เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบุกงาน

เสียงปรบมือเยาะเย้ยดังระคนไปกับเสียงหัวเราะของศรุตที่ดังสะท้อนก้องห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ภายในโรงแรมระดับห้าดาวกลางกรุง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันและสายตานับร้อยที่มองมายังลินินด้วยความสมเพชและเวทนา ทว่าหญิงสาวกลับยืนหลังตรง เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ว่าขาทั้งสองข้างจะเริ่มสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าจากการถูกต้อนให้จนมุม "สอง... และสาม... เกมจบแล้วล่ะครับ ศรุต" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกสร้างขึ้นจากความตกตะลึง ดวงตาของศรุตที่เคยพราวระยับด้วยชัยชนะ กลับเบิกกว้างจนแทบถลнออกนอกเบ้า ร่างสูงโปร่งของทายาทตระกูลดังชะงักงัน ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อตระหนักได้ว่า... ตัวประกันที่เขาคิดว่าเป็นไพ่ตาย แท้จริงแล้วเป็นเพียงเหยื่อล่อที่ถูกต้อนให้เข้ามาติดกับดักที่สมบูรณ์แบบที่สุดต่างหาก! ศรุตหันขวับไปมองต้นเสียง ใบหน้าที่เคยเหยียดยิ้มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "แก... คินน์! แกเข้ามาในนี้ได้อย่างไร ล... ลูกน้องฉันข้างนอกทำอะไรกันอยู่ทำไมถึงปล่อยให้แกเข้ามาได้!" คินน์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ร่างในชุดสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปพอดีตัวก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ จังหวะก้าวของเขามั่นคง ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่กดดันให้ผู้คนรอบข้างต้องหายใจไม่ทั่วท้อง แววตาคู่คมกริบมองกวาดไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างบางของลินินที่ยืนอยู่กลางวงล้อม ความอ่อนโยนเพียงเสี้ยววินาทีฉายชัดขึ้นในดวงตานั้น ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาเยือกแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าแตะต้องเธอ "ลูกน้องของนายเหรอคะ?" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลังของคินน์ พร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาควบคุมสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "พวกเขากำลังนอนหลับสบายดีอยู่ที่ชั้นจอดรถค่ะ คุณศรุต ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะคะ" ศรุตหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม เขาพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ "นี่แก... แกกล้าบุกรุกเข้ามาในงานเลี้ยงส่วนตัวของตระกูลฉันอย่างนั้นเหรอ รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ คินน์ แกมันก็แค่ไอ้สวะที่เคยเกาะผู้หญิงกิน! อย่าคิดว่ามีเงินไม่กี่บาทแล้วจะทำอะไรก็ได้นะเว้ย!" คำดูถูกเหยียดหยามที่เคยใช้ได้ผลในอดีต กลับไม่ระคายผิวของชายหนุ่มแม้แต่น้อย คินน์ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยวใดๆ "เงินไม่กี่บาทงั้นเหรอคะ?" คินน์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวแต่น่าขนลุก "ศรุต... นายยังไม่รู้อะไรเลยสินะว่าโลกใบนี้เขาขับเคลื่อนด้วยอะไร" ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มก้องมาจากด้านบน หลังคากระจกใสของห้องจัดเลี้ยงสั่นสะเทือนตามแรงลมมหาศาล ผู้คนในงานต่างแตกตื่นและกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเงาดำขนาดมหึมาเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมแสงไฟภายในห้อง เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สกรีนโลโก้ทองคำอร่ามของกลุ่มบริษัทระดับโลกกำลังโรยตัวลงจอดบนลานดาดฟ้าเปิดโล่งเหนือศีรษะของพวกเขาอย่างอลังการ ลมกรรโชกแรงพัดกระหน่ำจนผมและเสื้อผ้าของแขกเหรื่อปลิวสไว ร่างของคินน์ยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางพายุย่อมๆ ที่ถูกสร้างขึ้น เขาก้าวเข้าไปโอบไหล่บางของลินินเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้หญิงสาวที่อดทนเข้มแข็งมาตลอดหลุดสะอื้นออกมาเบาๆ "เหนื่อยหน่อยนะคะคนเก่ง" คินน์กระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนแตกต่างจากที่ใช้พูดกับศรุตราวฟ้ากับเหว "ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าใครที่มันกล้าทำร้ายเธอ... มันจะต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มันมี" ลินินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง หัวใจของเธอพองโตด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งรัก ทั้งซาบซึ้ง และความภาคภูมิใจที่ได้เห็นผู้ชายที่เธอเคยปกป้องในวันที่เขายังไม่มีอะไร วันนี้เขากลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของคนที่เคยเหยียบย่ำพวกเขาไว้ใต้ฝ่าเท้า ศรุตถอยหลังก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นอย่างไร้มาด เมื่อประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออกพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสากล ท่าทางน่าเกรงขามเดินลงมาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ หัวหน้าทีมกฎหมายระดับประเทศก้าวมาหยุดตรงหน้าคินน์ก่อนจะโค้งคำนับด้วยความเคารพสูงสุด "ท่านประธานครับ... เอกสารการเข้าซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลศรุตเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ หุ้น 85% ที่เหลือถูกกว้านซื้อเข้ามาในนามของบริษัทเราเรียบร้อยแล้วครับ" คำพูดนั้นดังชัดเจนพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องได้ยิน ศรุตเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความช็อกขีดสุด เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งตัวเข้ามาหาคินน์ "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! บริษัทปู่ฉันสร้างมากับมือ! แกไม่มีสิทธิ์!" คินน์หันกลับมามองศรุตด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่ไร้ค่า "สิทธิ์เหรอคะ? ทุกอย่างที่นายเคยภูมิใจ... ตอนนี้มันอยู่ใต้ฝ่าเท้าฉันหมดแล้ว" ชายหนุ่มหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ขึ้นมาคั่นเล่นระหว่างนิ้ว แสงไฟสะท้อนประกายวาววับบาดตา ก่อนที่เขาจะโยนมันลงไปตรงหน้าศรุตที่กำลังทรุดฮวบลงกับพื้น "และเกมนี้... ฉันจะเป็นคนกดปุ่มรีเซ็ตมันเองค่ะ" คินน์เอ่ยเสียงเฉียบขาด พร้อมกับยื่นมือไปจับมือเรียวของลินินให้ก้าวเดินเคียงข้างกันมุ่งตรงไปยังเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่รอรับอยู่ ทิ้งให้ศรุตกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวังท่ามกลางซากปรักหักพังของอาณาจักรที่เขากลั่นแกล้งคนอื่นไว้... และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความพินาศที่แท้จริงเท่านั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ