ค่ายอาสาพาหวั่นไหว

"ถ้าคิดจะมาเป็นแค่ภาระของค่าย รบกวนเอาเวลาไปนอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่คอนโดหรูๆ ของเธอจะดีกว่านะคะ คุณรวิปรียา" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงบของอาคารเรียนไม้เก่าคร่ำคร่าในโรงเรียนชนบทที่เพิ่งปรับปรุงเป็นที่พักชั่วคราว รินลดา หรือที่ใครๆ ในมหาวิทยาลัยต่างขนานนามว่า 'ยัยพี่ว้ากหน้ามึน' ยืนกอดอกพิงวงกบประตู ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรง Cat-eye หรี่มองร่างเพรียวบางของรุ่นน้องปีสองที่กำลังยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างกองสัมภาระกองโต พรีม (รวิปรียา) เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความอดทนที่มีต่อรุ่นพี่คนนี้เดินทางมาถึงขีดจำกัดตั้งแต่รถตู้คณะเริ่มเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ แล้ว ร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดสีพื้นและกางเกงยาร์เกอร์เซอร์ๆ ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวคนตัวสูงกว่าทันทีโดยไม่เกรงกลัวรัศมีอำนาจใดๆ "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะรุ่นพี่ รินลดา! พรีมไม่ได้ขอให้พี่มาช่วยยกกระเป๋า แล้วก็ไม่ได้มาเป็นภาระใครด้วย สัมภาระนี่พรีมก็แบกมาเอง ลากมาเองจนแขนแทบหลุด แล้วนี่มันเรื่องอะไรล่ะคะ ถึงต้องมาจำกัดให้เด็กกิจกรรมอย่างพวกพรีมต้องนอนห้องเดียวกับคณะกรรมการค่ายแบบนี้ด้วย!" พรีมตวัดสายตาขึ้นมองป้ายกระดาษ A4 ที่แปะอยู่หน้าห้องพักครู ซึ่งถูกดัดแปลงเป็นห้องพักพิเศษสำหรับคืนนี้ ข้อความตัวบรรจงระบุชื่อรูมเมทคู่กรรมไว้อย่างชัดเจน—*[รินลดา & รวิปรียา]*—มันช่างเป็นตลกร้ายที่สวรรค์หรือความตั้งใจกลั่นแกล้งของประธานค่ายก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ รินลดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มแบบที่พรีมอยากจะเอามือไปหยิกให้เนื้อหลุดเสียจริงๆ "ห้องพักในโรงเรียนนี้มีจำกัดค่ะ และในฐานะประธานค่าย ฉันมีสิทธิ์ขาดในการจัดสรรพื้นที่เพื่อความเหมาะสม... อีกอย่าง เผื่อสมองอันปราดเปรื่องของดาวคณะเธอจะลืมไปว่า นายธามรุ่นพี่สุดฮอตที่คอยตามตื๊อเธออยู่ เขาเสนอตัวอยากมานอนห้องเดียวกับฉันเพราะเห็นว่าห้องนี้กว้างที่สุด แต่ฉันปฏิเสธ... เพราะไม่อยากให้ห้องพักทรงเกียรติของคณะต้องแปดเปื้อนเสียงกรนทุ้มๆ ของผู้ชายคนไหน" พรีมชะงักไปนิด หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างประหลาดเมื่อได้ยินชื่อธาม แต่สิ่งที่ทำให้เธอหงุดหงิดยิ่งกว่าคือท่าทีลอยชายและแววตารู้ทันของรินลดา ร่างบางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เชิดหน้าขึ้นท้าทายด้วยความรั้นที่อยู่ในสายเลือด "อ๋อเหรอคะ? กลัวห้องแปดเปื้อนผู้ชาย หรือกลัวว่าถ้าให้พี่ธามมานอนห้องนี้ แล้วพี่จะไม่มีโอกาสได้จิกกัดพรีมแบบส่วนตัวกันแน่ล่ะคะ?" "ปากเก่งนักนะ" รินลดาผละตัวออกจากวงกบประตู ก้าวเข้ามาประชิดตัวรุ่นน้องตัวแสบด้วยความเร็วที่พรีมตั้งตัวไม่ทัน กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของสบู่เด็กและแชมพูสมุนไพรโชยเข้าแตะจมูก ปลุกสัมผัสการรับรู้ทุกอณู ร่างสูงก้มตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคู่คมที่มักจะดุใส่คนอื่นเสมอเวลานี้กลับพินิจพิเคราะห์ใบเนียนใสของคนตรงหน้าอย่างละเอียด จนพรีมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ เสียงลมหายใจอุ่นๆ ของคนพี่ปัดผ่านปลายจมูกรั้นของคนน้อง พรีมรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องพักเก่าๆ นี้พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "ถอยไปเลยนะคะ... เข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะรุ่นพี่" พรีมพยายามดันไหล่กว้างของอีกฝ่ายออก แต่รินลดากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน แถมยังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากแทบจะชนกัน "กลัวอะไรคะ? หรือกลัวว่าหัวใจตัวเองจะเต้นแรงจนเสียงดังเกินไป... จนฉันจับได้ว่าที่เธอทำเป็นพยศใส่ฉันทุกวันเนี่ย แท้จริงแล้วเธอกำลังเขินจนแทบจะละลายอยู่แล้วกันแน่ รวิปรียา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าแหย่ทำเอาพรีมหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธปนความเขินที่พุ่งพล่านขึ้นมาตีรวนในอก มือบางกำหมัดแน่น ผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงจนรินลดาเซถอยหลังไปสองก้าว "หลงตัวเองที่สุด! ใครเขินพี่กัน บ้าอำนาจแล้วยังจะเพ้อเจ้ออีก!" พรีมแหวลั่น ปัดก้าวหนีเข้าไปในห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกเก่าๆ ที่ปูไว้กับพื้นห้องอย่างหัวเสีย พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่ทรยศไม่ยอมสงบลงง่ายๆ รินลดาเดินตามเข้ามาอย่างไร้เสียง เธอมองท่าทางฟึדฟัดของรุ่นน้องแล้วก็ได้แต่ลอบยิ้มบางๆ อยู่คนเดียวในความมืดสลัวของยามเย็นที่แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงบลงเพราะสมาชิกในค่ายต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัยหลังจากการทำงานหนักมาทั้งวัน ภายในห้องพักขนาดกะทัดมีเพียงหลอดไฟฟلูออเรสเซนต์ดวงเดียวที่ส่งแสงสีนวลส่องกระทบผนังห้องไม้เก่าๆ เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมมาจากภายนอกหน้าต่าง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องมีความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด พรีมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อเลื่อนหน้าจอแก้เก้อ ปลายนิ้วเรียวสไลด์หน้าจอไปมาอย่างไร้จุดหมาย แต่สมองกลับจดจ่ออยู่กับร่างสูงที่กำลังจัดการกางกระเป๋าเดินทางอยู่มุมห้อง เสียงซิปกระเป๋าที่รูดดัง 'แคว่ก' ทำเอาพรีมต้องเหลือบสายตาไปมองเป็นระยะ "มองอะไรคะ? หน้าฉันมีรอยเขียนติดอยู่เหรอ ถึงได้จ้องเอาๆ แบบนั้น" รินลดาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากกระเป๋า แต่มุมปากยังคงประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เปล่าซะหน่อย ใครมองพี่กัน อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยค่ะ" พรีมรีบเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างทันที แก้wเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยที่เจ้าตัวพยายามปัดป่า "ปากแข็ง..." รินลดาพึมพำเบาๆ ก่อนจะปิดซิปกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างเพรียวเดินตรงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฟูกนอนของพรีม เงาของเธอบดบังแสงไฟจนทาบทับร่างของรุ่นน้องมิดสนิท พรีมเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ รินลดาก็โน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นฟูกไว้คร่อมตัวเธอเอาไว้ ดวงตาคู่คมมองตรงมาด้วยประกายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก แต่มันลึกล้ำและร้อนรนจนพรีมไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา "รุ่นพี่... จะทำอะไรคะ ถอยไปเลยนะ" พรีมเสียงสั่นเล็กน้อย มือบางยกขึ้นดันไหล่อีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว รินลดาไม่ตอบ เธอก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน พรีมหลับตาปี๋ด้วยความทำอะไรไม่ถูก หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "พรีม..." น้ำเสียงของรินลดานุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่มีความแข็งกระด้างหรือท่าทีซึนเดระหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ที่ฉันคอยตามดอยตามจิกกัดเธอ... เธอยังไม่รู้จริงๆ เหรอคะว่าทำไม..." ดวงตากลมโตของพรีมลืมขึ้นช้าๆ สบเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความจริงจังและหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิด คำพูดติดอ่างและหัวใจที่เต้นผิดจังหวะทำให้พรีมพูดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด ในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเคลื่อนเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดมหาศาล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงขัดจังหวะความหวานชื่นทันที "พี่รินครับ! พี่รินอยู่ในห้องหรือเปล่า พอดีครูใหญ่แจ้งว่ามีเรื่องด่วนเรื่องค่ายพรุ่งนี้... ผมขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยครับ!" เสียงทุ้มของ 'ธาม' ดังทะลุประตูกระจกฝ้าเข้ามาอย่างชัดเจน พร้อมกับเสียงหมุนลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปกับจังหวะหัวใจที่เกือบจะตรงกันของยัยพี่ว้ากและยัยตัวร้ายของเรานะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!