ระบบมหาเศรษฐีตื่นขึ้น

ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงหรูหราไม่ได้เกิดจากความเคารพ แต่เป็นความตกตะลึงจนไร้เสียงกรีดร้อง ประโยคประกาศิตของคินน์ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ราวกับใบมีดคมกริบที่เพิ่งเฉือนผ่านลำคอของศรุตจนพูดไม่ออก ร่างสูงใหญ่ของศรุตสั่นเทาด้วยความโกรธจัด ใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบเสียทรง ดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อว่าไอ้พนักงานกระจอกที่เขาเพิ่งเหยียบย่ำเมื่อไม่กี่นาทีមុន จะกล้าประกาศกร้าวไล่เขาออกจากสถานที่ที่ใช้เงินนับล้านเช่าเหมา "แก... แกพูดว่าอะไรนะ ไอ้สวะคินน์? ฝันกลางวันอยู่หรือไงวะ! คิดว่าแค่บลัฟก์คำโตแล้วผู้จัดการเขาจะเชื่อแกเหรอ!" ศรุตเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามที่พยายามปิดบังความหวั่นวิตกเอาไว้ไม่มิด ในขณะเดียวกัน ลินินที่ยืนอยู่เคียงข้างคินน์มาตลอด ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความกังวล แม้เธอจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่น่าเหลือเชื่อในตัวชายหนุ่มตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ตัวเลขมหาศาลในการปิดห้องจัดเลี้ยงระดับไฮ엔ดนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เธอกลัวเหลือเกินว่านี่จะเป็นเพียงการแก้แค้นชั่ววูบที่จะนำภัยพิบัติครั้งใหญ่มาสู่ตัวเขาเอง มือเรียวเล็กจึงเอื้อมไปแตะชายเสื้อสูทของคินน์เบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม ทว่าคินน์กลับนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ดวงตาคู่คมทอดมองศรุตราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาหยาบคาย แต่เลือกที่จะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในโสตประสาทของคินน์เพียงผู้เดียว หน้าจอโฮโลแกรมใสแจ๋วปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับตัวอักษรสีทองเรืองแสงที่สลักลึกเข้าไปในจิตสำนึก [ระบบมหาเศรษฐีตื่นขึ้นสมบูรณ์แบบ] [ภารกิจแรก: จงใช้เงิน 1,000,000 บาท ให้หมดเกลี้ยงภายในเวลา 60 นาที เพื่อปลดล็อกสถานะ "เจ้าพ่อสายเปย์ระดับเริ่มต้น"] [เงื่อนไขพิเศษ: ห้ามเก็บเงินทอน ห้ามลงทุนในสินทรัพย์ระยะยาว เงินจำนวนนี้ต้องถูกใช้จ่ายเพื่อความบันเทิง การช้อปปิ้ง หรือการตบหน้าศัตรูเท่านั้น!] [หากล้มเหลว: ยึดทรัพย์สินทั้งหมดถาวรและลดสถานะทางสังคมสู่จุดต่ำสุด] [เวลาเริ่มต้นถอยหลัง: 59:59...] ตัวเลขดิจิทัลสีแดงสดเริ่มกระพริบถอยหลังอย่างไม่ปรานี คินน์กะพริบตาสองครั้งเพื่อปรับโฟกัส หนึ่งล้านบาทภายในหนึ่งชั่วโมง? สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นโจทย์ที่ยากเย็นแสนเข็ญ แต่สำหรับคนที่เคยถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีอย่างเขา นี่คือของขวัญจากพระเจ้าที่หอมหวานที่สุด "ผู้จัดการเฉิน มานี่หน่อยสิครับ" คินน์เอ่ยเรียกชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบ ผู้เป็นจัดการทั่วไปของโรงแรมแห่งนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม ผู้จัดการเฉินที่ยืนหลบมุมอยู่รีบสาวเท้าเข้ามาหาด้วยความนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม เพราะเขารู้ดีว่าบุคคลที่กล้าสั่งปลดปล่อยพื้นที่จัดเลี้ยงทั้งหมดด้วยเงินสดในบัญชี ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน "ครับคุณคินน์ มีอะไรให้ผมรับใช้เป็นพิเศษไหมครับ?" "ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการเหมาห้องนี้ รวมถึงค่าความเสียหายที่ผมจะทำหลังจากนี้... ทั้งหมดเท่าไหร่?" คินน์ถามพร้อมกับควักกระเป๋าหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลาย แต่สะท้อนประกายวาววับออกมา ผู้จัดการเฉินรีบหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาคำนวณอย่างรวดเร็ว "เอ่อ... ค่าเหมาห้องจัดเลี้ยงหรู อาหาร และเครื่องดื่มระดับพรีเมียมทั้งหมด รวมภาษีและค่าบริการ อยู่ที่เจ็ดแสนบาทถ้วนพอดีครับ..." ศรุตที่ยืนฟังอยู่หลุดหัวเราะออกมาดังลั่น "เจ็ดแสน? ฮ่าๆๆ! แค่ค่าอาหารเมนูเดียวของฉันก็เกินแสนแล้ว ไอ้งั่งนี่มันทำเป็นกร่างแต่ไม่รู้ราคาความจริงสินะ ผู้จัดการ! ไล่มันออกไปโชว์โง่ข้างนอกนู่น!" คินน์ปรายตามองศรุตด้วยหางตา ก่อนจะหันไปสบตากับผู้จัดการเฉินนิ่งๆ "เจ็ดแสนยังน้อยไป... ผมขอสั่งไวน์แดงวินเทจปี 1982 ที่แพงที่สุดในห้องเก็บไวน์ของคุณมาเปิดให้แขกทุกคนในงานนี้ดื่มฟรีคนละหนึ่งแก้ว และ..." คินน์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยออร่าความเย่อหยิ่งที่ทรงพลังออกมา "ช่วยคิดค่าบริการความรำคาญที่ผมต้องมาทนฟังเสียงหอนของสุนัขบางตัวในงานนี้เพิ่มอีกสามแสนบาท รวมเป็นยอดหนึ่งล้านบาทถ้วน... พอดีเป๊ะไหมครับ?" ผู้จัดการเฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน แม้จะแปลกประหลาดกับวิธีคิดค่าบริการ แต่เมื่อมองยอดเงินรวมหนึ่งล้านบาทถ้วน เขาก็รีบพยักหน้ารัวๆ "พ... พอดีครับ! ยอดรวมสุทธิ หนึ่งล้านบาทถ้วนพอดีครับคุณคินน์!" ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำลังจะอ้าปากทักท้วงเพราะรู้ว่าเงินจำนวนนี้คือเงินก้อนใหญ่ขนาดไหน แต่คินน์กลับยกมือขึ้นห้ามปรามเบาๆ พร้อมกับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจกลับมา รอยยิ้มอบอุ่นแต่มั่นคงนั้นทำให้หัวใจที่กำลังเต้นระส่ำของเธอกลับสงบลงอย่างประหลาด "รูดเลยครับ" คินน์ยื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทให้กับผู้จัดการเฉินด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังยื่นเศษเหรียญซื้อลูกอม ผู้จัดการเฉินรับบัตรมาด้วยสองมืออย่างระมัดระวัง เขานำมันเสียบเข้ากับเครื่องรูดบัตรไร้สายพกพา ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ในห้องจัดเลี้ยงที่ต่างหยุดกิจกรรมทุกอย่างเพื่อรอดูจุดจบของไอ้หนุ่มสวกร่างนี้ ศรุตอดกลั้นรอยยิ้มเยาะเย้ยไม่ได้ เขายืนกอดอกรอเวลาที่เครื่องรูดบัตรจะปฏิเสธการทำรายการ เพื่อจะได้หัวเราะเยาะให้คินน์อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ปี๊บ! เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นสั้นๆ ตามมาด้วยเสียงปรินต์สลิปกระดาษความร้อนที่ยาวเหยียดออกมาอย่างต่อเนื่อง... รูดผ่านอย่างไร้ที่ติ! ผู้จัดการเฉินฉีกสลิปด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก้มศีรษะลงต่ำจนเกือบขนานกับพื้น ส่งมอบบัตรเครดิตคืนให้คินน์ด้วยความเคารพสูงสุด "การทำรายการสำเร็จเรียบร้อยครับคุณคินน์... ยอดเงินหนึ่งล้านบาทถูกหักออกจากบัญชีเรียบร้อยแล้วครับ ขอบพระคุณท่านมากครับ!" ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ก่อนเสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ จะดังขึ้นรอบด้าน ศรุตหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเย้ยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เขารู้จักบัตรใบนั้นดี... บัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดที่ออกให้เฉพาะมหาเศรษฐีตระกูลดังระดับโลกไม่กี่คนเท่านั้น! ไอ้สวะที่เขาเคยเหยียบย่ำเมื่อวานนี้ กลายมาเป็นเศรษฐีระดับร้อยล้านพันล้านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?! คินน์รับบัตรเก็บเข้ากระเป๋าอย่างใจเย็น ตัวเลขเวลาบนหน้าจอโฮโลแกรมของระบบดับลง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จที่ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ภารกิจแรกสำเร็จลุล่วง] [ปลดล็อกสถานะ: "เจ้าพ่อสายเปย์ระดับเริ่มต้น"] [ได้รับรางวัลพิเศษ: สิทธิ์การครอบครองหุ้น 15% ของโรงแรมแห่งนี้ และทักษะการต่อสู้ระยะประชิดระดับปรมาจารย์] กระแสพลังงานอุ่นวาบไหลทะลักเข้าสู่กล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายของคินน์ ความอ่อนล้าจากการทำงานหนักหลายปีมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยพละกำลังและความคล่องแคล่วว่องไวที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด คินน์ก้าวเท้าช้าๆ เดินตรงเข้าไปหาศรุตที่กำลังถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด ร่างสูงโปร่งยืนประจันหน้ากับคู่ปรับเก่าในระยะประชิด ก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนศรุตขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ในเมื่อผมเป็นคนจ่ายค่าสถานที่และค่าความรำคาญทั้งหมดนี้... คนที่จะต้องไสหัวออกไปจากที่นี่... น่าจะเป็นพวกคุณสองคนมากกว่านะครับ" ทว่า ก่อนที่ศรุตจะได้ทันเปล่งเสียงแก้ตัวใดๆ ออกมา ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ด้านหลังห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่กำลังลดระดับลงจอดบนดาดฟ้าของโรงแรมดังกระหึ่มสะเทือนเลื่อนลั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาปริศนาในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวย่างเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคนในงานที่ต้องหันไปมองเป็นตาเดียว... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" เสมอมานะคะ)