดาวยังรู้สึกถึงความละมุนเลยอ่ะ แบบนี้จะไม่ใจอ่อนหน่อยเหรอคะคนสวย" มีนจีบปากจีบคอแซวผ่านวิดีโอคอล ขณะที่พรีมซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น กลับทำเพียงแค่กลอกตาเบาๆ อย่างนึกระอา เธอยกมือขึ้นทัดผมยาวสลวยเข้ากับใบหู ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบเจือความหมั่นไส้เล็กน้อย "ถ้าแกยังไม่หยุดแซวฉันจะกดวางสายจริงๆ ด้วยนะยัยมีน รำคาญเสียงแกจะตายอยู่แล้ว อีกอย่าง... ฉันก็แค่รับขนมตามมารยาทรุ่นพี่รุ่นน้องไหมล่ะคะ จะให้ปัดทิ้งใส่หน้าเขาแบบที่แกชอบทำหรือไง" "แหมๆ ทำเป็นดุ กลบเกลื่อนความเขินล่ะสิไม่ว่า... อุ๊ย!" มีนอุทานเสียงหลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นราวกับเห็นผีกลางวันแสม ก่อนที่ภาพในจอวิดีโอคอลจะสั่นไหวเล็กน้อย และถูกตัดตัดสายทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย พรีมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง มือเรียวเตรียมจะกดโทรศัพท์กลับไปหาเพื่อนตัวแสบ แต่ยังไม่ทันที่นิ้วเรียจะสัมผัสหน้าจอ กลิ่นหอมสะอาดคุ้นจมูกของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นชาขาวก็ลอยวนเข้ามาแตะจมูกเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างโปร่งบางแต่ทว่าแผ่รังสีความเย็นเยือกออกมาอย่างเงียบเชียบ ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รินลดา... ประธานค่ายอาสาปีสี่ ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าสวยเฉี่ยวบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองโทรศัพท์มือถือในมือของพรีมสลับกับใบหน้าของเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พรีมอ่านไม่ออก แต่ที่แน่ๆ... มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีอย่างแน่นอนค่ะ "คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ ดูท่าทางจะสนุกสนานออกรสออกชาติกันซะเหลือเกิน" น้ำเสียงหวานที่ถูกกดต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบลอดไรฟันดังขึ้น รินลดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สีหน้าของรุ่นพี่คนเก่งตอนนี้ดูน่ากลัวเสียยิ่งกว่าตอนยืนว้ากน้องปีหนึ่งในห้องประชุมเชียร์เสียอีก พรีมกะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะประกายไฟบางอย่างในแววตาของอีกฝ่ายต่างหากที่กำลังทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง "ก็... คุยเรื่อยเปื่อยค่ะ มีนมันโทรมาเม้าท์เรื่องไร้สาระตามประสา" พรีมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามดึงความมั่น and ความเฟียสกลับคืนมาให้มากที่สุด เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เชิดหน้าขึ้นนิดๆ ตามนิสัยส่วนตัวที่ไม่ยอมแพ้ใครง่ายๆ "ทำไมเหรอคะ หรือรุ่นพี่รินสนใจอยากจะฟังด้วยล่ะคะ เดี๋ยวฉันโทรกลับไปให้มีนเล่าให้ฟังรอบสองเอาไหม" "หึ! เรื่องไร้สาระเหรอคะ หรือว่าเรื่องที่มีคนเขาเอาขนมมาจีบ จนตอนนี้กลายเป็นทอล์กออฟThe town ไปทั่วทั้งมหา'ลัยแล้วล่ะคะ?" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวโซฟามากขึ้นจนความห่างระหว่างเธอกับพรีมหดแคบลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง รุ่นพี่สาวตัวสูงโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพรีม ราวกับต้องการจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ นั้น "อ๋อ..." พรีมลากเสียงยาว ลากสายตามองสำรวจรุ่นพี่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกสนุกที่ได้เห็นอาการ 'ของขึ้น' แบบเนียนๆ ของอีกฝ่าย "พี่รินหมายถึงเรื่องพี่ธามเอาโดนัทมาให้ฉันที่โรงอาหารเมื่อกลางวันเหรอคะ?" "รู้ตัวด้วยเหรอคะ นึกว่ามัวแต่เคลิ้มจนลืมชื่อตัวเองไปแล้วซะอีก" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความประชดประชันอย่างปิดไม่มิด "เห็นรับไว้ซะดิบดีแถมยังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้อีกต่างหาก... ว่าไงคะ อร่อยมากไหมล่ะ โดนัทกล่องนั้นน่ะ" พรีมแอบลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อกลิ่นอายความหึงหวงลอยอบอวลจนแทบจะคว้าจับต้องได้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอิ่มอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกท้าทายอยากแกล้งคนปากแข็งพุ่งพล่านขึ้นมาจนกลบความประหม่าไปเสียสนิท "ก็อร่อยดีนะคะ..." พรีมจงใจลากเสียงยืดยาว มองสบตากับรุ่นพี่นัยน์ตาดุที่ตอนนี้ขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิม "แป้งนุ่ม ช็อกโกแลตก็เข้มข้นกำลังดี ที่สำคัญ... คนให้เขาก็ทั้งหล่อ ทั้งสุภาพ แถมยังใส่ใจเก่งเป็นที่หนึ่งเลยด้วยนะคะ แบบนี้ใครจะใจแข็งไหวล่ะจริงไหมคะ" สิ้นคำพูดของพรีม อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดฮวบลงไปหลายองศาเซลเซียส รินลดาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น6ริ้ว ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ขึ้นมาวับหนึ่งก่อนจะหรี่แคบลง มือเรียวที่กอดอกอยู่ค่อยๆ คลายออก ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือบางของพรีมเอาไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่เบานัก แต่ก็ไม่ได้ทำให้เจ็บ "พรีม!" รินเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ลอดไรฟันออกมาทีละคำ "สนุกมากไหมคะกับการทำตัวเป็นฮอตฮิตมีคนตามจีบไปทั่วแบบนี้?" "ก็สนุกดีนะคะ มีสีสันในชีวิตดีออกค่ะ" พรีมเชิดหน้าตอบอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวเร็วราวกับกลองเพลเข้าไปทุกที "อีกอย่าง... ฉันก็เป็นโสดนะคะ จะมีใครมาจีบ จะรับขนมจากใคร มันก็สิทธิ์ของฉันไม่ใช่เหรอคะพรีมไม่ได้ไปทำผิดกฎข้อไหนของมหา'ลัยสักหน่อยนี่นา" "สิทธิ์เหรอคะ..." รินทวนคำเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของคนพี่ แต่นัยน์ตากลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "งั้นจำไว้นะคะพรีม..." รินออกแรงดึงข้อมือของพรีมเบาๆ ให้ร่างเพรียวขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น จนระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณปลายจมูก กลิ่นวานิลลาผสมชาขาวยิ่งโลมไล้ให้สติของพรีมกระเจิดกระเจิง "ใคร... อนุญาตให้เธอไปยิ้มหวานใส่ผู้ชายคนอื่นคะ?" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังและหนักแน่นเสียจนพรีมรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ดวงตาคมกริบของรุ่นพี่สาวจ้องมองริมฝีปากของเธอก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา ประกายความดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกและร้อนรุ่มอย่างน่าประหลาด พรีมเม้มริมฝีปากเข้าหากันโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนคิดคำตอบโต้ไม่ออก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน การกระทำและสายตาแบบนี้... มันอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วนะคะ! "ฉัน... ฉันจะยิ้มให้ใครมันก็เรื่องของ..." พรีมพยายามจะหาเสียงตัวเองเจอและเอ่ยเถียงกลับไปตามฟอร์ม แต่ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง รินกลับขยับเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของพรีมแนบสนิทไปกับพนักโซฟา โดยที่มือเรียวอีกข้างยกขึ้นมาประคองกรอบหน้าของพรีมเอาไว้ด้วยความรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อใบหน้าหวานคมของรุ่นพี่ตัวสูงโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน และในวินาทีที่หัวใจของพรีมกำลังจะหยุดเต้น... เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของบุคคลที่ไม่คาดฝันดังทะลุบานประตูเข้ามา "พรีม! อยู่ในห้องไหมคะ พอดีพี่เอาชีทสรุปวิชาเลือกมาให้..." (โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับความหึงแบบเนียนๆ ของยัยพี่ว้ากและยัยตัวร้ายของเรานะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!