กลับจากค่ายใจไม่100%

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของวัน รวิปรียายกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมนุ่มของตัวเองจนยุ่งเหยิงราวกับรังนก ไม่ใช่เพราะอากาศในห้องพักของคณะสถาปัตย์ฯ จะร้อนอบอ้าวเกินทน แต่เป็นเพราะสมองเจ้ากรรมดันเอาแต่ฉายภาพเหตุการณ์เมื่อคืนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ภาพรินลดา—รุ่นพี่ปีสี่หน้ามึนผู้ครองตำแหน่งประธานค่ายอาสา—พุ่งตัวออกไปจากห้องพร้อมกุญแจรถด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทิ้งให้เธอกับธามยืนแข็งทื่อเป็นหินสลัก ปมเรื่องค่ายอาสาพัฒนาโรงเรียนชายแดนที่จู่ๆ ก็เกิดปัญหาใหญ่หลวงยังไม่น่าปวดหัวเท่ากับ... สายตาของรินก่อนเดินออกไป สายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ หึงหวง และซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งเกินกว่ารุ่นพี่จะมองรุ่นน้อง "แกเป็นอะไรเนี่ยพรีม นั่งถอนหายใจจนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว" มีน เพื่อนสนิทตัวแซ่บดีกรีรองดาวคณะก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับวางแก้วชานมไข่มุกกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่น "หรือว่าเครียดเรื่องที่ธามตามตื๊อ หรือเครียดเรื่องพี่รินหน้าดุคนนั้นกันแน่?" "พูดมากน่ามีน ฉันไม่ได้เครียดสักหน่อย" พรีมรีบปฏิเสธเสียงสูง เบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยคล้ำใต้ตาที่ฟ้องชัดว่านอนไม่หลับทั้งคืน "ไม่ได้เครียดแต่ตาเป็นแพนด้าขนาดนี้เนี่ยนะ?" มีนหรี่ตามองอย่างจับผิด ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ "เมื่อคืนพี่รินบุกไปห้องแกใช่ไหมล่ะ เล่ามาเลยนะเว้ยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทำไมอยู่ๆ เจ๊แกถึงหน้าตาตื่นวิ่งออกไปแบบนั้น หรือว่า... แกเผลอไปทำอะไรหัวใจน้ำแข็งของพี่เขาเข้าล่ะสิ" คำว่า 'หัวใจน้ำแข็ง' ทำเอาพรีมสะดุ้งวาบ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนน่ากลัว ไม่ใช่เพราะกลัวเพื่อนจับได้ แต่เพราะเธอกำลังตระหนักว่า... น้ำแข็งก้อนนั้นมันละลายหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่สายตาดุๆ และคำพูดจิกกัดของรินลดา กลายเป็นสิ่งที่เธอเฝ้ารอและใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยิน ความรู้สึกที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นี้แหละที่ทำให้เธอกำลัง 'หลบหน้า' ริน ใช่... ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อคืน พรีมก็จงใจตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อหนีออกจากหอพัก หลีกเลี่ยงเส้นทางที่รู้ว่าต้องเจอประธานค่าย และแม้แต่โทรศัพท์มือถือเธอก็แทบจะไม่กล้าเปิดดู เพราะกลัวว่าจะเจอข้อความหรือสายเรียกเข้าจากเบอร์คุ้นเคยที่ขึ้นต้นด้วยชื่อ 'พี่ริน' "ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นแหละ" พรีมพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด หยิบสมุดสเกตช์ภาพขึ้นมาเปิดผ่านๆ เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "แล้วอีกอย่าง ฉันต้องเตรียมตัวไปเคลียร์เอกสารเรื่องงบประมาณค่ายวันนี้ด้วย ขี้เกียจมานั่งฟังแกแซวแล้ว" "แหนะ เปลี่ยนเรื่องเก่งเป็นที่หนึ่ง ระวังเถอะนะพรีม เล่นตัวมากๆ ระวังพี่รินเขาถอดใจแล้วหันไปสนใจคนอื่นจริงๆ จะมานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งฉันไม่สงสารด้วยนะ" มีนลอยหน้าลอยตาพูดด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะยอมถอยฉากออกไปเมื่อเห็นรังสีความหงุดหงิดแผ่ออกมาจากตัวเพื่อนสนิท ทว่า ทันทีที่ประตูกลางห้องประชุมปิดลง ความเงียบก็กลับมาโอบล้อมพรีมไว้อีกครั้ง มือบางที่ถือดินสอสั่นน้อยๆ ภาพใบหน้าคมคายของรินลดาผุดขึ้นมาในหัวอีกแล้ว... ใบหน้าตอนที่ดุเธอ ใบหน้าตอนที่แสดงความหึงหวง และใบหน้าตอนที่มองมาด้วยสายตาอ่อนโยนจนเธอเกือบจะเผลอใจ *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ก่อนที่ร่างสูงโปรดปรานของใครบางคนจะก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้อณุญาต ธามในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงส่งยิ้มละมุนมาให้ พร้อมกับถุงขนมเค้กร้านโปรดในมือ "พรีมครับ พอดีพี่ซื้อเค้กชาไทยร้านที่พรีมชอบมาฝาก เห็นว่าเมื่อคืนพวกเราคุยกันค้างไว้ เรื่องค่ายอาทิตย์นี้..." ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามแบบฉบับหนุ่มฮอตที่เพียบพร้อม แต่ในวินาทีนี้ สำหรับพรีมแล้ว เสียงของธามกลับไม่ได้สร้างความรู้สึกพิเศษอะไรเลยสักนิด หัวใจเธอกลับโหยหาเสียงห้าวๆ ติดจะดุของใครอีกคนมากกว่า "ขอบคุณนะคะพี่ธาม แต่พรีมเกรงใจแล้วก็... ยุ่งอยู่จริงๆ ค่ะ" พรีมปฏิเสธอย่างสุภาพแต่เว้นระยะห่างชัดเจน เธอไม่อยากให้ความหวังใคร และยิ่งไม่อยากให้ธามเข้ามาใกล้ในช่วงเวลาที่ความรู้สึกของเธอกำลังสั่นคลอนแบบนี้ ธามชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงชั่วพริบตา ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "พรีม... ช่วงนี้แปลกไปนะ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พรีมดูหลบหน้าพี่ หรือว่า... พรีมกำลังหลบหน้าใครอีกคนกันแน่?" คำถามจี้ใจดำทำเอาพรีมชะงัก นัยน์ตากลมโตไหวระริก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาธาม อ้าปากเตรียมจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงสักแอะ... *ปัง!* ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล จนบานไม้กระแทกผนังห้องเสียงดังสนั่นสะเทือนขวัญ ร่างของรุ่นพี่ปีสี่ในชุดนักศึกษาเข้ารูปที่ยับย่นเล็กน้อยก้าวเข้ามาด้วยก้าวเท้าหนักแน่น รินลดาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ตึงเครียดจนน่ากลัว ดวงตากลมโตคมกริบกวาดตามองคนทั้งสองที่ยืนใกล้ชิดกัน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของพรีม บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิดิ่งลงจนติดลบในเสี้ยววินาที รินลดาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่รังสีความเย็นชาและดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะกำลังกรีดแทงคนมองจนแทบหายใจไม่ออก "พี่ริน..." พรีมครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ รินลดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมปลาบเหลือบมองถุงเค้กในมือธามสลับกับใบหน้าเจื่อนๆ ของรุ่นน้องตัวแสบ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของพรีมด้วยท่าทีคุกคาม ปลายจั๊กจี้หัวใจที่พรีมพยายามหลบหนีมาตลอดทั้งวัน ถูกดีดกลับมาด้วยความแรงระดับร้อยริกเตอร์ในพริบตาเดียว "ว่างมากสินะ ถึงได้มีเวลามานั่งรับขนมจากผู้ชาย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความหึงหวงที่พยายามสะกดกลั้นไว้เต็มประดา ก่อนที่รินจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ข้างแก้มของพรีม "ถ้าเคลียร์กับเด็กฝึกงานคนอื่นเสร็จแล้ว... รบกวนตามฉันไปที่ห้องพักครูใหญ่เดี๋ยวนี้ เพราะเรื่องด่วนที่ฉันเพิ่งได้รับแจ้งเมื่อเช้า มันเกี่ยวกับอนาคตของค่าย... และเกี่ยวกับ *เราสองคน* ด้วย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาเติมความอบอุ่นให้ชากุหลาบแก้วนี้ด้วยกันนะคะ