ไม้ตายสุดท้ายของระบบ

เสียงหัวingเยาะหยันของศรุตดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชาโภคิน บรรยากาศรอบโต๊ะกระจกนิรภัยยาวเหยียดเต็มไปด้วยความอึดอัดและสายตานับสิบที่มองมายังคินน์ด้วยความสมเพชเวทนา หุ้นส่วนและคณะกรรมการบริหารต่างกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปาก ราวกับกำลังรอดูสุนัขจนตรอกตัวหนึ่งถูกต้อนจนมุม "แกคิดจริงๆ หรือวะไอ้คินน์ ว่าเศษเงินที่แกหามาได้จากการเป็นลูกจ้างปลายแถว จะเอามาซื้อหุ้นใหญ่ร้อยละห้าสิบของฉันได้?" ศรุตแค่นหัวเราะ พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเหนือกว่า เอกสารสัญญาซื้อขายมูลค่าหลายพันล้านถูกผลักมาตรงหน้าคินน์ด้วยความดูแคลน "ตระกูลอัครเดชาโภคินไม่ต้อนรับสวะไร้ค่าอย่างแกหรอกนะ ถอนตัวออกไปตอนนี้... ฉันอาจจะเมตตาให้แกไล่หลังหมาสักตัวกลับไปก็ได้" ลินินที่ยืนเคียงข้างคินน์มาตลอดทางเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางภายใต้สูทเข้ารูปสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ เธอกำลังจะก้าวออกไปปกป้องชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก แต่คินน์กลับยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เยือกเย็นและลึกล้ำเสียจนศรุตชะงักไปชั่วขณะ สายตาคมกริบของคินน์กวาดมองไปรอบห้อง เขาไม่โกรธ ไม่ตื่นตระหนก และไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว ความนิ่งสงบของชายหนุ่มกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้คนที่กำลังหัวเราะเยาะเมื่อครู่ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณศรุตคะ..." คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนห้องประชุมทั้งห้องเงียบกริบลงทันที "บางทีคุณอาจจะลืมไปว่า... คนที่เรากำลังพูดถึงในฐานะ 'ผู้ซื้อ' ตัวจริง ไม่ใช่พนักงานบริษัทกระจอกๆ อย่างที่กะลาของคุณครอบเอาไว้หรอกนะคะ" "ปากดีนักนะ!" ศรุตตบโต๊ะเสียงดังลั่นหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห "ไหนล่ะเงิน? โอนมาสิ! ถ้าทำไม่ได้ภายในสามนาทีนี้ แกเตรียมตัวกราบตีนฉันกลางห้องประชุมนี้ได้เลย!" คินน์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเรือธงขึ้นมา ปลดล็อกหน้าจอด้วยระบบสแกนใบหน้า ก่อนจะกดเข้าไปยังแอปพลิเคชันลับของระบบที่ถูกอัปเกรดจนถึงขีดสุด หน้าจอสีดำสนิทปรากฏสัญลักษณ์รูปมงกุฎทองคำเปล่งประกายวาววับ ลินินเหลือบมองหน้าจอด้วยความตื่นตะลึง แม้เธอจะรู้ว่าคินน์มีระบบสายเปย์หนุนหลัง แต่ตัวเลขที่กำลังประมวลผลอยู่เบื้องหน้านั้น... มันเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์คนใดบนโลกใบนี้จะคาดคิด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางระดับโลกดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องประชุม คินน์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจก หมุนหน้าจอหันไปทางศรุตและคณะกรรมการบริหารทั้งหมดอย่างใจเย็น ศูนย์, ศูนย์, ศูนย์... และตัวเลขมหาศาลที่เรียงรายกันยาวเหยียดจนมองแทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด ยอดเงินในบัญชีที่ถูกผูกไว้กับระบบปรากฏเด่นชัด: **$45,892,104,780.00 USD** (หรือแปลงเป็นเงินไทยคือกว่า หนึ่งล้านล้านบาทถ้วน!) ลมหายใจของทุกคนในห้องสะดุดกึก ศรุตเบิกตากว้างจนแทบถลնออกจากเบ้า ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจกลับซีดเผือดไร้สีเลือด เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำไม่เป็นท่า สองขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น มือที่สั่นเทาชี้ไปยังหน้าจอโทรศัพท์ราวกับเห็นผีสาง "มะ... เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้ยังไง! เงินสดล้านล้านบาท... แกเอามาจากไหน! ตระกูลไหนหนุนหลังแก!" ศรุตหวีดร้องออกมาอย่างเสียสติ สติสัมปชัญญะของทายาทมหาเศรษฐีพังทลายลงในพริบตาเดียว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เยือกเย็นและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนียบกริบ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดศรุตที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ฝั่งตรงข้าม "เงินจำนวนนี้... มากพอที่จะกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลอัครเดชาโภคิน รวมถึงบริษัทลูกในเครือทั้งหมด... ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาทีหรือยังครับ... เอ๊ย ขออภัยค่ะ... หรือยังคะคุณศรุต?" คินน์จงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อตอกย้ำความอัปยศอดสู ศรุตล้มพับลงคุกเข่ากับพื้นห้องประชุมอย่างไร้ศักดิ์ศรี ความเย่อหยิ่งจองหองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวสุดขีดที่เกาะกินหัวใจ เมื่อคินน์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันคำสั่งซื้อหุ้นทั้งหมดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย หน้าจอแสดงผลสถานะการโอนเงินสำเร็จสีเขียวเรืองรอง พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติที่ดังขึ้นทำลายโครงสร้างเศรษฐกิจของตระกูลอัครเดชาโภคินจนราบคาบในพริบตาเดียว *“ทำ2การซื้อกิจการสำเร็จ. ตอนนี้ท่านคือผู้ถือหุ้นใหญ่และประธานกรรมการผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียว”* ขณะที่ศรุตกำลังจะอ้าปากร้องขอชีวิต ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีดำสนิทที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาเยือนในวินาทีเป็นตายนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ