แผนลอบสังหารที่ล้มเหลว

"ถ้าคิดว่ารหัสระดับสิบสามจะเปิดประตูห้องนิรภัยของฉันได้ แกคงประเมินความตายต่ำเกินไปแล้วล่ะนะ..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านเครื่องแปลงสัญญาณจากปลายสาย ไม่เพียงแต่ทำลายความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคินน์ให้แตกเป็นเสี่ยงๆ แต่มันยังทิ้งรังสีอำมหิตที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ลินินที่ยืนถือแท็บเล็ตรายงานยอดกองทุนสำรองอยู่ข้างกายถึงกับสะดุ้งสุดตัว เรียวคิ้วงามขมวดเข้าหากันด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นแววตาของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักรธุรกิจเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที—แววตาของนักล่าที่เหยื่อกำลังเดินเข้าสู่กรงมรณะด้วยความสมัครใจ คินน์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู ในอดีต... เขาอาจเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศกระจอกๆ ที่ถูกศรุตและพวกพ้องเหยียบย่ำจนจมดิน แต่ในวันนี้ บนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ปรากฏสถานะของระบบที่กำลังทำงานอย่างเต็มรูปแบบเพื่อปกป้องชีวิตของเขาจาก "เงาอดีต" ที่ตามมารังควาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการพยายามเจาะระบบความปลอดภัยระดับโอเมก้าจากพิกัด 13.7563° N, 100.5018° E] [ระบบทำการสกัดกั้นและย้อนรอยสัญญาณเรียบร้อย... เริ่มต้นมาตรการตอบโต้ขั้นเด็ดขาด] "คุณคินน์คะ..." ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ความห่วงใยฉายชัดผ่านดวงตากลมโตที่มองตรงมายังชายหนุ่ม เธอวางมือลงบนแขนแกร่งของเขาอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการถ่ายทอดความอบอุ่นให้ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ "สายเมื่อสักครู่... มันคือสัญญาณจากองค์กรนั้นใช่ไหมคะ คนพวกนั้น... ยังไม่ยอมรามืออีกเหรอคะ" คินน์หันมามองเลขาฯ สาวคนสนิท แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วขณะ มือหนายื่นไปกุมมือเรียวนุ่มของเธอไว้แน่นเป็นการปลอบประโยค "ไม่ต้องกลัวค่ะลินิน ไม่มีใครทำอะไรฉันได้หรอก... โดยเฉพาะในอาณาจักรที่ฉันเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาด้วยมือตัวเอง" คำพูดของเขานิ่งสงบแต่มั่น ขณะเดียวกัน ที่ฝั่งตรงข้ามของเมือง ศรุต ทายาทตระกูลดังผู้เย่อหยิ่งกำลังนั่งหัวเราะร่าอยู่ในห้องควบคุมลับ พร้อมกับทีมมือสังหารรับจ้างระดับพระกาฬ หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอแสดงผลการเตรียมพร้อมสำหรับการ "เก็บกวาด" เป้าหมายที่เคยสร้างความอับอายให้เขาในงานประมูลครั้งก่อน ศรุตจิบไวน์ราคาแพงด้วยความกระหายในชัยชนะ เขามั่นใจว่ารหัสลับที่ได้มาจากสายข่าวในองค์กรลับจะสามารถเจาะทะลวงระบบป้องกันของคินน์ และทำให้ผู้ชายที่เคยเป็นสวะคนนั้นต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตแทบเท้า "จัดการมันซะ! เอาหัวของคินน์มาให้ฉัน!" ศรุตสั่งการเสียงกร้าว รอยยิ้มบิดเบี้ยวด้วยความสะใจปรากฏบนใบหน้า แต่ทว่า... ความมั่นใจนั้นอยู่ได้ไม่ถึงนาที จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งหมดในห้องควบคุมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความเตือนภัยภาษาอังกฤษตัวอักษรสีเลือดกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วแทบแตก [CRITICAL ERROR: SYSTEM COMPROMISED BY EXTERNAL HOST] [WARNING: COUNTER-ATTACK PROTOCOL ACTIVATED] "เกิดอะไรขึ้นวะ!" ศรุตลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ใบหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ทีมฮกเกอร์ระดับท็อปของเขาพยายามพิมพ์แป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อกู้ระบบ แต่ทว่าหน้าจอกลับถูกล็อคด้วยสัญลักษณ์รูปมงกุฎสีทอง—สัญลักษณ์ประจำตัวของคินน์ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานของคินน์ ระบบ AI อัจฉริยะได้แสดงภาพวิดีโอวงจรปิดแบบเรียลไทม์จากฐานปฏิบัติการของศรุตขึ้นมาบนผนังกระจกใส คินน์มองภาพพวกมันที่กำลังวิ่งวุ่นด้วยความตื่นตระหนกผ่านหน้าจอด้วยแววตาสสมเพชเวทนา "คิดจะเล่นงานฉันด้วยวิธีตื้นๆ แบบนี้เหรอ ศรุต นายยังอ่อนหัดเกินไป" คินน์พึมพำเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มยืนยันคำสั่งบนแท็บเล็ตส่วนตัว [อนุมัติวงเงินปฏิบัติการพิเศษ: 50,000,000 บาท] [ประเภทภารกิจ: การกวาดล้างและตัดวงจรทางการเงินแบบเบ็ดเสร็จ] ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอ เทคโนโลยีป้องกันขั้นสูงของคินน์ไม่เพียงแต่ทำลายระบบสื่อสารของฝ่ายตรงข่ายจนเป็นจุล แต่ยังทำการอายัดบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลศรุตในระดับนานาชาติภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที เสียงแจ้งเตือนยอดเงินที่ถูกถอนและโอนเข้ากองทุนส่วนตัวของคินน์ดังระรัวราวกับเสียงปรบมือในโรงละครแห่งความพินาศ ลินินมองภาพเหตุการณ์ความวินาศสันตะโรผ่านหน้าจอด้วยความทึ่ง เธอยิ่งตระหนักได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ความร่ำรวย แต่เขามีอำนาจที่สามารถบดขยี้ใครก็ได้ให้หายไปจากแผนที่โลกด้วยการกดปุ่มเพียงครั้งเดียว ความรู้สึกรักและศรัทธาในตัวคินน์อัดแน่นจนล้นอก ในขณะที่ศรุตในห้องควบคุมกำลังกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งเมื่อโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในมือถือข้อความแจ้งเตือนว่า *บัญชีของคุณถูกระงับ* และ *บริษัทกำลังเข้าสู่ภาวะล้มละลายฉุกเฉิน* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องของเขา ร่างของบอดี้การ์ดสวมสูทสีดำสนิทนับสิบคนเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามา พร้อมกับอาวุธครบมือที่ถูกปลดเซฟพร้อมใช้งาน ศรุตถอยหลังกูดจนแผ่นหลังติดมุมห้อง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก เมื่อหัวหน้าทีมบอดี้การ์ดก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือที่เปิดสายวิดีโอคอลค้างไว้ หน้าจอเผยให้เห็นใบหน้าอันสุขุม เยือกเย็น และไร้ความปรานีของคินน์ที่มองตรงมายังเขาผ่านเลนส์กล้อง "เกมนี้... นายแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเดินหมากแล้วล่ะนะ ศรุต" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจของศรุตโดยตรง ก่อนที่ศรุตจะทันได้เปล่งเสียงร้องขอความเมตตา หน้าจอทุกจอในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ๊งเตือนข้อความสุดท้ายจากบัตรเครดิตสีดำสนิทของคินน์ที่รูดผ่านระบบอนุมัติวงเงินสูงสุดเพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของศรุตในราคาเพียงหนึ่งบาทถ้วน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเรื่องราวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ