ปฏิกิริยาแม่มดน้ำแข็ง

"พรีม! แย่แล้ว... ครูฝ่ายปกครองกำลังเดินมาทางนี้!" เสียงกระซิบกระซาบปนตื่นตระหนกของมีนดังขึ้นแทบจะทันทีที่ประตูห้องพยาบาลถูกผลักเปิดออก แต่ทว่า... วินาทีนี้ สติของรวิปรียาไม่ได้อยู่ตรงเสียงเตือนของเพื่อนสนิทอีกต่อไปแล้ว เมื่อแผ่นหลังบางของเธอถูกดันจนแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ โดยมีร่างโปร่งของรุ่นพี่ปีสี่อย่างรินลดา--ประธานค่ายอาสาจอมเนี๊ยบและซึนเดระตัวแม่--กักขังเธอเอาไว้ด้วยวงแขนเรียวที่ทาบทับลงมาทั้งสองข้าง กลิ่นหอมสะอาดเจือจางจากตัวของรุ่นพี่ ลอยวนเวียนอยู่ปลายจมูกจนพรีมเผลอกลั้นหายใจ "พี่ริน..." พรีมครางแผ่วในลำคอ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึง ปกติแล้วมีแต่เธอที่เป็นฝ่ายรุกไล่ แหย่ให้คนตรงหน้าเสียอาการ แต่วันนี้... ปฏิกิริยาของแม่มดน้ำแข็งกลับพลิกโฉมหน้าไปอย่างสิ้นเชิง รินลดาไม่ได้ถอยห่างอย่างทุกที ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความดุดันเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตากลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ประกายไฟบางอย่างในแววูบนั้นร้อนรุ่มเสียจนพรีมรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ "เงียบก่อน..." เสียงกระซิบของรินต่ำพร่าและใกล้ชิดจนใบหูของพรีมร้อนผ่าว ปลายจมูกของคนพี่เฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียวตอนที่เอี้ยวตัวไปมองบานประตูห้องพยาบาลที่แง้มอยู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของครูฝ่ายปกครองกำลังใกล้เข้ามาทุกที ทว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอกลับลดลงเรื่อยๆ ราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกกำลังแปรปรวน พรีมเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงฝีเท้าข้างนอก มือบางที่เคยตั้งท่าจะผลักอกอีกฝ่ายกลับทิ้งตัวลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอไม่เคยเจอโหมดนี้ของรินลดามาก่อน โหมดที่ไม่ออมมือและไม่ยอมให้เธอเป็นฝ่ายคุมเกม "อะแฮ่ม! นักเรียน สองคนนี้ทำอะไรกันน่ะ?" เสียงทุ้มเข้มของอาจารย์ฝ่ายปกครองดังขึ้นพร้อมกับเงาที่ทาบทับลงมาตรงรอยแยกระหว่างประตู รินลดาชะงักไปเล็กน้อย แต่แทนที่จะผละออก รุ่นพี่ตัวดีกลับขยับเข้ามาประชิดยิ่งกว่าเดิม มือเรียวยื่นไปคว้าชายเสื้อยبرของพรีมมากำไว้แน่น ก่อนจะดึงร่างของรุ่นน้องเข้ามาซบลงกับอกเสื้อของตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยตอบอาจารย์ด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท นิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "พอดี... น้องเขาลื่นล้มแล้วข้อเท้าแพลงค่ะอาจารย์ ดิฉันกำลังช่วยดูอาการให้อยู่พอดี" พรีมที่ซบหน้าอยู่กับอกเสื้อของคนพี่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความหมั่นไส้ ใครล้ม? ใครข้อเท้าแพลงกันเล่า! ยัยพี่ว้ากนี่นอกจากจะปากแข็งแล้ว ยังหน้าตายหน้าไม่อายเก่งเป็นที่หนึ่งอีกต่างหาก แต่เพราะความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของรินลดาที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะอยู่ใต้ซี่โครง ทำให้พรีมกลืนคำเถียงทั้งหมดลงคอไปอย่างไร้ข้อแก้ตัว "อ้าวเหรอ งั้นก็รีบปฐมพยาบาลซะล่ะ ใกล้เวลาเข้าแถวแล้ว" เสียงฝีเท้าของอาจารย์ก้าวผ่านเลยไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและระลอกคลื่นแห่งความวาบหวามที่ซัดสาดอยู่ในห้องพยาบาลแคบๆ ทว่า... รินลดากลับยังไม่ยอมถอยห่าง รุ่นพี่สาวสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมความกล้าบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงกระซิบข้างใบหูของพรีม น้ำเสียงที่เคยราบเรียบสั่นพร่าเล็กน้อยจนจับสังเกตได้ "ทีหลัง... อย่าไปใกล้ไอ้เด็กชื่อธามนั่นอีก" พรีมชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตาคนที่กักตัวเธอไว้อย่างไม่เชื่อหู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของดาวคณะทันที แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นส่ำ แต่สัญชาตญาณความเฟียสกลับทำงานอย่างรวดเร็ว "ทำไมล่ะคะ... หรือว่าพี่รินหึง?" พรีมสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ยามเมื่อเห็นใบเนียนสวยของคนพี่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ปฏิกิริยาแบบนี้แหละที่เธอรอคอย รินลดาเม้มปากแน่น แววตาฉายแววตื่นตระหนกชั่วขณะก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย แต่ใบหูที่แดงก่ำจนลามไปถึงต้นคอได้ทรยศความรู้สึกของเจ้าตัวไปหมดแล้ว "เปล่าซะหน่อย ใครหึงเด็กกะโปโรกแบบเธอ หลงตัวเองใหญ่แล้วรวิปรียา" รินลดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความจำนน "อ๋อเหรอคะ? แต่เมื่อกี้มือพี่สั่นนะคะตอนดึงเสื้อหนู แถมหัวใจพี่ก็เต้นดังซะจนหนูคิดว่ากลองเพลวัดไหนมาตีซะอีก" พรีมไม่ยอมแพ้ เธอเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่อกเสื้อของรินลดา ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นโครมครามอยู่ใต้ฝ่ามือ "จะเถียงอีกไหมคะว่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลย?" รินลดาผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อถูกรุกฆาตอย่างจัง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้คาหนังคาเขา ปากก็บอกว่าไม่แคร์ แต่การกระทำและการแสดงออกกลับฟ้องชัดเจนว่าพรีมมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอมากแค่ไหน "เธอ...!" รินลดาชี้หน้าพรีมอย่างคาดโทษ ใบหน้าสวยบึ้งตึงด้วยความหมั่นไส้ในความปากเก่งของรุ่นน้อง "นับวันยิ่งปีนเกลียวใหญ่แล้วนะพรีม เดี๋ยวเจอดีแน่" "รอให้อาจารย์ไปไกลกว่านี้ก่อนสิคะ ค่อยมาดูว่าใครจะเจอดีใครก่อน" พรีมยิ้มยั่ว ยืนกอดอกมองรุ่นพี่ตัวสูงกว่าด้วยความได้ใจ ความกลัวเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความท้าทายและเคมีที่พุ่งพล่านจนแทบจะจับต้องได้ในอากาศ รินลลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ร่างโปร่งสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ทว่า... ก่อนที่แม่มดน้ำแข็งจะทันได้หาคำคมคายมาโต้กลับเพื่อกู้หน้า ประตูห้องพยาบาลที่ควรจะปิดสนิท กลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยบุคคลที่พวกเธอไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้ "พรีม อยู่ในนี้-- อ้าว รุ่นพี่ริน...?" เสียงทุ้มหวานของมีนที่พ่วงมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ชะงักกึกทันที เมื่อเห็นภาพอันตรายของประธานค่ายสาวสุดเนี๊ยบที่กำลังยืนคร่อมกึ่งๆ กักตัวเพื่อนสนิทของเธอไว้ชิดผนัง ในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจรดกัน รินลดาและพรีมสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ดวงตาของมีนเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันทีที่สมองประมวลผลภาพตรงหน้าเสร็จสิ้น เพื่อนสาวตัวแสบหรี่ตามองสลับไปมาระหว่างรุ่นพี่หน้ามึนกับดาวคณะหน้าแดงก่ำ ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่จงใจลากยาวชวนหมั่นไส้ "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?" รินลดาหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด มือเรียวรีบดันแว่นตาขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ พยายามรักษามาดประธานค่ายเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าข้างในจะสั่นคลอนไปหมดแล้วก็ตาม ส่วนพรีมก็ได้แต่ยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขิน หันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาล้อเลียนของเพื่อนรัก ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพยาบาล พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของธามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าประตูกว้าง พร้อมรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ที่ส่งตรงมาให้พรีมโดยเฉพาะ "พรีม ครูบอกว่าเธอขาแพลง ผมเอาเจลลดบวมมาให้..." ธามชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อกวาดสายตาเข้ามาเห็นสถานการณ์ภายในห้อง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานชวนจิ้นกลายเป็นความอึมครึมและเย็นเยียบในพริบตา รินลดาหันขวับไปมองธามด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด ความหึงหวงที่พยายามเก็บกดไว้เมื่อครู่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด จนสันกรามของรุ่นพี่สาวขบเข้าหากันแน่น พรีมเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของรินลดา... งานนี้ศึกหนักกว่าเดิมมาเคาะประตูถึงที่แล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซึนและยัยตัวร้ายนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!