ดันเจี้ยนลับที่ถูกลืม

“ถ้าสมการนี้เป็นเรื่องจริง ค่าความน่าจะเป็นที่ผนังหินตรงหน้าจะเคลื่อนตัวออกไปได้เองคือ 0.03% ค่ะเอน่า แต่มันดันเปิดออก... คุณว่ามันหมายความว่ายังไงคะ?” เสียงของเรนราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยความระแวดระวัง เขายืนนิ่งอยู่หน้าซากโบราณสถานใต้ดินที่ควรจะเป็นเพียงพื้นผิวหินตันในแผนที่ระดับเริ่มต้น ทว่าตอนนี้รอยแยกขนาดยักษ์กลับเปิดอ้าออก เผยให้เห็นโถงทางเดินที่มืดมิดจนดูเหมือนหลุมศพของกาลเวลา เอน่าไม่ได้ตอบในทันที เธอขยับกายเข้ามาใกล้จนไหล่สัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอกลบกลิ่นอับชื้นของดันเจี้ยนไปจนหมดสิ้น มือเรียวเล็กของเธอถือคทาแสงสว่างที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงพินิจรอยแยกนั้น ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “หมายความว่าระบบกำลังดัดหลังคนเล่นที่ชอบวิเคราะห์เกินตัวไงคะ เรน... ถ้ามันเป็นดันเจี้ยนที่ถูกลืมจริงๆ แสดงว่าคนสร้างเกมคงแอบยัด ‘ของดี’ ไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไป” เธอหันมาส่งยิ้มยียวนให้เขา “หรือถ้าโชคร้ายหน่อย ก็คงเป็นกับดักที่ออกแบบมาเพื่อฆ่าพวกสายวางแผนโดยเฉพาะ” “ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องพิสูจน์ค่ะ” เรนขยับแว่นสายตาที่ทำจากไอเทมพิเศษ แสงสีฟ้าสะท้อนจากเลนส์ตัดกับความมืดมิดภายใน “ระวังตัวด้วยนะคะ ข้อมูลจากค่าสถานะของมอนสเตอร์ในโซนนี้ผิดปกติ แสงจากคทาของคุณอาจจะดึงดูดสิ่งที่เราคาดไม่ถึง” ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าสู่ความมืดมิด เสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมาราวกับมีใครบางคนกำลังเดินตามหลัง สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าไม่ใช่ความหรูหราของดันเจี้ยนทั่วไป แต่เป็นโถงกว้างที่เต็มไปด้วยฟันเฟืองจักรกลขนาดมหึมาที่หยุดนิ่งมานับศตวรรษ “นั่นมัน... ระบบกลไกขับเคลื่อนดันเจี้ยนยุคโบราณ?” เรนพึมพำ ดวงตาของเขาฉายแววตื่นเต้นอย่างที่เอน่าไม่เคยเห็นมาก่อน “เอน่าคะ อย่าเพิ่งขยับไปไหน ดูที่พื้นสิคะ มันไม่ใช่หินธรรมดา แต่เป็นแผงวงจรเวทมนตร์” เอน่าก้มลงมองตามแล้วต้องเบิกตากว้าง เส้นสายเรืองแสงสีครามค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นหินราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดพลังงาน พวกเขากำลังยืนอยู่บนหัวใจของดันเจี้ยนที่ยังคงทำงานอยู่ “เรน เรากำลังเดินอยู่บนอะไรเนี่ย?” เธอถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้น “เราไม่ได้กำลังเดินค่ะ เรากำลังเข้าไปอยู่ใน ‘ตัวของมัน’” เรนย่อตัวลง นิ้วมือแตะเบาๆ ที่รอยแยกของกลไก “อัลกอริทึมของดันเจี้ยนนี้ถูกเขียนขึ้นให้ตอบสนองต่อการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตที่เข้ามาในระยะ 5 เมตร และตอนนี้... มันตรวจพบเราแล้ว” ทันใดนั้น เสียงกลไกหนักอึ้งดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้อง ฟันเฟืองขนาดมหึมาที่หยุดนิ่งเริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง เศษฝุ่นผงจากการหลับใหลร่วงหล่นลงมาดุจห่าฝน “เอน่า! ร่ายบาเรียป้องกันธาตุวิญญาณเดี๋ยวนี้ค่ะ!” เรนตะโกนสั่งพร้อมกับดีดตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขากำลังเตรียมชุดคำสั่งเวทมนตร์ในหัวเพื่อขัดขวางการทำงานของกลไกนั้น เอน่าไม่รอช้า เธอสะบัดคทา แสงสีทองสว่างวาบขึ้นปกคลุมรอบตัวทั้งคู่ในเสี้ยววินาที “เอาล่ะ! ถ้ามันอยากเล่นเกมกับเรานัก ก็ต้องดูว่ามันจะรับมือกับสายซัพพอร์ตจอมป่วนคนนี้ได้ไหม!” ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ หรือกับดักธนู แต่เป็นร่างเงาสีดำทมิฬที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากไอหมอกที่พวยพุ่งมาจากฟันเฟือง มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ไร้ใบหน้า และที่หน้าอกของมันมีอัญมณีสีแดงฉานที่กำลังกะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะหัวใจที่บ้าคลั่ง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นตรงหน้าทั้งคู่พร้อมกันด้วยตัวอักษรที่สั่นไหวอย่างรุนแรง [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบเหตุการณ์ ‘การบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาต’ ดันเจี้ยนระดับ SSS : หอคอยแห่งการตื่นรู้ ได้ถูกกระตุ้น!] [คำเตือน: บอสเฝ้ากลไก ‘ผู้พิทักษ์ที่ไร้ชื่อ’ ได้ทำการเชื่อมต่อจิตวิญญาณเข้ากับผู้เล่นเรนและเอน่า... การหลบหนีเป็นศูนย์!] ทันใดนั้น ร่างเงาสีดำทมิฬนั้นหยุดกึก มันหันศีรษะที่ไม่มีดวงตามาทางทั้งคู่ ก่อนจะยกแขนขึ้นชี้ไปยังหน้าอกของเรน และในเสี้ยววินาทีที่แสนกดดันนั้น เงาสีดำก็เอ่ยปากด้วยเสียงที่ก้องกังวานเหมือนเสียงจากก้นบึ้งของมหาสมุทร “ในที่สุด... ผู้กำหนดสมการก็กลับมา... เพื่อชดใช้หนี้ที่ไม่ได้ก่อ...” เรนถึงกับชะงัก ร่างกายของเขาเย็นเฉียบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขารู้จักเสียงนี้... เสียงของปัญญาประดิษฐ์ที่เขาเคยร่วมสร้างในโลกความเป็นจริงก่อนจะถูกปิดโครงการไปเมื่อหลายปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของเรนและเอน่านะคะ เตรียมลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าความลับนี้จะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปอย่างไรบ้างค่ะ