การต้อนเข้ามุมมืด

เสียงหัวسหัวเราะของศรุตดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่จนน่ารำคาญ นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉาบไว้ด้วยความมั่นใจบัดนี้หยาดเยิ้มไปด้วยความลำพองใจ เอกสารสัญญาการซื้อ1ขายหุ้นลอตสุดท้ายถูกผลักมาตรงหน้าคินน์ด้วยปลายนิ้วที่เคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะ ราวกับจะประกาศชัยชนะที่เขาเฝ้ารอมาค่อนชีวิต "เกมพลิกไม่ทันแล้วล่ะครับคุณคินน์... หุ้นเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ในมือคุณ กลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าไปเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ธนาคารพันธมิตรของผมประกาศระงับวงเงินกู้" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นสูงจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาเป็นประกายด้วยความกระหายชัยชนะ "คิดจะเอาชนะตระกูลศรุต มันต้องใช้ทั้งเงินและบารมี... ซึ่งคนอย่างคุณ มีแค่เศษเงินในกระเป๋าเสื้อคลุมเก่าๆ นั่นแหละมั้ง" กรรมการบริษัทหลายคนพากันหลบสายตา บ้างก็แอบถอนหายใจด้วยความเสียดาย บ้างก็หันไปซุบซิบกันเบาๆ ราวกับคินน์เป็นนักโทษประหารที่รอเวลาถูกเชือดคอ ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและชัยชนะที่ศรุตกำลังดื่มด่ำ คินน์กลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำนิ่งในบึงลึก ไม่มีรอยร้าวของความพ่ายแพ้แม้แต่เศษเสี้ยวเดียว ลินินที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างกายเขาเสมอ ขยับแว่นกรอบบางเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างรู้ทัน เธอไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แต่แว่นตากลับสะท้อนภาพความโง่เขลาของศรุตได้อย่างชัดเจนที่สุด "หัวเราะเสร็จแล้วหรือยังคะคุณศรุต?" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายสะดุดกึกในลำคอ "ถ้ายัง... ฉันเกรงว่าคุณจะไม่มีโอกาสได้หัวเราะอีกเลยหลังจากนี้" ศรุตหน้าตึงขึ้นมาทันที เขากัดฟันกรอด "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะคินน์! หนี้กู้ยืมก้อนโตที่ครบกำหนดวันนี้ ถ้าไม่มีเงินสดสามพันล้านมาโปะภายในห้านาทีนี้ บริษัทของคุณจะถูกยึด และคุณจะกลายเป็นแค่คนไร้บ้านที่เดินขอทานข้างถนน!" "สามพันล้าน..." คินน์ทวนคำ พลางหยิบสมาร์ตโฟนรุ่นพิเศษสีดำสนิทขอบทองขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่ยี่หระ "เงินจำนวนนี้ สำหรับคุณคงเป็นตัวเลขที่ต้องใช้เวลาหาทั้งชีวิตสินะคะ... อ้อ ขอโทษที ฉันติดปากพูดตามคุณไปหน่อย" "อย่ามาทำเป็นปากเก่ง! โอนเงินสิครับ ถ้าแน่จริงก็โอนเงินเข้ามาสิ!" ศรุตตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนค้ำหัวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกยั่วโมโห คินน์ไม่แม้แต่จะชายตามองความเดือดดาลนั้น เขากดหน้าจอสองสามครั้งด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์เครื่องนั้นลงบนกระจกใสตรงหน้าศรุต เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้น *ติ๊ง!* พร้อมกับตัวเลขยอดเงินคงเหลือที่ปรากฏหราบนหน้าจอ... ตัวเลขที่ยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน ศูนย์ต่อด้วยตัวเลขอีกมากมายมหาศาลที่ทำเอาลมหายใจของคนในห้องประชุมถึงกับสะดุด ศรุตเบิกตากว้างจนแทบถลุดออกจากเบ้า ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมเมื่อกวาดสายตาอ่านตัวเลขนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ทะ... เป็นไปไม่ได้! นี่มันเงินบ้าอะไรกัน! บัญชีนี้ถูกอายัดไปแล้วไม่ใช่หรือไง!" ศรุตหวีดร้องเสียงหลง สติหลุดกระเจิงเมื่อตระหนักว่าแผนการทั้งหมดของตนถูกทำลายลงในพริบตา "โลกนี้น่ะ... มีอะไรที่คุณยังไม่รู้อีกเยอะค่ะคุณศรุต" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาจนศรุตต้องก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า... เงินสามพันล้านที่คุณพยายามบีบฉัน มันเป็นแค่เศษเงินทอนที่ฉันไว้ใช้ซื้อกาแฟดื่มยามบ่ายเท่านั้นเอง" ศรุตหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจอย่างรุนแรง ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดสูทสีดำนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบตัวศรุตไว้ทุกด้าน และตรงกลางนั้นคือร่างระหงของประธานกรรมการธนาคารใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ที่เดินตรงเข้ามาโค้งคำนับให้คินน์อย่างนอบน้อมที่สุด "ท่านประธานคินน์ครับ... ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ หุ้นทั้งหมดของตระกูลศรุตถูกยึดอายัด และกระบวนการล้มละลายเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ