วันเกิดสุดชุลมุน

เสียงเพลงจังหวะเร้าใจจากลำโพงบลูทูธตัวยักษ์กลางห้องนั่งเล่นแทบจะกลប់เสียงหัวใจที่กำลังเต้นรำด้วยจังหวะผิดปรกติของฉันเสียสนิท "อ่ะ ยัยพรีม เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปราชการสงครามได้แล้ว วันนี้วันเกิดมีนนะยะ ยิ้มหน่อยสิแม่คุณ!" มีน เจ้าของวันเกิดในชุดเดรสเลื่อมสีโรสโกลด์ระยิบระยับเดินเข้ามาสะกิด พร้อมกับยื่นแก้วทรงสูงที่บรรจุของเหลวสีอำพันส่งกลิ่นหอมหวานมาให้ ฉันรับไว้โดยอัตโนมัติ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยเพื่อนร่วมกลุ่มคณะและรุ่นพี่ปีสามปีสี่ที่ตบเท้าเข้ามาร่วมงานปาร์ตี้สังสรรค์ในคอนโดหรูของมีนอย่างคับคั่ง แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เสียงเพลงหรือจำนวนคนหรอกค่ะ... ปัญหามันอยู่ที่ 'รังสีความกดดัน' ที่แผ่ออกมาจากมุมห้องต่างหาก พรีมเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของรินลดา... งานนี้ศึกหนักกว่าเดิมมาเคาะประตูถึงที่แล้ว ให้ตายเถอะ รินมาทำอะไรที่นี่คะเนี่ย! รุ่นพี่ปีสี่หน้ามึน ผู้ดำรงตำแหน่งประธานค่ายอาสาและเป็นเจ้าของฉายา 'น้ำแข็งขั้วโลก' กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวสวยและนาฬิกาเรือนหรู รินไม่ได้ถือแก้วเครื่องดื่มในมือเหมือนคนอื่น หล่อนกอดอก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากรอบบางคู่นั้นจับจ้องตรงมาที่ฉันคนเดียวโดยไม่คิดจะหลบสายตาเลยสักนิด รัศมีความหวงก้างและดุร้ายแผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างเริ่มขยับตัวออกห่างจากรัศมีรัศมีรัศมีรัศมีรัศมีรัศมีของหล่อนโดยอัตโนมัติ แล้วดูคนข้างๆ รินสิคะ... ธาม! รุ่นพี่หนุ่มฮอตจากคณะวิศวะฯ ที่ขยันตามจีบฉันจนลิงหลอกเจ้า กำลังโน้มตัวลงกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูของรินด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ แต่สายตาของธามกลับมองตรงมาที่ฉันราวกับประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ และนั่น... ทำให้กรามของรินขบเข้าหากันจนสันนูนเด่นชัดขึ้นมาทันที "อุ๊ย ตายแล้ว..." มีนลากเสียงยาวในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวมาใกล้แล้วกระซิบข้างหูฉัน "ฉันไม่ได้เชิญคุณประธานค่ายสุดโหดมานะยะ... แต่ยัยพี่รินเดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมกับธามได้ยังไงก่อน บรรยากาศตรงนั้นคือไฟลุกท่วมแล้วแม่!" "ฉันจะไปรู้เหรอ..." ฉันกัดริมฝีปากเบาๆ พยายามดึงความมั่นใจและมาดดาวคณะสุดเฟียสของตัวเองกลับคืนมา สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "คนอย่างรวิปรียาไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว" "ปากเก่งให้ได้ตลอดเถอะค่ะยัยคุณดาวคณะ" มีนหัวเราะคิกคักก่อนจะผละตัวไปต้อนรับแขกคนอื่น ปล่อยให้ฉันยืนเคว้งอยู่กลางสนามอารมณ์ที่กรุ่นกลิ่นความหึงหวงแบบพุ่งทะยาน ฉันตัดสินใจก้าวขาเดินตรงไปที่โต๊ะบาร์เพื่อวางแก้วเครื่องดื่ม ทว่าในจังหวะนั้นเอง... ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน "ดื่มเก่งเหมือนกันนี่เรา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น ธามยิ้มมุมปาก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ "ถ้าไม่ไหว บอกพี่ได้นะ พากลับห้องได้... บริการส่งถึงเตียงฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย" "ขอบคุณค่ะพี่ธาม แต่พรีมคอแข็งพอที่จะเดินกลับเองได้ และที่สำคัญ..." ฉันจ้องหน้าเขาด้วยรอยยิ้มหวานหยดแต่เชือดเฉือน "พรีมไม่ชอบใช้บริการเด็กส่งของค่ะ มันเปลืองพื้นที่ห้อง" ธามหัวเราะในลำคออย่างชอบใจกับความปากจัดของฉัน มือหนาเอื้อมหมายจะมาแตะที่ปลายผมของฉันเพื่อทัดหูให้ แต่ทว่า... *เพียะ!* ไม่ใช่เสียงตบหน้าค่ะ แต่เป็นเสียงวางแก้วน้ำกระทบกระจกโต๊ะเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก บทเพลงจังหวะเร้าใจพลوเงียบเสียงลงเมื่อบุคคลที่สามก้าวเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยรังสีอำมหิตที่แทบจะแช่แข็งคนทั้งห้องให้กลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา "มือไม้ยาวเกินไปแล้วมั้งคะ, คุณธาม" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนสันหลังวาบเอ่ยขึ้น รินลดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังฉัน ร่างสูงของรุ่นพี่ปีส่ายขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของฉันแทบจะแนบชิดกับอกอุ่นของหล่อน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นมินต์จางๆ ที่คุ้นเคยลอยเข้าจมูกจนหัวใจฉันกระตุกวูบ ธามชักมือกลับทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นความฉุนเฉียวระคนแปลกใจ "อ้าว, รอริน... รุ่นพี่ปีสี่นี่ครับ เรื่องของเด็กๆ เขาคุยกัน รุ่นพี่มาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับเนี่ย" รินปรายตามองธามด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวย "เด็กๆ เหรอคะ? พอดีว่าเด็กคนนี้... อยู่ในความดูแลพิเศษของประธานค่ายค่ะ ถ้าไม่อยากให้โปรเจกต์จบปีนี้ล่มไม่เป็นท่าเพราะติด F วิชาความประพฤติ แนะนำว่าควรถอยห่างจากพื้นที่ตรงนี้... ก่อนที่พี่จะหมดความอดทน" โอโห... ประโยคเดียวฆ่าคนตายทั้งห้อง! ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำหนักคำพูดทุกคำมันกดทับจนธามหน้าเสียไปเลยทีเดียว รุ่นพี่หนุ่มฮอตหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะยกมือยอมแพ้แล้วเดินเลี่ยงหายเข้าไปในกลุ่มเพื่อนอีกฝั่ง เมื่อเสี้ยนหนามถอนออกไป ความกดดันกลับไม่1ลดลงเลยสักนิด... กลับเพิ่มทวีคูณขึ้นเสียด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ รินลดาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ข้างใบหูของฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "เก่งนักนะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังลอดไรฟัน "กล้าดียังไงมานั่งยิ้มระรื่นให้ผู้ชายคนอื่นในงานวันเกิดเพื่อน ทั้งๆ ที่... สัญญาไว้แล้วว่าไงหคะ?" ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างหลังจะได้ยิน "พรีมไปสัญญาอะไรกับรุ่นพี่ตอนไหนไม่ทราบคะ อย่ามากล่าวหากันลอยๆ นะ" รินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่เรียวมือเรียวสวยคว้าข้อมือฉันไว้ทันที ออกแรงดึงเบาๆ แต่เด็ดขาด "ตามมานี่..." "อ๊ะ! เดี๋ยวสิพี่ริน พรีมยังไม่ได้บอกลาเจ้าภาพเลยนะ!" ฉันประท้วงเสียงหลง แต่ขาทรยศดันก้าวตามแรงดึงของรุ่นพี่จอมเผด็จการที่ลากฉันทะลวงฝูงชนออกไปจากห้องนั่งเล่น ท่ามกลางสายตานับสิบที่มองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น มีนยืนอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ ส่วนยัยเพื่อนตัวดีทำได้แค่อมยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วชูนิ้วโป้งส่งกำลังใจมาให้... ให้ตายเถอะ เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดชะมัด! รินลดาพาฉันเดินเลี่ยงมาจนถึงระเบียงห้องชุดส่วนตัวที่ค่อนข้างเงียบสงบ ลมยามค่ำคืนพัดปะทะผิวแก้วจนฉันสะดุ้งเล็กน้อย แต่ความหนาวจากสายลมยังเทียบไม่ได้กับความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของคนที่ยังกุมข้อมือฉันไว้แน่น รุ่นพี่ดันตัวฉันจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใสของระเบียง ก่อนจะใช้แขนเรียวทั้งสองข้างกักตัวฉันไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้หนีไปไหนได้เลย รินโน้มใบหน้าลงมา ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าเบื้องล่าง มันวาวโรจน์และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายจนฉันอ่านไม่ออก "ปล่อยพรีมได้แล้วค่ะ จะพามามุมมืดแบบนี้ไม่ได้นะ คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดหมด" ฉันพยายามทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากฉันแวบหนึ่งก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาตรงๆ "ปล่อยเหรอคะ? หึ... ฝันไปเถอะค่ะเด็กดื้อ" นิ้วเรียวของรินเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มฉันออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนที่ปลายนิ้วทำให้หัวใจฉันสั่นไหวรุนแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก น้ำเสียงของหล่อนเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเล็กน้อย แต่มันกลับอันตรายต่อหัวใจฉันมากกว่าเดิม "รู้ไหมคะ... ว่าของขวัญวันเกิดที่ยัยเจ้าภาพนั่นอยากได้ที่สุดในงานนี้คืออะไร" ฉันกะพริบตาปริบๆ "แล้วพรีมจะไปรู้เหรอคะ..." รินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเราห่างกันเพียงไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยแตะจมูก รินยกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ฉันใจกระตุกวูบ **"มีนมันอยากได้คำสารภาพจากปากรุ่นพี่ปีสี่คนนี้... ว่ากำลังคลั่งรักดาวคณะตัวร้ายมากแค่ไหนต่างหากล่ะคะ"** -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานละมุนและร่วมลุ้นไปกับความซึนของยัยพี่ว้ากคนนี้ด้วยกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!