การยอมรับจากตระกูล

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อดีดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชาภัทร ซึ่งเวลานี้เต็มไปด้วยบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "มันจะมากเกินไปแล้วนะ คินน์!" เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดดังมาจากประมุขแห่งตระกูล "ท่านเจ้าคุณธนา" ชายชราผู้กุมอำนาจสูงสุดและเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคินน์อย่างไร้ความปรานีเมื่อหลายเดือนก่อน นัยน์ตาฝ้าฟางแต่เต็มไปด้วยความกร้าวร้าวคู่นั้นจ้องมองหลานชายนอกสายตาอย่างกินเลือดกินเนื้อ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดที่ถูกเด็กหนุ่มที่ตนเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ "สวะไร้ค่า" ไล่ต้อนจนมุมในเกมธุรกิจ คินน์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธานที่ครั้งหนึ่งเขาไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะเดินเฉียดเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายฉายแววสุขุมเยือกเย็น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากยิ่งทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกตบหน้าฉาดใหญ่โดยไม่ต้องลงมือ "มากเกินไปหรือครับ คุณปู่?" คินน์ทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขามจนคนฟังต้องสะท้าน "สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ ก็แค่การทวงคืนสิ่งที่พวกคุณเคยริบไปจากพ่อแม่ของผม รวมถึงการสะสางบัญชีที่ตระกูลนี้ติดค้างไว้ก็เท่านั้นเองค่ะ... อ้อ ขอโทษที พอดีผมติดปากพูดตามเลขาฯ ของผมน่ะนะ" คำพูดเหน็บแนมนั้นทำให้ศรุต ศัตรูตัวฉกาจที่ยืนอยู่ข้างกายท่านเจ้าคุณถึงกับหน้าซีดเผือด กำปั้นทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ศรุตพยายามจะพุ่งเข้ามาเอาเรื่อง แต่ถูกสายตาดุๆ ของผู้เป็นปู่ห้ามไว้เสียก่อน ความพ่ายแพ้ราบคาบในตลาดหุ้นและการถูกซื้อกิจการทีละส่วนจนแทบไม่เหลืออะไร ทำให้ตระกูลอัครเดชาภัทรที่ยิ่งใหญ่มานานนับ "แก... แกมันเนรคุณ!" ท่านเจ้าคุณธนาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายชราภาพสั่นเทิบท่ามกลางความกดดันมหาศาล เอกสารสัญญามูลค่าหลายหมื่นล้านบาทถูกโยนลงตรงหน้าคินน์อย่างไม่เป็นท่า มันคือหลักฐานยืนยันความพ่ายแพ้แบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด ลินิน เลขาฯ สาวสวยในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างคินน์มาตลอด ก้มลงมองเอกสารเหล่านั้นด้วยแววตานิ่งสงบ เธอก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อทำหน้าที่ของตน น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "เรียนท่านเจ้าคุณค่ะ... ในฐานะเลขาธิการส่วนตัวของท่านประธานคินน์ ดิฉันขอยืนยันว่ากำหนดเวลาสามวันที่เราให้ในการพิจารณาข้อเสนอ ได้หมดลงตั้งแต่เมื่อนาทีที่แล้ว หากทางตระกูลอัครเดชาภัทรยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน ทางเราคงต้องดำเนินการตามกฎหมายและยึดทรัพย์สินที่เหลือทั้งหมดเข้าสู่กองทุนกลางของบริษัทในเครือทันทีนะคะ" คำประกาศนั้นเปรียบเสมือนฆ้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคนตระกูลใหญ่ ศรุตเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที ความเย่อหยิ่งจองหองที่เคยมีมลายหาย ท่านเจ้าคุณธนามองหน้าหลานชายผู้ถูกขับไลไสส่งออกจากตระกูลเมื่ออดีต บัดนี้ ชายหนุ่มผู้นี้คือผู้กำหนดลมหายใจเฮือกสุดท้ายของตระกูลอัครเดชาภัทร ความจริงอันโหดร้ายนี้บีบคั้นให้ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ต้องทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด ชายชราสูดลมหายใจเข้าลึก, ริมฝีปากสั่นเทา, ก่อนที่เขาร่างกายที่เคยตั้งตรงจะค่อยๆ โน้มต่ำลง... ผู้นำตระกูลอัครเดชาภัทรก้มหัวลงต่ำต่อหน้าคินน์ เพื่อร้องขอความเมตตาจากคนที่ตนเคยเหยียบย่ำ "พอกเถอะ... คินน์ ไว้ชีวิตตระกูลเราด้วย..." เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก คินน์มองภาพนั้นด้วยแววตาว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความสะใจ มีเพียงความเย็นชาของคนที่เคยเจ็บปวดจนด้านชา เขายื่นมือไปรับแฟ้มเอกสารจากลินิน ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไร้ขีดจำกัดออกมาวางลงบนโต๊ะ "ความเมตตาเหรอครับ? เสียดายจัง...ที่คุณปู่เพิ่งจะมานึกถึงมันเอาตอนนี้" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินมาจอดนิ่งสนิทบนลานดาดฟ้าของตึกระฟ้าแห่งนี้ แรงลมตีหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่จนเกิดเสียงดังสนั่น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินก้อนสุดท้ายเข้าบัญชีที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคินน์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ