แผนการกระชับมิตร

"รุ่นพี่รินคะ... ตรงนี้มันเกะกะจังค่ะ ขยับมาช่วยหน่อยสิคะ" เสียงหวานหยดย้อยที่จงใจลากเสียงให้ยานคางและเคลือบไปด้วยความออดอ้อนแบบเต็มพิกัด ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องกิจกรรม จนคนที่กำลังยืนหน้าตึงเปรี๊ยะอยู่กลางห้องถึงกับคิ้วกระตุก ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด รินลดา ประธานค่ายอาสาปีสี่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เฉียบขาด และไม่เคยแสดงอารมณ์หลุดรอดให้ใครเห็นง่ายๆ กำลังยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ราวกับมีเปลวเพลิงดวงเล็กๆ ลุกโชนอยู่ข้างใน ภาพที่รินเห็นคือ 'รวิปรียา' หรือพรีม ดาวคณะสุดเฟียสที่ปกติไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กำลังยืนเบียดกายเข้าหาธาม รุ่นพี่หนุ่มฮอตจากคณะวิศวะฯ ที่ตามจีบเธอไม่เว้นแต่ละวัน มือเรียวบางของพรีมจงใจยื่นไปแตะแขนเสื้อของธามเบาๆ แถมยังช้อนตาขึ้นมองด้วยประกายวิบวับที่คนนอกมองมาคงคิดว่าเป็นสายตากรุ้มกริ่มสุดซึ้ง แต่สำหรับคนวงในอย่างกลุ่มเพื่อนสนิทแล้ว...นี่มันคือการแสดงงิ้วโรงใหญ่ชัดๆ! มีนที่ยืนกอดอกแอบพิงผนังห้องอยู่ไม่ไกล หลุดหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วหันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนในกลุ่มด้วยความสะใจ "ดูหน้ายัยพี่รินสิแก จะกินหัวพรีมอยู่แล้ว" มีนกระซิบเสียงเบา "ฉันบอกแล้วว่าแผนนี้ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ ยัยพรีมปากแข็งนัก ต้องโดนไม้ตายนี้หน่อย" ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว หลังจากที่ธามเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับขนมถุงใหญ่และรอยยิ้มพิมใจเพื่อจะชวนพรีมไปกินกาแฟ มีนก็ปิ๊งไอเดียเด็ดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นหางตาของรินลดาเหลือบมองมาทางนี้พอดิบพอดี มีนจึงกระซิบยุยงให้พรีมแกล้งทำเป็นเล่นด้วยและอ่อยธามดูปฏิกิริยาของประธานค่ายสาวจอมซึน ตอนแรกพรีมลังเลและเกือบจะปฏิเสธเพราะกลัวจะเลยเถิด แต่พอหันไปสบเข้ากับสายตานิ่งสนิทที่แฝงความเย็นชาของรินเข้า ยัยตัวร้ายจอมพอยზน์คนนี้ก็เกิดอาการหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนปากแข็งระดับพระกาฬอย่างรินลดา จะยังรักษามาดนิ่งได้สักกี่น้ำ! "อ๋อ ได้สครับ... เดี๋ยวพี่ช่วยจับให้นะครับพรีม" ธามยิ้มกว้างด้วยความดีใจจนเนื้อเต้นเมื่ออยู่ๆ ดาวคณะที่เคยเล่นตัวมาตลอด กลับเปิดทางให้เขาอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้พรีมมากขึ้นโดยไม่รู้ตัวเลยว่า รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากมุมห้องกำลังแปรเปลี่ยนเป็นพายุลูกใหญ่ "แหม... น้องพรีมดูจะมือไม้อ่อนเป็นพิเศษเลยนะคะวันนี้" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนติดลบดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ รินลดาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวย่างที่มั่นคงและทรงพลัง ชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่สวมอยู่ไม่ได้ช่วยลดทอนความน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นเรียบตึงจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองมือเรียวของพรีมที่ยังแตะอยู่บนแขนของธาม ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาสบตากับรุ่นน้องสาวตัวแสบตรงๆ พรีมสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อปะทะเข้ากับสายตาคู่นั้น มันไม่ใช่แค่ความไม่พอใจธรรมดา แต่มีประกายบางอย่างที่ร้อนรุ่มและอันตรายซ่อนอยู่ข้างใน... สายตาแบบที่รินใช้เวลาหึงหวงแต่มักจะปากแข็งกลบเกลื่อนเสมอ "เอ่อ... รุ่นพี่ริน" พรีมรีบชักมือกลับอัตโนมัติราวกับโดนของร้อน แสร้งทำเป็นกระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "พอดีพรีมกำลังคุยธุระเรื่องงานค่ายกับพี่ธามอยู่น่ะค่ะ" "ธุระเหรอคะ? ถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้ นึกว่ากำลังซ้อมละครเวทีซะอีก" รินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่กัดเจ็บจนธามถึงกับหน้าเสีย ธามหัวเราะแห้งๆ ออกมาเพื่อแก้สถานการณ์ "อ๋อ... ผมแค่จะชวนน้องพรีมไป..." "ขอโทษนะคะ พอดีฉันมีเรื่อง 'ด่วนมาก' ที่ต้องคุยกับน้องพรีมเป็นการส่วนตัว รบกวนคุณธามช่วยถอยออกไปรักษาระยะห่างจากคนของ... เอ๊ย จากสมาชิกในค่ายด้วยค่ะ" รินตัดบทฉับพลันด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่อนุญาตให้มีข้อโต้แย้ง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังธามจนหนุ่มวิศวะฯ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวด้วยความเก้อเขิน "อ่า... งั้นผมไว้ค่อยมาคุยกับพรีมใหม่นะครับ" ธามยิ้มเจื่อน ส่งสายตาเสียดายให้พรีมแวบหนึ่งก่อนจะยอมเดินเลี่ยงออกไปจากห้องอย่างจำใจ เมื่อก้างขวางคอเดินพ้นประตูไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็ยิ่งกดดันยิ่งกว่าเดิม มีนและเพื่อนๆ ที่แอบลุ้นอยู่มุมห้องต่างพากันกลั้นหายใจโดยมิได้นัดหมาย ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดังแม้แต่แอะเดียว พรีมยืนนิ่ง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างเพรียวของรุ่นพี่สาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของรินลดาโชยปะทะจมูก พร้อมกับไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของคนตรงข้าม "สนุกมากไหมคะ?" รินเอ่ยเสียงกระซิบเบาหิว แต่อัดแน่นไปด้วยความขุ่นเคืองที่เก็บกดไว้จนมิดชิด ใบหน้าสวยคมโน้มเข้าไปใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาคู่สวยจ้องมองพรีมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "อะ... อะไรของพี่คะ พรีมก็แค่คุยงาน..." พรีมแสร้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าลึกๆ หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกแล้วก็ตาม "พี่ธามเขาก็แค่น้ำใจงาม อยากช่วยงานค่ายเราเท่านั้นเอง หรือว่า... รุ่นพี่อิจฉาคะ?" ประโยคหลังพรีมจงใจยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเย้าแหย่ พร้อมกับส่งยิ้มยั่วโมโหไปให้ตามตำราของคนปากเก่งที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร รินชะงักไปนิด ดวงตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม มือเรียวเอื้อมออกไปคว้าข้อแขนของพรีมไว้แน่นพอประมาณ ไม่ได้เจ็บแต่ก็ดึงดันไม่ยอมให้ถอยหนี "ปากเก่งนักนะรวิปรียา..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงของพรีมแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอคะว่าเธอจงใจยั่วโมโหฉัน อยากลองดีนักใช่ไหม หืม?" "พรีมเปล่าสักหน่อย..." พรีมปฏิเสธเสียงสูง แต่ใบเนียนกลับเริ่มมีริ้วแดงจางๆ ลามเลียขึ้นมาถึงใบหูอย่างปิดไม่มิด เมื่อระยะห่างระหว่างกันมันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ รินลดาไม่ได้พูดอะไรต่อ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ปนเอ็นดูที่ตีรวนกันอยู่ในอก มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นมาจับคางอมนิดๆ ของพรีมไว้บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา บังคับให้คนปากเก่งต้องหยุดเถียง ใบหน้าของรินโน้มเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มใส พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกเมื่อระยะห่างลดลงจนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของลมหายใจอีกฝ่าย "ถ้าคิดจะอ่อย... ทำไมไม่มาอ่อยคนนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะคะ?" รินกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงพร่าต่ำและเจือความสั่นพร่าเล็กน้อยที่หลุดลอดออกมาจากความซึนเดระขั้นสุด "พรีม... พี่ริน..." พรีมครางชื่ออีกฝ่ายแผ่วเบา ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสะกดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอัดแน่นของรุ่นพี่สาว รินกำลังจะขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อปิดระยะห่างที่เหลือเพียงน้อยนิด... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง "พรีม! แย่แล้ว... ครูฝ่ายปกครองกำลังเดินมาทางนี้!" ชากุหลาบอุ่นๆ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้นะคะ