ความต่างที่ลงตัว

เสียงหึ่งต่ำของคลื่นความถี่ 42.8 เฮิรตซ์ที่แผ่ออกมาจากระบบประมวลผลเบื้องหลัง ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรนราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพ ร่างกายของชายหนุ่มนิ่งค้างไปชั่วขณะ นิ้วเรียวยาวที่กำลังจะกดเลื่อนหน้าต่างอินเทอร์เฟซควบคุมชะงักงันกลางอากาศ ความเย็นเฉียบไม่ได้มาจากอุณหภูมิภายในดันเจี้ยนระดับกลาง แต่มันพุ่งตรงมาจากความทรงจำส่วนที่ลึกที่สุด—โปรเจกต์ "โปรเมธีอุส" ปัญญาประดิษฐ์ที่เขาเคยทุ่มเทหยาดเหงื่อและมันสมองทั้งชีวิตร่วมสร้าง ก่อนที่มันจะถูกคำสั่งเบื้องบนลบหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามปีก่อน "เรน? เป็นอะไรไปคะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว หรือว่าคำนวณสเตตัสบอสตัวเมื่อกี้พลาดจนระบบตีกลับสมองส่วนหน้า?" เสียงใสแจ๋วของเอน่าดังแทรกเข้ามา พร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยื่นเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของสตรีมเมอร์สาวฉายแววซุกซนเจือความห่วงใยจางๆ มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่หลังมือของเขาเบาๆ เพื่อเรียกสติ ความอุ่นจากร่างของเธอช่วยดึงเรนกลับมาจากห้วงความคิดอันดำมืดได้อย่างทันท่วงที "เปล่าครับ... เอ่อ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แค่ระบบประมวลผลของดันเจี้ยนนี้มีบางชุดคำสั่งที่คุ้นเคยเกินไปหน่อย" เรนเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิมออกไป โชคดีที่ไหวพริบดึงกลับมาใช้หางเสียงที่ถูกต้องได้ทันเวลา เอน่าหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด มุมปากหยักยิ้มเจ้าเลื้อ. "แหม โลกนี้มีระบบตั้งร้อยแปดพันเก้า ดันเจี้ยนก็มีเป็นหมื่นแห่ง จะมีชุดคำสั่งไหนบังเอิญเหมือนกันจนทำให้นักวางแผนผู้ไร้พ่ายหน้าถอดสีได้ล่ะคะ หรือว่า... กำลังแอบซ่อนความลับอะไรเกี่ยวกับโค้ดลับของเกมนี้อยู่หรือเปล่าเอ่ย?" "ถ้าผมมีความลับระดับนั้นจริง ป่านนี้เราคงไม่ต้องมานั่งหลบฮีลกันหัวซุกหัวซุนหลังเสาหินผุๆ นี่หรอกค่ะ" เรนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเบี่ยงประเด็นด้วยการดึงหน้าต่างโฮโลแกรมสถิติการต่อสู้ขึ้นมากลางอากาศ "ว่าแต่... แทนที่จะมาจับผิดผม เรามาทบทวนความผิดพลาดจากรอบที่แล้วดีกว่าค่ะ คุณเอน่า" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความจริงจังในทันที ทั้งสองคนอยู่ในห้องโถงพักระหว่างชั้นของ "หอคอยกระจกเงาโลหิต" ดันเจี้ยนระดับยากที่ออกแบบมาเพื่อทดสอบการประสานงานของผู้เล่นโดยเฉพาะ พื้นห้องปูด้วยกระเบื้องคริสตัลสีดำสนิท สะท้อนเงาของสองร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ห่างออกไปไม่ไกลคือคบเพลิงเวทมนตร์ที่สั่นไหวตามกระแสลม เรนกางแผนผังข้อมูลการต่อสู้เมื่อห้านาทีที่แล้วออกเป็นกราฟสามมิติ ชุดตัวเลขสีฟ้าและสีแดงพรั่งพรูออกมาเรียงราย "สังเกตตรงนี้ไหมคะ" เรนใช้นิ้วแตะไปยังจุดตัดของกราฟที่แสดงผลอัตราการใช้มานาของเอน่า "จังหวะที่คุณร่ายเวท 'พายุกลีบกุหลาบ' เพื่อเคลียร์มอนสเตอร์ลูกสมอง คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากในการดึงความสนใจของพวกมัน แต่คุณใช้มานาเกินโควต้าที่คำนวณไว้ 14.2 เปอร์เซ็นต์ ส่งผลให้ในช่วงท้ายของการชนกับมินิบอส คุณไม่มีมานาพอที่จะร่ายเวทเกราะป้องกันระดับสอง ทำให้เราเกือบจะ wipe ทั้งปาร์ตี้" เอน่าเบะปากเล็กน้อยอย่างน่ารัก แต่ดวงตากลมโตกลับจ้องมองกราฟตัวเลขนั้นอย่างตั้งใจ ไม่มีแววของการโต้เถียงด้วยอารมณ์เลยแม้แต่น้อย "ก็แหม... เห็นพวกมันรุมเข้ามาตั้งแปดตัว แถมตัวหนึ่งกำลังจะพ่นไฟใส่ฉันนี่คะ จะให้มานั่งใจเย็นคิดสูตรคำนวณแบบคุณ มันไม่ทันกินหรอกค่ะท่านนักวางแผน!" เอน่าแย้งเสียงใส พร้อมกับใช้นิ้วเรียวชี้สวนกลับไปที่หน้าจอของเรนบ้าง "แล้วคุณล่ะคะ? มัวแต่คำนวณมุมหลบหลีกและการเคลื่อนไหวของบอส จนปล่อยให้แนวหลังโล่งโจ้งตั้งสามวินาทีเต็ม ถ้าฉันไม่มีสกิลพลิกแพลงหน้างานอย่าง 'ก้าวพริบตาบุปผา' ป่านนี้ปอดฉันคงทะลุไปตั่งแต่ดาบแรกแล้วมั้งคะ?" เรนชะงักไป คำพูดของหญิงสาวกระทบเข้ากับจุดบอดที่เขาไม่เคยยอมรับมาก่อน ในฐานะอดีตนักวางแผนกลยุทธ์ระดับโลก เรนมองทุกอย่างเป็นอัลกอริทึม สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และคาดหวังให้สหายร่วมรบทำตามชุดคำสั่งที่เขาวางไว้ราวกับหุ่นยนต์ แต่เอน่าไม่ใช่เครื่องจักร เธอกล้าหาญ ยืดหยุ่น และมีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดที่เหนือกว่าตรรกะทางคณิตศาสตร์ใดๆ เธอบังคับให้เขาต้องเรียนรู้ที่จะ "เชื่อใจ" มากกว่า "ควบคุม" "คุณพูดถูก..." เรนเอ่ยเสียงแผ่วเบา ยอมรับความจริงอย่างตรงไปตรงมา แววตาที่มองหญิงสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความนับถือซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุมเยือกเย็น "ผมมองข้ามปัจจัยด้านสัญชาตญาณหน้างานของคุณไป... ต่อไปนี้ ในอัลกอริทึมการต่อสู้ของผม จะต้องเผื่อพื้นที่ว่างให้อิสระในการตัดสินใจของคุณอย่างน้อย 20 เปอร์เซ็นต์เสมอ" เอน่ากะพริบตาปริบๆ เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าหัวรั้นที่สุดในบรรดาผู้เล่นระดับท็อป มุมปากของเธอค่อยๆ คลี่9ยิ้มกว้างออกมา รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศอึมครึมในดันเจี้ยนสว่างไสวขึ้นถนัดตา "พูดแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อยค่ะ!" เอน่าหัวسเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเรน "งั้น... ในฐานะที่พวกเราต้องร่วมมือกันพิชิตหอคอยนี้เพื่อหาทางไขปริศนาของระบบเบื้องหลัง เรามาลองซิงค์สไตล์การเล่นกันใหม่อีกสักตั้งดีไหมคะ?" เรนมองมือเรียวที่ยื่นมาตรงหน้า ชายหนุ่มนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นจับและเขย่าเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงพันธะสัญญาที่เงียบเชียบแต่หนักแน่น "ตกลงค่ะ มาดูกันว่าอัลกอริทึมของผมกับสัญชาตญาณของคุณ จะพาเราไปได้ไกลแค่ไหน" ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันนั้นเอง เสียงระฆังเตือนภัยโทนต่ำอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งดันเจี้ยน! *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบสีแดงฉานดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีเลือดขนาดมหึมาปรากฏเด่นชัดต่อหน้าต่อตาคนทั้งคู่— [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบนิรนาม (Unknown Admin)... ชุดคำสั่งโปรเมธีอุสกำลังเริ่มต้นกระบวนการรีบูต!] เรนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อเป็นรอบที่สองของวัน เมื่อตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาดำมหึมาที่กำลังก้าวทะลุกระจกมิติเบื้องหน้าออกมา— [เป้าหมายการกำจัดลำดับที่ 0: ผู้บุกรุกรินทร์ และผู้ช่วยเอน่า... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบทดสอบ, ผู้สร้างเก่า] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเรานะคะ!