การเข้าซื้อหุ้นใหญ่ในบริษัทคู่แข่ง

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทศรุตโฮลดิ้งดังขึ้นเพียงประปราย น่าขันเสียจริง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที พวกเขาเพิ่งจะยกย่องสรรเสริญวิสัยทัศน์อันยอดเยี่ยมของประธานหนุ่มผู้สืบทอดตระกูลใหญ่ แต่ในวินาทีนี้ สายตาทุกคู่กลับเหลือบมองไปยังหัวโต๊ะฝั่งตรงข้ามด้วยความหวาดหวั่น ราวกับกำลังจ้องมองมัจจุราชที่ก้าวเข้ามาทวงบัลลังก์ ศรุตกัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน มือที่กำปากกาฟาวน์ตายนาราคาแพงสั่นเทาเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวระคนความตกใจแล่นริ้วขึ้นมาจนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโดตัดเย็บพิเศษของคินน์ ผู้ชายที่เขาเคยเหยียบย่ำและตราหน้าว่าเป็นได้แค่สวะไร้ค่าในอดีต "นาย... นายทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!" ศรุตระเบิดเสียงออกมาในที่สุด ทุบโต๊ะประชุมเสียงดังลั่นจนเอกสารกระจัดกระจาย "หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ในมือฉัน... นายไปกว้านซื้อมาจากไหนวะ! บริษัทลูกของฉัน สัญญาโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ทั้งหมด ทำไมมันถึงกลายเป็นชื่อของนายไปได้หมด!" คินน์ไม่ได้ตอบทันที เขายกถ้วยกาแฟเซรามิกสีขาวขึ้นจิบช้าๆ กิริยาท่าทางสุขุมเยือกเย็นและไร้ซึ่งความตื่นตระหนกนั้น ยิ่งขับเน้นให้ศรุตดูเหมือนเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาที่กำลังอาละวาดอยู่ฝ่ายเดียว ลินินที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างในฐานะเลขาฯ ส่วนตัว ส่งยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เธอจัดการเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าด้วยท่าทีคล่องแคล่ว เสียงกระดาษพลิกดังเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในห้อง "คำถามดีนี่ครับ คุณศรุต" คินน์วางแก้วลง เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังกังวานไปทั่วห้องประชุม "แต่ก็น่าเสียดายที่คุณฉลาดช้าไปหน่อย โลกธุรกิจไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยนามสกุลใหญ่โตอย่างที่คุณเข้าใจหรอกครับ... แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'อำนาจเงิน' และความโลภของคนรอบตัวคุณต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ทนายความประจำตระกูลศรุตเดินหน้าซีดเผือดเข้ามา พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบอีกสองนาย พวกเขาก้าวตรงเข้าไปหาศรุตโดยไม่รอให้ใครอนุญาต "คุณศรุตครับ ทางเรามีหมายศาลและคำสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมด เนื่องจากพบหลักฐานการตกแต่งบัญชีและการฟอกเงินเพื่อพยุงราคาหุ้นครับ" นายตำรวจหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับยื่นเอกสารสีขาวให้ ศรุตหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบ เขาส่ายหัวรัวๆ ถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับผนังห้อง "ไม่จริง! พวกแกใส่ร้ายฉัน! พ่อฉันต้องจัดการพวกแกแน่! คินน์... แกมันไอ้คนลอบกัด!" "ลอบกัดเหรอคะคุณศรุต?" ลินินเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงด้วยความเฉียบคมชนิดที่ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับสะดุด "สิ่งที่ท่านประธานทำ เขาเรียกว่า 'การทวงคืนความยุติธรรม' ต่างหากล่ะคะ จำได้ไหมคะว่าเมื่อสามปีก่อน คุณเคยโยกย้ายเงินเดือนและตัดสิทธิ์ความเป็นมนุษย์ของเขาอย่างไรบ้าง วันนี้... ก็แค่ดอกเบี้ยทบต้นที่พวกคุณต้องจ่ายคืนให้สาสมเท่านั้นเองค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าส่งเสียงสอดแทรก บรรดากรรมการบริษัทต่างก้มหน้าหลบสายตา เพราะพวกเขารู้ดีว่า ในเกมนี้ ศรุตพ่ายแพ้อย่างหมดรูป และไม่มีทางพลิกฟื้นกลับคืนมาได้อีกแล้ว คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสอดมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง สายตาคมกราบกรานมองศรุตที่ตอนนี้ทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี "เกมนี้คุณแพ้แล้วครับศรุต" คินน์ก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าตามที่คุณลินินเตือนไว้เถอะครับ เพราะตั๋วเที่ยวเดียว... รอคุณอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว" พูดจบ คินน์ก็สะบัดกายเดินนำออกจากห้องประชุมทันที โดยไม่แม้แต่จะชายตากลับมามองศรุตที่กำลังกรีดร้องอย่างเสียสติ ลินินก้าวตามหลังเจ้านายหนุ่มไปติดๆ รอยยิ้มแห่งชัยชนะระบายอยู่บนใบหน้าสวยสง่า หัวใจของเธอดองพองโตด้วยความภาคภูมิใจ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เธอผิดหวังเลยจริงๆ ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเดินผ่านโถงทางเดินกระจกใสเพื่อมุ่งไปยังลิฟต์ส่วนตัว เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตในมือของลินินก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ลินินหยุดเดินกะทันหัน เธอเหลือบมองหน้าจอ กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ นั้นด้วยความตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าที่เคยสดใสและมั่นใจพลเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที "ท่านประธานคะ..." ลินินเอ่ยเรียกเสียงสั่น เทคโนโลยีในมือแทบจะหล่นลงพื้น คินน์ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองเลขาฯ คู่ใจด้วยความฉงน "มีอะไรลินิน หน้าตาคุณดูไม่ดีเลย" ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "ระบบแจ้งเตือนความปลอดภัยของกลุ่มทุนลึกลับ... ตอนนี้พวกเขากำลังเทขายหุ้นที่เราเพิ่งซื้อมาทั้งหมดออกไปในราคาต่ำกว่าทุน และ... และบัญชีสำรองฉุกเฉินของเรา ถูกแช่แข็งจากคำสั่งศาลสูงสุดต่างประเทศแล้วค่ะ!" คินน์หรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความเยือกเย็นที่น่ากลัวกว่าเดิม ยังไม่ทันที่คินน์จะได้เอ่ยปากสั่งการอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินเบื้องหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาในชุดสูทสีดำสนิท—ผู้ชายที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และไม่ควรมีอำนาจใดๆ เหลืออยู่บนกระดานนี้อีกแล้ว... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเส้นทางเกมธุรกิจอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ เค้กวานิลลาสัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและสะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!