ตามล่าตัวยัยตัวแสบ

"ถ้าคิดว่าจะหนีพ้นล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยว่าฝันไปเถอะค่ะ ยัยตัวแสบ" เสียงกระซิบแหบพร่าที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดปนความร้อนรนดังขึ้นชิดริมหู มากพอที่จะทำให้รวิปรียาหรือพรีมที่กำลังสาวเท้ากึ่งวิ่งหนีออกจากตึกกิจกรรมต้องสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากลมหายใจของรุ่นพี่ตัวดีที่ตามติดเป็นเงาตามตัวต่างหากให้ตายเถอะ! ให้ตายสิบครั้งพรีมก็ไม่คิดว่าคนอย่าง 'รินลดา' ประธานค่ายอาสาปีสี่ผู้ทรงภูมิและมาดนิ่งราวน้ำแข็งขั้วโลก จะบ้าจี้ตามมาดึงแขนเธอถึงหน้าหอพักหญิงได้จริงๆแถมยังทำหน้าเหมือนพร้อมจะกินหัวเธอสดๆ ตั้งแต่ตอนที่ธามรุ่นพี่คณะบริหารยื่นกล่องบราวนี่โฮมเมดมาให้แล้วล่ะค่ะ "ปล่อยนะพี่ริน! นี่มันเขตหอพักหญิงนะ จะมาทำรุ่มร่ามแถวนี้ไม่ได้..." พรีมสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรง พยายามปั้นหน้าเชิดใส่ทั้งที่หัวใจสั่นไหวจนแทบควบคุมไม่อยู่ ร่างบางถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนของตึกหอพักพอดี ดวงตากลมโตตวัดมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "แล้วอีกอย่าง พรีมจะคุยกับใคร จะรับขนมจากใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของพรีมค่ะ ไม่ได้เกี่ยวกับค่ายอาสา หรือเกี่ยวกับ... เอえ... เกี่ยวกับพี่สักหน่อย!" คำว่า 'เกี่ยวกับเราสองคน' ที่รินลดาโยนทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท มันทำให้พรีมต้องรีบหาเกราะกำบังด้วยการทำเป็นปากเก่งกลบเกลื่อนความรุ่มร้อนในอกที่มันพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล รินลดาไม่ตอบทันที เธอสาวเท้าเข้ามาประชิดจนพื้นที่ว่างระหว่างกันแทบเป็นศูนย์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงสวยจ้องมองนิ่งมาที่พรีม ราวกับจะสแกนทะลุเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ความหึงหวงที่พยายามอดกลั้นมาตลอดทางตั้งแต่ห้องพักครูใหญ่จนถึงหน้าหอพัก บัดนี้มันฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้นจนพรีมไม่กล้าสบตาตรงๆ "เรื่องส่วนตัวงั้นเหรอคะ..." รินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนตัดพ้อ มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับเสาปูนกั้นทางหนีของคนตัวเล็กไว้ เป็นการกักตัวทางอ้อมโดยสมบูรณ์ "รับขนมจากผู้ชายตาเป็นประกายแถมยังส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนเด็กมันตัวลอย... แบบนี้เขาเรียกว่าบริหารเสน่ห์เรี่ยราดค่ะ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" "พี่ริน! พูดจาให้มันดีๆ นะคะ ใครบริหารเสน่ห์เรี่ยราดกัน ทุเรศที่สุด!" พรีมหน้าแดงแจ๋ด้วยความโกรธปนความเขินที่ตีรวนขึ้นมาพร้อมๆ กัน มือบางยกขึ้นดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายให้ออกไปให้พ้นทาง "ถอยไปเลยนะ พรีมจะขึ้นห้อง ง่วงนอนแล้ว!" "ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าเราจะเคลียร์กันให้รู้เรื่อง" รินขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชนกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการเดินตามหาพรีมทั่วคณะลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวมันอบอวลและน่าอึดอัดในเวลาเดียวกัน "บอกมาเธอกับไอ้เด็กธามนั่นตกลงอะไรกัน ทำไมมันถึงบอกฉันว่ากำลังตามจีบเธออยู่ หืม... รวิปรียา?" คำถามตรงประเด็นชนิดที่ไม่มีการอ้อมค้อมทำให้พรีมชะงักไปนิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ... ธามสารภาพกับพี่รินอย่างนั้นเหรอ? บ้าจริง! เด็กบ้านั่นทำอะไรลงไปเนี่ย! "มัน... มันก็เรื่องของเขาค่ะ พรีมไม่ได้ตกลงอะไรด้วยสักหน่อย" พรีมหลบสายตา ทำเป็นมองยอดไม้แถวนั้นแทนที่จะสบตากับดวงตาดุๆ คู่นั้น "อีกอย่าง พี่รินจะเดือดร้อนอะไรล่ะคะ ในเมื่อพรีมจะโสดหรือจะมีใครมาจีบ มันก็สิทธิ์ของพรีม ไม่เห็นจะเกี่ยวกับสถานะ 'ประธานค่าย' ของพี่เลยนี่นา" ประโยคหลังพรีมจงใจเน้นเสียงหนักเพื่อกระตุ้นต่อมความซึนของรุ่นพี่สาว เธ้ารู้ดีว่ารินลดาเป็นคนปากแข็งระดับสิบ แค่เรื่องหึงหวงแค่นี้มีหวังเจ้าตัวคงไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ หรอกค่ะ และก็เป็นไปตามคาด... รินลดาชะงักกึก สีหน้านิ่งเรียบเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันที ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยของคนฟอร์มจัด "หึ! คิดว่าฉันร้อนรนเพราะเรื่องสถานะค่ายงั้นเหรอคะ?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยียบเย็นถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายใจในอก "เด็กกะโปโลอย่างเธอจะไปรู้อะไร... เรื่องด่วนที่ฉันบอกว่าเกี่ยวกับอนาคตของค่ายและเกี่ยวกับ *เราสองคน* น่ะ มันคือเรื่องที่อาจารย์ใหญ่เพิ่งเรียกฉันไปพบเมื่อเช้า ท่านบอกว่า... งบประมาณสนับสนุนค่ายอาสาปีนี้จะถูกตัดเหลือครึ่งเดียว เว้นเสียแต่ว่า..." รินจงใจเว้นวรรค ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มองคนตรงหน้าที่เริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาจริงๆ "เว้นเสียแต่... อะไรคะ?" พรีมเผลอลืมตัว เอื้อมมือไปจับชายเสื้อเชيرของรุ่นพี่โดยไม่รู้ตัว ความกังวลเรื่องค่ายอาสาที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมาหลายเดือนมันสำคัญกว่าเรื่องส่วนตัวของเธอกับผู้ชายคนไหนทั้งสิ้น รินก้มมองมือบางที่กำชายเสื้อตัวเองอยู่ แววตาอ่อนลงวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม มือเรียวเอื้อมขึ้นมาจับข้อมือเล็กของพรีมออกเบาๆ แต่ไม่ได้สะบัดทิ้ง รินขยับเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคนตัวเล็กจนพรีมรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ลามเลียไปทั่วลำคอ "เว้นเสียแต่ว่า... ทางคณะเรากับคณะบริหาร จะต้องทำโปรเจกต์ 'ค่ายคู่ขนาน' ร่วมกันเพื่อประหยัดงบ และ..." รินหยุดหายใจไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาพรีมแทบหยุดหายใจตาม "และคนที่จะต้องเป็น 'ตัวแทนประสานงานหลัก' ของฝั่งเรา ก็คือเธอ... รวิปรียา กับคู่กรณีที่กำลังตามจีบเธออยู่ อย่าง 'ธาม' ยังไงล่ะคะ!" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมบริเวณหน้าหอพักหญิงทันที พรีมเบิกตากว้างอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ค่ายคู่ขนานเหรอ? แถมยังต้องไปทำงานร่วมกับธามที่เป็นคนจีบเธอต่อหน้าต่อตาพี่รินเนี่ยนะ?! นี่มันฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ชัดๆ! "พ... พี่รินพูดเล่นใช่ไหมคะ?" พรีมเสียงสั่น เผลอบีบแขนอีกฝ่ายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "อาจารย์ใหญ่จะบ้าหรือไง ถึงได้จับพรีมไปโยนใส่พานให้ไอดิน... เอ้ย! ให้ธามแบบนั้น!" "ฉันดูเหมือนคนกำลังเล่นตลกอยู่หรือไงคะ?" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับซ่อนประกายความขุ่นเคืองไว้อย่างมิดชิด รินจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังซีดเผือดด้วยความตกใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำเอาพรีมรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่มาทับอยู่กลางอก "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าได้เลยนะคะ... เพราะพรุ่งนี้เช้า เราจะต้องเดินทางไปประชุมร่วมกับทางบริหารที่รีสอร์ทส่วนตัวของครอบครัวธาม และ *ฉัน*... ในฐานะประธานค่าย จะต้องตามไปคุมความประพฤติ 'ว่าที่คู่จิ้น' อย่างพวกเธอสองคนด้วยตลอดโปรเจกต์ค่ะ!" รินพูดจบก็ฉีกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของความร้ายกาจและความซึนเดระที่ผสมกันได้อย่างลงตัว ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกไปปล่อยให้พรีมยืนแข็งค้างอยู่กับที่... แต่ทว่า... ในจังหวะที่รินก้าวเดินออกไปได้เพียงสองก้าว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมตึกด้านมืด ทำให้ทั้งสองคนต้องหันขวับไปมองพร้อมกัน "อ้าว... พี่ริน ยังไม่กลับอีกเหรอครับ?" ธามยืนยิ้มกริ่มถือกล่องบราวนี่กล่องเดิมเพิ่มเติมคือรอยยิ้มกวนประสาท เดินตรงเข้ามาหาพรีมโดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวประธานค่ายสาวเลยสักนิด "พอดีเลยครับ ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า... รายละเอียดโปรเจกต์ค่ายคู่ขนานที่พี่รินเพิ่งพูดถึงเนี่ย พ่อผมที่เป็นอธิการบดีฝั่งนู้นเพิ่งไลน์มาบอกผมเมื่อกี้เองครับว่า... *มีข้อเสนอพิเศษ* ที่จะทำให้เราได้งบเต็มจำนวน... แต่มีข้อแม้ว่าพรีมจะต้องย้ายไปพักห้องเดียวกับผมที่รีสอร์ทคืนนี้!" **[CLIFFHANGER HOOK]:** สิ้นเสียงของธาม บรรยากาศรอบตัวก็ดิ่งวูบลงราวกับติดลบ รินลดาที่กำลังจะเดินหนีหยุดกั้นกึกทันที ร่างบางหมุนตัวกลับมาด้วยความเร็วแสง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม ก่อนที่มือเรียวจะกระชากคอเสื้อของธามเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนของในมือรุ่นน้องร่วงหล่นลงพื้น และเอ่ยประโยคที่ทำให้พรีมหัวใจหยุดเต้น "ฝันไปเถอะค่ะเด็กเวร... เพราะคืนนี้ ยัยตัวแสบคนนี้ จะต้องไปนอนที่ห้องของ 'ฉัน' เท่านั้น!" --- (ขอบคุณที่ติดตามและอยู่เคียงข้างความฟินกวนๆ นี้เสมอนะคะ มาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!) - ชากุหลาบอุ่นๆ -