อุบัติเหตุกลางกองถ่าย

“มีน! คือมัน... ไม่ใช่แบบที่แกคิดนะ!” พรีมรีบดีดตัวออกจากเตียงจนเกือบจะเสียหลักล้ม ร่างบางรีบดึงเสื้อผ้าที่ดูไม่ค่อยเรียบร้อยของตัวเองให้เข้าที่ มือไม้สั่นระริกด้วยความลนลานขณะที่สายตาคู่สวยตวัดค้อนมองคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยความคาดโทษ แต่ทว่ารินลดา... ประธานค่ายสาวผู้แสนเยือกเย็นกลับทำเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ แถมยังขยับเนคไทที่ดูจะหลวมไปนิดด้วยท่าทางใจเย็นราวกับว่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เป็นเพียงบทสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ “ไม่ใช่แบบไหนล่ะ?” รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความกวนประสาท “หรือต้องให้ฉันอธิบายซ้ำว่าเมื่อกี้เรากำลัง ‘ปรึกษางาน’ กันเรื่องงบประมาณค่ายที่หายไป หรือเรื่องที่เธอกำลังจะถูกฉันจัดการขั้นเด็ดขาดกันแน่” “พี่ริน!” พรีมกัดริมฝีปากแน่น หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู มีนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงประตูถึงกับกลอกตาเป็นวงกลม เพื่อนสนิทของเธอโบกมือปฏิเสธรัวๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับหลังหันอย่างไว “โอเคๆ ไม่ต้องอธิบาย ฉันเข้าใจ... เข้าใจว่าควรจะปิดประตูให้สนิทกว่านี้ ขอตัวไปหาอะไรเปรี้ยวๆ แก้เลี่ยนก่อนนะจ๊ะสาวๆ!” เสียงประตูปิดลงพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนตัวดี ทิ้งให้บรรยากาศในห้องกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด พรีมเม้มปากมองคนตรงหน้าที่ยังคงส่งยิ้มบางๆ มาให้ รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูใจดีเหมือนชื่อ แต่ดูเหมือนผู้ล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อเข้ามุม ... สองชั่วโมงถัดมา บรรยากาศของกองถ่ายโปรโมทกิจกรรมค่ายอาสาที่สตูดิโอคณะกลับตึงเครียดกว่าที่คิด เพราะนอกจากทีมงานจะวุ่นวายกับการจัดแสงแล้ว ธาม รุ่นพี่หนุ่มฮอตที่พยายามขายขนมจีบพรีมไม่ลดละก็ยังโผล่มาเป็นตัวแถม ทำเอาบรรยากาศรอบตัวของรินลดาเริ่มคุกรุ่นไปด้วยไอความเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจนคนรอบข้างสัมผัสได้ “พรีมครับ เดี๋ยวตรงนี้เอียงคอรับแสงอีกนิดนะ สวยมากครับ” ธามเอ่ยชมพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้จัดตำแหน่งให้หญิงสาวอย่างถือวิสาสะ พรีมยิ้มตอบแบบมารยาทงาม แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นรินลดาที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ข้างฉาก มือของรุ่นพี่สาวบีบที่คอขวดน้ำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสนิทเสียจนน่ากลัว “ขยับไปอีกนิดดีไหมคะคุณธาม?” เสียงเย็นเยียบของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ “ไฟสปอร์ตไลท์ดวงนั้นมันกำลังจะร่วงลงมา ถ้าคุณไม่อยากให้พรุ่งนี้หน้าหล่อๆ ของคุณต้องไปเย็บที่โรงพยาบาล ก็กรุณาพา ‘ว่าที่นางแบบ’ ของคุณขยับออกมา” พรีมยังไม่ทันได้ประมวลผลคำเตือน สัญญาณเตือนภัยในสัญชาตญาณก็ทำงานทันที *โครม!* เสียงขาตั้งไฟขนาดใหญ่เสียสมดุลและร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง พรีมที่ยืนอยู่รัศมีใกล้ที่สุดเบิกตากว้างทำอะไรไม่ถูก แต่ก่อนที่เศษโลหะและหลอดไฟร้อนๆ จะฟาดลงมาบนไหล่บาง ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวเธอแล้วเหวี่ยงหลบออกไปอย่างรวดเร็ว “กรี๊ด!” แรงกระแทกจากวงแขนแกร่งส่งผลให้พรีมและรินล้มลงไปกองกับพื้นด้วยกัน ร่างของรุ่นพี่สาวใช้ตัวเธอเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกทั้งหมดไว้ แม้จะรอดพ้นจากไฟสปอร์ตไลท์มาได้ แต่แขนของพรีมก็ครูดไปกับขอบฐานเหล็กที่วางระเกะระกะจนเกิดเป็นแผลถลอกยาว เลือดสีแดงสดซึมออกมาทันที “พรีม! เป็นอะไรไหม!” รินรีบลุกขึ้นนั่งก่อนจะคว้าแขนของพรีมมาตรวจดูด้วยท่าทางร้อนรน สีหน้ามาดนิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด “เจ็บ... ฮึก” พรีมสูดปากด้วยความแสบ พยายามกลั้นน้ำตาที่คลอหน่วย รินไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอรีบช้อนตัวพรีมขึ้นอุ้มท่ามกลางความตื่นตระหนกของคนในกองถ่าย “ธาม! นายดูแลจัดการตรงนี้ไปนะ ส่วนฉันจะพาพรีมไปห้องพยาบาล!” รินก้าวยาวๆ ออกไปจากสตูดิโอโดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของใคร เธออุ้มพรีมมาจนถึงห้องพักส่วนตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะวางร่างบางลงบนโซฟาแล้วรีบไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาอย่างคล่องแคล่ว ความเงียบในห้องทำงานทำให้เสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นดังชัดเจน รินนั่งลงตรงหน้าพรีม บรรจงเช็ดแผลด้วยแอลกอฮอล์อย่างเบามือที่สุด ลมหายใจอุ่นๆ ของรุ่นพี่สาวที่เป่ารดลงบนแผลทำให้พรีมขนลุกซู่ไปทั้งตัว “เจ็บก็บอก อย่ากัดปากตัวเอง” รินดุเสียงเบา แต่สายตากลับทอดมองแผลด้วยความรู้สึกผิด “ทำไมต้องเอาตัวไปอยู่ใกล้ที่อันตรายขนาดนั้นด้วย รู้ไหมว่าถ้าพลาดขึ้นมา...” “พี่ก็ช่วยไว้ไงคะ” พรีมตอบเสียงแผ่ว มองใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงคืบ “ขอบคุณนะที่ช่วย... แล้วก็... ทำไมต้องทำหน้าดุใส่ธามขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?” รินชะงักมือที่กำลังติดพลาสเตอร์ เงยหน้าขึ้นสบตาพรีมด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะอ่านออก “ถามจริงๆ เถอะรวิปรียา... ที่ฉันทำไปทั้งหมด ทั้งที่คอยตามคุม ทั้งที่หงุดหงิดเวลาเห็นคนอื่นมาวุ่นวายกับเธอ... เธอคิดว่ามันเป็นเพราะอะไร?” หัวใจของพรีมเต้นผิดจังหวะ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะเมื่อมือเรียวของรุ่นพี่สาวค่อยๆ เลื่อนมาแตะที่แก้มของเธออย่างแผ่วเบา รินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน ความเป็น ‘ประธานค่ายหน้ามึน’ ดูจะละลายหายไปเหลือเพียงหญิงสาวที่กำลังรอคอยคำตอบจากหัวใจ “ถ้าพี่ไม่พูด... พรีมก็จะคิดเข้าข้างตัวเองแล้วนะ” พรีมกระซิบ เสียงสั่นพร่า รินยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวไล้ผ่านริมฝีปากบางของคนตรงหน้าก่อนจะกระซิบตอบ “งั้นก็คิดให้ถูก... เพราะสิ่งที่เธอคิดน่ะ มันยังน้อยไปกว่าความรู้สึกของฉันที่มีให้เธอจริงๆ” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรัวและไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามมาด้วยเสียงของธามที่ดังลอดเข้ามา “พรีม! ผมเอายาแก้ปวดกับน้ำดื่มมาให้ครับ! พี่ริน! พรีมยังอยู่ข้างในใช่ไหมครับ ผมขอเข้าไปนะ!” รินถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ ส่วนพรีมเบิกตากว้างเมื่อเห็นมือของธามจับลูกบิดประตูและกำลังจะผลักเข้ามาในจังหวะที่หัวใจของพวกเธอทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บอกเลยว่าความแซ่บหลังจากนี้เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ!