เปิดโปงธาตุแท้ในที่ประชุม

ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมใหญ่ จนกระทั่งเสียงลมหายใจหอบถี่ของศรุตดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ หน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาที่เคยฉายกราฟผลประกอบการอันสวยหรูของตระกูลศรุต บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างระบบการเงินสีดำสนิท ตัวอักษรสีทองอร่ามสลักตราสิทธิ์ขาดเบ็ดเสร็จปรากฏเด่นหรี่ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุดที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้า "หนึ่งบาทถ้วน... เป็นราคาที่แพงเกินไปเสียด้วยซ้ำ สำหรับซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยหนี้สินและการทุจริต" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคินน์ดังขึ้น ทำลายความตายซากในห้องประชุมให้แตกละเอียด เขาไม่ได้แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มผู้เคยหยิ่งทะนงตนว่าอยู่เหนือกว่า คินน์เพียงแค่ขยับเนคไทราคาแพงลิบลิ่วด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเพิ่งกดสั่งซื้อกาแฟราคาแก้วละร้อย ไม่ใช่การฮุบกิจการมูลค่าหลายพันล้านในพริบตาเดียว ลินินที่ยืนเคียงข้างในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาของเธอทอดมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอเคยเช็ดเหงื่อและคอยปลอบโยนในวันที่เขายังเป็นเพียงพนักงานต๊อกต๊อยถูกตราหน้าว่าเป็นสวะ... วันนี้ เขากลายเป็นเจ้าชีวิตของทุกคนในห้องนี้ไปเสียแล้ว ความภักดีที่เธอลงทุนลงแรงเดิมพันมาตลอด ไม่ได้สูญเปล่าเลยแม้แต่น้อย "มะ... ไม่จริง! แกทำแบบนี้ไม่ได้!" ศรุตหวีดร้องออกมาเสียงหลง ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวและโกรธเกรี้ยว เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกพื้นดังสนั่น สองมือสั่นเทาระรัวพยายามคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะเพื่อต่อสายหาผู้มีอิทธิพล แต่ระบบบล็อกสัญญาณอัตโนมัติจากบัตรเครดิตดำได้ตัดขาดการสื่อสารทั้งหมดของตระกูลศรุตลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว "กฎหมายคุ้มครองนักลงทุนและบัญชีลับที่นายแอบซ่อนไว้ในการประชุมผู้ถือหุ้นเมื่อไตรมาสก่อน ถูกส่งตรงไปยัง ป.ป.ช. และตลาดหลักทรัพย์เรียบร้อยแล้วค่ะท่านรองประธาน..." ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่เฉียบคมบาดลึก เธอก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวพร้อมกับวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าศรุต "และเนื่องจากตอนนี้ ท่านคินน์คือเจ้าของสิทธิ์รายใหม่ของบริษัทแห่งนี้... เรามีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะไล่ออกและดำเนินคดีทางอาญากับผู้บริหารทุจริตทุกคน เริ่มจากคุณค่ะ... ศรุต" เสียงซุบซิบตื่นตระหนกดังระเบิดขึ้นทันที บรรดาคณะกรรมการบริหารที่เคยนั่งนิ่งราวกับทองไม่รู้ร้อน ต่างหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม บางคนถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องประชุม เพราะพวกเขารู้ดีว่าหากหลักฐานการโกงในแฟ้มนั้นหลุดรอดออกไป อนาคตและอิสรภาพของพวกเขาจะจบลงทันที ศรุตหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เข่าอ่อนยวบลงจนต้องใช้มือคว้าขอบโต๊ะประชุมไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเองกลายเป็นคนไร้บ้าน ไร้อำนาจ และไร้อนาคตภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที "คินน์... คุณคินน์ครับ..." เสียงของศรุตเปลี่ยนเป็นสั่นเครือและแหบแห้ง เขาพยายามคลานเข่าเข้ามาหาผู้ชายที่ตนเคยเหยียบย่ำและถ่มถุยใส่หน้าเมื่อไม่กี่เดือนก่อน "ผมขอร้อง... เมตตาผมสักครั้งเถอะครับ ผมยอมแล้ว ผมยอมกราบเท้าคุณก็ได้!" คินน์ก้มมองดูศรุตที่หมอบกราบอยู่แทบเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความสะใจหรือความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ตอนที่เธอไล่ฉันออกอย่างไร้เยื่อใย และสั่งให้รปภ.โยนฉันลงมาจากตึกนี้... เธอเคยถามหาความเมตตาจากฉันบ้างไหม?" คินน์ถามเสียงเบา แต่กลับดังก้องกังวานบาดลึกในความรู้สึกของทุกคน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ศรุตอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าแนบชิดกับพรมราคาแพงด้วยความสิ้นหวัง ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด เสียงปรบมือเป็นจังหวะสามครั้งก็ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณประตูทางเข้าห้องประชุมใหญ่ *แปะ... แปะ... แปะ...* ร่างระหงในชุดสูทผ้าไหมสีเงินยวงก้าวเดินออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเย้ายวนแต่แฝงไว้ด้วยความอันตรายฉาบอยู่บนใบหน้าเรียวสวยที่ทุกคนในแวดวงธุรกิจไฮโซรู้จักกันเป็นอย่างดี—คุณหญิงวิภาดา ผู้ทรงอิทธิพลตัวจริงที่กุมบังเหียนธนาคารกลาง "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริงค่ะ คุณคินน์..." ผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานและทรงอำนาจ เธอกวาดสายตาคมกริบมองคินน์และลินินสลับกัน "แต่คุณคิดจริงๆ หรือคะว่า... การซื้อบริษัทเน่าๆ แห่งนี้ จะทำให้คุณรอดพ้นจาก 'หนี้ก้อนใหญ่' ที่ตระกูลของคุณติดค้างไว้กับดิฉันเมื่อสามปีก่อนได้?" คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่เคยผ่อนคลายค่อยๆ เลือนหายไป ความตึงเครียดระลอกใหม่พุ่งทะยานขึ้นสูงจนแทบหายใจไม่ออก ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางแก้แค้นไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!