ฝนตกและไออุ่น

เสียงฟ้าร้องคำรามสนั่นจนกระจกหน้าต่างห้องพักในตึกคณะสั่นสะเทือน เม็ดฝนฤดูร้อนกระหน่ำซัดสาดลงมาเหมือนฟ้าเปิดทางระบายความโกรธเกรี้ยว และในเสี้ยววินาทีต่อมา... พรึบ! ความมืดมิดสนิทก็กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง "กรี๊ด!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวบางของรวิปรียาที่สะดุ้งโหยง ความมืดคือสิ่งเดียวบนโลกใบนี้ที่พรีมหวาดกลัวฝังใจมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งเสียงฟ้าร้องคำรามซ้ำลงมาอีกระลอก เปลือกตาก็ยิ่งหลับปี๋ สองมือควביปัดป่ายหาที่ยึดเหนี่ยวราวกับคนจมน้ำ จนกระทั่งปลายนิ้วเรียวคว้าเข้ากับชายเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อคุ้นเคย "ยัย... ยัยพี่ริน!" เสียงหวานที่ปกติมักจะเชิดใส่และต่อปากต่อคำอย่างไม่ยอมใคร ตอนนี้กลับสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ พรีมพุ่งตัวเข้าไปซุกซบแผ่นอกของคนตรงหน้าตามสัญชาตญาณโดยไม่ทันได้ฟอร์มจัดอะไรทั้งสิ้น ศีรษะทุยซบลงกับลาดไหล่กว้าง ลมหายใจหอบถี่รดรินอยู่ตรงซอกคอ ขณะที่เรียวแขนทั้งสองข้างกอดเอวสอบของรุ่นพี่ปีสี่เอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วโลกจะแตกสลาย รินลดาที่ยืนง้างปากจะเอ่ยแซะเรื่องที่อีกฝ่ายทำงานเอกสารค่ายคั่งค้าง ถึงกับชะงักค้างไปในอากาศ มือเรียวที่ถือโทรศัพท์มือถือซึ่งแบตเตอรี่เพิ่งหมดเกลี้ยงไปหมาดๆ ลดลงข้างลำตัวอย่างทำอะไรไม่ถูก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของพรีมลอยปะปนมากับไอฝนจางๆ สัมผัสแนบชิดจากร่างนุ่มนิ่มที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมกอด ทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติของประธานค่ายสาวผู้แสนจะเนี๊ยบและเด็ดขาด กลับเต้นรัวผิดจังหวะจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก "อะ... อะไรเนี่ย ยัยตัวร้าย จู่ๆ ก็แปลงร่างเป็นลูกแมวตกน้ำหรือไง ปล่อยเลยนะ ฉันหายใจไม่ออก" รินพยายามทำเสียงดุ กลบเกลื่อนความรัญจวนที่ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแหบพร่าและสั่นไหวเสียเองจนน่าขัน "ไม่ปล่อยนะ! มืด... พี่ริน ฮือ มืดตื๊ดตื๋อเลยอ่ะ" พรีมยิ่งซุกหน้าเข้าหาความอบอุ่นจากตัวอีกฝ่ายแน่นขึ้นไปอีก สองมือขยุ้มเสื้อผ้าของรินจนยับยู่ยี่ ความกลัวความมืดทำให้เผลอแสดงด้านที่อ่อนแอที่สุดออกมาให้คนปากร้ายเห็นเต็มตา โดยลืมฟอร์มยัยดาวคณะสุดเฟียสไปเสียสนิท รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นในความมืด ความตั้งใจที่จะผลักไสหรือต่อปากต่อคำหายวับไปกับสายฝน นัยน์ตาคมกิบที่คุ้นเคยกับการควบคุมคนทั้งค่าย ตอนนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างห้ามไม่ได้ ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นอย่างลังเลชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจโอบกอดแผ่นหลังบางของอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆ ลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโยค "เออๆ รู้แล้วน่า... ไม่ต้องกอดแน่นขนาดนี้ก็ได้ กระดูกฉันจะหักอยู่แล้วยัยตัวแสบ" รินกระซิบเสียงนุ่มข้างใบหูของคนขี้กลัว ความดุเดือดที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิดว่าตัวเองจะมีให้ใครได้มากขนาดนี้ "ฉันอยู่ตรงนี้... ไม่ได้ไปไหนหรอกน่า มืดแค่นี้ทำเป็นเด็กๆ ไปได้" บรรยากาศในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มีเพียงเสียงฝนซัดสาดด้านนอกและความมืดมิดโอบล้อม ทำให้ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะกลายเป็นศูนย์ ไออุ่นจากร่างกายที่แนบชิดสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่เกินเลยกว่าคำว่า 'รุ่นพี่รุ่นน้อง' หรือ 'คู่กัดประจำคณะ' ออกมาทีละน้อย พรีมค่อยๆ สงบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจจากคนในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นๆ ของรินที่เป่ารดอยู่แถวขมับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ ความกลัวความมืดเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่อัดแน่นอยู่ในอก ความใกล้ชิดที่แนบ "พี่ริน..." พรีมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทว่าในความมืดสนิททำให้มองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย รู้เพียงแค่ว่าปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนเข้ากับปลายจมูกของรินอยู่รอมร่อ เนื่องจากระยะห่างที่ใกล้กันเกินไป "หือ?" รินครางรับในลำคอ เสียงนั้นใกล้เสียจนพรีมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบริเวณอก "คือว่า..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างลังเล ความกล้าที่เคยมีหายไปไหนหมดไม่รู้ หัวใจเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ที่พี่เคยบอกว่า... ที่ธามมาจีบแล้วพี่หงุดหงิดเนี่ย..." รินชะงักกึก ลมหายใจของประธานค่ายสาวสะดุดไปเสี้ยววินาที ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดด้านนอก "พรีมหมายความว่า..." ติ๊ด! เสียงสัญญาณไฟสำรองของอาคารดังขึ้นพร้อมกับหลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ ก่อนจะสว่างวาบขึ้นจนแสบตา แสงไฟสว่างจ้าเปิดเผยภาพสะท้อนที่ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน พรีมหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตหลบวูบลงมองพื้นด้วยความเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก ขณะที่รินเองก็ยืนนิ่งค้าง ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ปากอิมเมจตัวแม่ซึนเดระอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยอะไรสักอย่างเพื่อทำลายความเงียบ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเคอะเขิน ทันทีที่บานประตูห้องถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่คาดฝัน รินและพรีมก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "พี่รินครับ พอดีผมเห็นไฟดับ เป็นห่วงพรีมเลย..." ธามก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มละมุน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนหายใจหอบกระชั้นชิดอยู่ใกล้กันเกินกว่าเหตุ รอยยิ้มบนใบหน้าของหนุ่มฮอตชะงักก้างไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัวของประธานค่ายสุดเนี๊ยบและยัยดาวคณะสุดเฟียส ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับโมเมนต์หัวใจจะวายของยัยพี่ว้ากและยัยตัวร้ายนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!