ตบหน้าศัตรูจนสิ้นซาก

"เอกสารชิ้นสุดท้าย... เซ็นชื่อลงไปสิครับ คุณศรุต" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางอก ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของอาคารแกรนด์ ทาวเวอร์ แสงไฟจากโคมระย้าคריสตัลส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของคินน์ ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นเพียง "พนักงานไร้ค่า" แต่ในเวลานี้ เขากลับยืนหยัดอยู่ ณ จุดสูงสุดของห่วงโซ่อำนาจ สายตาคู่คมที่ทอดมองลงมาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอยู่บนฝ่ามือ ศรุตหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบจะเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ กระดาษแผ่นบางในมือหนักอึ้งราวกับภูเขา ความจริงที่เพิ่งปรากฏตรงหน้ามันช่างโหดร้ายและเกินกว่าที่สมองจะประมวลผลได้ทัน หุ้นทั้งหมดในมือของตระกูลศรุตถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงด้วยเงินทุนมหาศาลที่ไร้ที่มา และบัญชีธนาคารทุกแห่งถูกอายัดไว้ด้วยอำนาจทางกฎหมายที่คินน์ถือครองอยู่ในมือ "เป็นไปไม่ได้..." ศรุตพึมพำเสียงสั่น ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "แก... แกเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือน... แกเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้... มันเป็นไปไม่ได้!" คินน์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาย่างสามขุมเข้าไปใกล้ชิดขึ้น กลิ่นอายของอำนาจและความเย่อหยิ่งที่ถูกสะกดไว้ภายใต้สูทตัดเข้ารูปราคาแพงแผ่ซ่านออกมารอบตัว เขาค่อยๆ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับศรุตที่กำลังหมอบราบคาบศอก "โลกใบนี้มันแคบเกินกว่าที่คนตาแคบอย่างคุณจะมองเห็นนะคะ คุณศรุต" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่ง แต่น้ำคำกลับเชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "สิ่งที่คุณเคยทำกับฉันและคนรอบตัวฉันในอดีต วันนี้... ถึงเวลาชำระดอกเบี้ยคืนแล้วค่ะ" ลินิน เลขาฯ สาวสวยคู่ใจที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างคินน์มาตลอด ปรายตามองภาพตรงนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจอย่างเงียบเชบ เธอถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทไว้แน่น มือเรียวบางไม่ได้สั่นเทาเลยแม้แต่น้อย ความภักดีที่เธอมีต่อคินน์ในวันที่ยากลำบากที่สุด บัดนี้ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามันคือการลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิต "เลิกเล่นละครน้ำเน่าแล้วเซ็นซะ" ลินินเอ่ยเตือนเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นทรงพลังพอที่จะทำให้ศรุตสะดุ้งสุดตัว ศรุตหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก เขามองไปรอบห้องประชุม บรรดาคณะกรรมการบริหารที่เคยพยักหน้าสนับสนุนเขาในอดีต บัดนี้ต่างพากันหลบสายตาและลุกขึ้นยืนโค้งคำนับให้คินน์ทีละคน ไม่มีใครกล้าปริปากพูดปกป้องเขาแม้แต่คนเดียว อำนาจ บารมี และเงินตรา... ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลศรุตสะสมมาหลายชั่วอายุคน มลายหายไปในพริบตาด้วยฝีมือของผู้ชายที่เขาเคยเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือที่สั่นเทาของศรุตยื่นไปรับปากกาจากมือของเลขาฯ ฝั่งตรงข้าม น้ำตาแห่งความอับอายไหลอาบแก้ม เมื่อปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นนั้น มันคือสัญลักษณ์ของการประกาศความพ่ายแพ้อันเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ตระกูลศรุตล่มสลายลงแล้ว... ต่อหน้าบัลลังก์ที่คินน์สร้างขึ้นด้วยมือของเขาเอง "เก่งมากค่ะ" คินน์ยเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ความบันเทิงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" สิ้นคำพูดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่จอดอยู่บนดาดฟ้าก็ดังกระหึ่มก้องเข้ามาในโสประสาท แรงลมจากการพัดผ่านของใบพัดสะเทือนกระจกใสบานใหญ่จนเกิดเสียงสั่นระรัว ทุกสายตาในห้องประชุมหันไปมองยังเบื้องล่างผ่านบานกระจกใส และในวินาทีนั้นเอง ประตูลิฟต์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ก็เปิดผางออกอย่างไร้เสียงเตือน ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงก้าวเดินออกมาด้วยจังหวะก้าวที่สง่างามและทรงพลัง ใบหน้างดงามสะดุดตาประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่คินน์ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที "ขอโทษที่มาสายนะคะ... คุณสามี พอดีฉันเพิ่งจัดการยึดทรัพย์สินส่วนที่เหลือของตระกูลศรุตในต่างประเทศเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ