รุ่งอรุณที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายความอุ่นร้อนจากร่างกายที่แนบชิดกันอยู่ คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของรวิปรียาให้ตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสท่ามกลางแสงสลัวของห้องนอนในค่ายอาสา ร่างกายของเธอกำลังถูกพันธนาการไว้ด้วยอ้อมกอดที่ทั้งแน่นและอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ และเมื่อก้มลงมองต่ำ... ภาพที่ปรากฏก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกลงไปทันที แขนเรียวของรุ่นพี่ปีสี่คนเก่ง—ยัยพี่ว้ากหน้ามึนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือน—กำลังพาดทับอยู่บนเอวบาง ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ตรงซอกคอ และที่แย่ที่สุดคือ ใบหน้ายามหลับใหลของรินลดากำลังซุกซบอยู่กับอกอิ่ม แนบสนิทชนิดที่ว่าไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านได้เลย ให้ตายเถอะ! นี่เธอเผลอหลับไปในอ้อมกอดของผู้หญิงอันตรายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? พรีมพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อ1หลุดพ้นจากพันธนาการนี้ ทว่าทันทีที่กล้ามเนื้อขยับ แรงกอดรัดรอบเอวกลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับสัญชาตญาณของคนตัวโตกว่ารับรู้ได้ว่าเหยื่อกำลังจะหนี "อื้อ..." เสียงครางงอแงในลำคอของคนแกล้งหลับดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับแพขนตางอนหนาที่ค่อยๆ ปรือเปิดช้าๆ ดวงตากลมโตคู่คมของรินลดาประสานเข้ากับนัยน์ตาตื่นตระหนกของพรีมพอดิบพอดี ในเสี้ยววินาทีแรก ความงัวเงียยังคงหลงเหลืออยู่บนใบหน้าสวยคมนั้น แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบฉบับคนถือไพ่เหนือกว่าก็ระบายขึ้นบนมุมปากอิ่มอย่างปิดไม่มิด รินลดาไม่ได้ขยับตัวถอยหนี แถมยังจงใจกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิด จนพรีมสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่ดังระส่ำไม่แพ้กัน "ตื่นเช้าจังนะคะ... ยัยตัวร้าย" น้ำเสียงแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอนเอ่ยทักขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดผิวแก้มจนพรีมรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ปล่อยเลยนะรุ่นพี่! ใครอนุญาตให้มากอดฉันแน่นขนาดนี้เนี่ย" พรีมรีบโวยวายกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก มือเรียวพยายามแกะมือเหนียวๆ ของอีกฝ่ายออก แต่มีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้แรงคนสุขภาพดีที่ออกกำลังกายเป็นประจำได้ "ใครกอดใครก่อนไม่ทราบคะ..." รินลดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาแพรวพราวสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างนึกสนุก "จำไม่ได้หรือไงคะว่าเมื่อคืนใครกันนะที่กลัวเสียงฝนตก จนต้องซุกตัวเข้ามาหาฉันเอง..." "ฉันไม่ได้ทำสักหน่อย! อย่ามามั่วพรรค์นี้นะ!" พรีมเถียงเสียงแข็ง ใบ้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู ภาพความทรงจำเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัว รางๆ ว่ามีพายุฝนฟ้าคะนองหนักมาก และเธอก็ค่อนข้างเกลียดเสียงฟ้าผ่าเป็นทุนเดิม... แต่การยอมรับว่าตัวเองเผลอซุกอกอีกฝ่ายนี่มันเสียฟอร์มเกินไปร้อยเท่า! "ปากแข็งจังนะคะ..." รินลดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูเซ็กซี่จนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของพรีม ราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทางพยศนั่น "แต่ตัวนี่... สั่นเป็นลูกนกเลยนะเมื่อคืน" "รุ่นพี่!" พรีมตวัดเสียงดุ แยกเขี้ยวใส่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ "ถ้ายังไม่ปล่อย ฉันจะฟ้องมีนจริงๆ ด้วยนะ!" "ฟ้องเพื่อนเนี่ยนะ? เอาสิคะ เผื่อมีนจะได้รู้ว่าเพื่อนสนิทคนสวยของมันนอนละเมอซุกอกฉันทั้งคืน" รินลดาแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำให้พรีมต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน บรรยากาศรอบตัวคล้ายมีประจุไฟฟ้าบางอย่างวิ่งพล่าน ความกรุ่นโกรธเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงเคมีที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน รินลดายังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่นและลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำมาบรรยาย สายตาแบบที่ทำให้พรีมต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายทุกครั้งไป "มองอะไรเล่า หน้าฉันมีกาวหรือไง" พรีมพยายามดึงเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าในอกจะปั่นป่วนราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวน "เปล่าค่ะ... แค่กำลังคิดว่า ยามเช้าแบบนี้ มันไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกนะ ถ้ามีคนดื้อมานอนให้อ้อนแบบนี้ทุกวัน" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มละมุนที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนปากร้าย ทำเอาพรีมถึงกับนิ่งง้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับความรุกฆาตที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ยัยพี่ว้ากคนนี้ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า ทำไมช่วงนี้ถึงขยันหยอดคำหวานใส่เธอนักนะ! ก่อนที่พรีมจะได้ทันคิดคำคมคายมาโต้กลับ เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นขัดจังหวะวิกฤตหัวใจเสียก่อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ยัยพรีม! ตื่นหรือยังวะ แกรรร... ออกมาช่วยฉันเก็บของหน่อยเร็ว ฝนทำท่าจะตกอีกรอบแล้ว!" เสียงแหลมปรี๊ดของมีนเพื่อนสนิทตัวดีตะโกนทะลุประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่ไม่ได้ล็อก พรีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดันอกรินลดาออกสุดแรง ส่วนรินลดาก็ยอมคลายอ้อมกอดให้อย่างเสียดาย ทว่าในจังหวะที่ประตูห้องกำลังจะถูกผลเปิดเข้ามานั้นเอง สายตาของรินลดาก็พลันเปลี่ยนเป็นจริงจัง มือเรียวคว้าต้นคอของพรีมไว้รั้งให้เข้ามาใกล้ แล้วกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากก่อนที่คนนอกจะทันเห็นภาพทั้งหมด "เรื่องของเราเมื่อคืน... ยังเคลียร์ไม่จบนะคะ ไว้ค่อยต่อกัน" *แกร็ก!* ประตูห้องถูกผลเปิดออกพร้อมกับร่างของมีนที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ แต่ทว่าสายตาของเพื่อนสนิทกลับต้องชะงักกึก เมื่อเห็นสภาพบนเตียงที่พรีมกำลังนั่งหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้น ขณะที่ประธานค่ายสาวสุดเนี๊ยบนั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น... ยกเว้นรอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนความลับเอาไว้เต็มเปี่ยม!