หึงจนหน้ามืด

กลิ่นแชมเปญเจือจางในอากาศผสมผสานกับเสียงดนตรีบีทหนักหน่วงจนสะเทือนถึงแผ่นอก งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของโครงการค่ายอาสาพัฒนาชนบทจัดขึ้นอย่างครึกครื้น ณ หอประชุมใหญ่ของคณะ แต่สำหรับรวิปรียาแล้ว เสียงเพลงเหล่านั้นช่างน่ารำคาญเสียเหลือเกิน เมื่อเป้าหมายในสายตาของเธอตอนนี้ไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว หากเป็นแผ่นหลังกว้างของรุ่นพี่ปีสี่ที่กำลังยืนคุยอยู่กับกลุ่มสปอนเซอร์ด้วยท่าทีหงุดหงิดระคนรำคาญอย่างเห็นได้ชัด "มีนมันอยากได้คำสารภาพจากปากรุ่นพี่ปีสี่คนนี้... ว่ากำลังคลั่งรักดาวคณะตัวร้ายมากแค่ไหนต่างหากล่ะคะ" คำพูดทิ้งท้ายของมีนเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท พรีมเผลอยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นจิบแก้เก้อ ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมเต้นโ과นแรงจนแทบจะทะลุกระดอนออกมานอกอก เธอไม่ได้อยากได้คำสารภาพอะไรจากรินสักหน่อย... หรือความจริงแล้ว เธอแค่อยากรู้ว่าผู้หญิงหน้านิ่งคนนั้นจะมีความรู้สึกหวงแหนเธอบ้างไหมในยามที่มีใครเข้ามาพัวพัน และดูเหมือนว่าความอยากรู้นั้นจะได้รับการพิสูจน์เร็วกว่าที่คิด เมื่อร่างสูงโปรดของธาม—รุ่นพี่คณะบริหารธุรกิจที่พยายามตามจีบเธอมาตลอดเทอม—เดินแหวกกลุ่มคนเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "น้องพรีมครับ หลบมานั่งตรงนี้เองเหรอ พี่หาตั้งนาน" ธามเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม จงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะห่างที่เหมาะสม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงเตะจมูกจนพรีมต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "พรีมแค่อยากมานั่งพักค่ะ พี่ธามมีอะไรหรือเปล่าคะ" พรีมตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววรำคาญชัดเจน เธอขยับตัวจะลุกขึ้นหนี แต่ธามกลับก้าวขามาขวางทางไว้ พร้อมกับเอื้อมมือหมายจะแตะลงบนข้อศอกของเธอ "พรีมดูเหนื่อยๆ นะครับ ไปหาที่เงียบๆ คุยกันดีกว่า พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะบอก..." หมับ! ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของธามจะสัมผัสโดนผิวเนื้อของพรีม มือเรียวยาวของใครอีกคนก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของธามไว้ด้วยแรงบีบที่หนักหน่วงจนชายหนุ่มต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ธามสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองด้วยความโมโห แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุเยียบราวน้ำแข็งของคนที่เข้ามาขัดจังหวะ คำต่อว่าทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอทันที "ขอโทษนะคะรุ่นพี่... แต่เด็กคนนี้มีเจ้าของแล้วค่ะ" เสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวดังลอดไรฟัน รินลดาปรากฏกายขึ้นยืนเคียงข้างพรีมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ ใบหน้าสวยคมบึ้งตึง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองธามหัวจรดเท้าด้วยแววตาเหยียดหยามและคุกคามในคราวเดียวกัน บรรยากาศรอบตัวของประธานค่ายสาวแผ่รังสีอำมหิตออกมารfาจนผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยกรูด ธามพยายามดึงข้อมือตัวเองกลับด้วยความทุฏฐ์เคือง "นี่คุณ! พูดจาให้มันดีๆ นะครับ ผมคุยอยู่กับพรีม" "คุยอะไรคะ? ต้องให้ฉันประกาศไมโครโฟนไหมว่าแฟนฉันไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวสะเปะสะปะแบบนี้" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบขาดและแฝงความหึงหวงแบบไม่คิดจะปิดบังแม้แต่น้อย รินกระชากข้อมือของพรีมให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังของเธอทันทีอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง พรีมเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจปนความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูขึ้นมาในอก คำว่า *'แฟน'* หลุดออกมาจากปากของรุ่นพี่ซึนเดระคนนี้ได้อย่างหน้าตาเฉย แถมยังพูดต่อหน้าผู้ชายที่ตามจีบเธออีกต่างหาก ธามหน้าเสียไปชั่วขณะเมื่อเจอความดุดันและตรงไปตรงมาของริน "เอ่อ... ผมไม่รู้ว่า..." "ถ้ารู้แล้วก็กรุณาถอยไปค่ะ" รินตัดบทเสียงแข็ง นัยน์ตาวาวโรจน์จนธามไม่กล้าต่อปากต่อคำด้วยอีก ฝ่ายชายทำได้เพียงส่งสายตาไม่พอใจก่อนจะยอมเดินเลี่ยงหายฝูงชนไปอย่างเสียหน้า เมื่อผู้ชายกวนประสาทคนนั้นลับสายตาไปแล้ว หอประชุมที่เคยอึกทึกกลับเงียบสงบลงในความรู้สึกของคนทั้งคู่ รินยังคงยืนนิ่ง แผ่นหลังกว้างไหวเล็กน้อยด้วยแรงหายใจเข้าออกที่กระชั้นชิด มือข้างหนึ่งที่ปล่อยให้ว่างลงยังคงกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว พรีมมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ ทั้งขัน และ... หัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่ง เธอยื่นมือไปสะกิดเบาๆ ที่ชายเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่าย "รุ่นพี่... เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ" พรีมแกล้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย ทั้งที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัว รินสะดุ้งเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันขวับกลับมามองหน้าดาวคณะตัวแสบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะผสมความน้อยใจที่เจ้าตัวพยายามเก็บซ่อนไว้ไม่มิด "เธอสนุกมากใช่ไหมรวิปรียา?" รินกัดฟันกรอด น้ำเสียงสั่นระริกด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกินควบคุม "ยืนอ่อยให้ผู้ชายมันมาแทะโลมอยู่ได้สนุกดีใช่ไหม ถึงได้ทำเป็นเล่นไม่รู้ร้อนแบบนี้!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความหึงหวงทำให้พรีมถึงกับชะงัก รอยยิ้มยั่วเย้าเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกวูบโหววในอก เธอไม่ได้เล่นด้วยสักหน่อย แต่การที่ได้เห็นคนปากแข็งยอมหลุดคำว่าหึงออกมาในรูปแบบของการด่าทอแบบนี้ มันช่าง... น่าหมั่นไส้และน่ารักเสียจนเธออยากจะแกล้งต่อให้สุดทาง "อ้าว? พรีมก็แค่ยืนคุยเฉยๆ นี่คะ หรือว่า..." พรีมจงใจก้าวเข้าไปประชิดตัวรินบ้าง ดวงตากลมโตช้อนมองรุ่นพี่ตัวสูงด้วยแววตาแพรพราว ท้าทาย และเย้ายวนในเวลาเดียวกัน "รุ่นพี่หึงพรีมเหรอคะ?" รินชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกะทันหันเมื่อใบหน้าหวานหยาดเยิ้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ ร่างสูงผงะถอยหลังไปนิดตามสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่ติดที่ด้านหลังชนเข้ากับเสาคอนกรีตของหอประชุมเสียแล้ว กลายเป็นว่าตอนนี้รินถูกพรีมต้อนให้จนมุมด้วยสายตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "เปล่า... ใครหึงเธอ บ้าหรือเปล่า" รินรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหูอย่างปิดไม่มิด แต่น้ำเสียงที่ตะกุกตะกักนั้นไม่ได้ช่วยให้ข้อแก้ตัวดูน่าเชื่อถือขึ้นเลยแม้แต่น้อย "ปากแข็งจังนะคะ" พรีมโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของรุ่นพี่สาว น้ำเสียงหวานหยดจงใจยั่วเย้าให้สติของประธานค่ายสุดเนี๊ยบกระเจิง "แต่เมื่อกี้พี่บอกเองนะว่า... พรีมเป็น..." "เงียบไปเลยนะพรีม!" รินทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอยกมือขึ้นจับไหล่บางของพรีมแล้วดันตัวให้ออกห่าง ทว่าในจังหวะที่กำลังจะต่อว่าเด็กแสบให้หายโมโห สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาทางนี้ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้พวกเธอ รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่าเป็นใคร ก่อนที่ความตกใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เมื่อเสียงทุ้มคุ้นหูของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของประธานค่ายกับดาวคณะคนสวยหรือเปล่าคะเนี่ย?" รินและพรีมสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงพร้อมกันด้วยความตกใจสุดขีด! ชากุหลาบอุ่นๆ เป็นกำลังใจให้รี้ดเดอร์ทุกคนผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปพร้อมกับความฟินนะคะ!