เงาพยัคฆ์ในเงามืด

ความตายไม่เคยส่งเสียงเตือนล่วงหน้า มันมาเยือนดั่งสายลมหนาวที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างกระดาษสา "ฉับ!" ประกายโลหะสีนิลวาบขึ้นในความมืดมิด ทะลวงผ่านผนังไม้สนของโรงเตี๊ยมร้างกลางป่าไผ่โดยปราศจากซุ่มเสียง ปลายกระบี่อาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งตรงเข้าสู่ตำแหน่งหัวใจของเตียงนอนที่ว่างเปล่าอย่างแม่นยำ ทว่าสิ่งที่มันแทงทะลุกลับมีเพียงหมอนหนุนนวมที่ถูกฟันจนนุ่นกระจายฟุ้งเป็นละอองราวกับหิมะยามค่ำคืน เย่เฉินยืนพิงเสาไม้ด้านมุมห้อง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีทอดมองคมกระบี่มรณะด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขายกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ รสชาติเผ็ดร้อนของสุราหมักร้อยลี้ไหลผ่านลำคอ ตัดกับความเยือกเย็นของบรรยากาศรอบตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ "วิชากระบี่เงาดารา... ฝีมือของมือสังหารสำนักเงาดำนี่ตกต่ำลงเสียแล้วกระมัง ถึงได้ลอบกัดเป้าหมายด้วยวิธีที่ไร้ชั้นเชิงเช่นนี้" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มขยับตัวเพียงเล็กน้อย รัศมีปราณกระบี่ไร้ลักษณ์รอบกายก็แผ่ขยายออกไปดั่งคลื่นน้ำระลอกคลื่น บีบอัดบรรยากาศภายในห้องให้หนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก สิ้นเสียงของเย่เฉิน เงาดำนับสิบสายบนขื่อหลังคาก็พลันเคลื่อนไหว พวกมันคือมือสังหารเดนตายที่ถูกส่งมาเพื่อปิดปากผู้ที่ล่วงรู้ความลับของการล่มสลายแห่งตระกูลเย่ อักขระเวทสีแดงฉานถูกวาดขึ้นกลางอากาศด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เย่เฉินพร้อมกันจากทุกทิศทุกทาง ประหนึ่งหว่านแหจับปลาที่ไร้หนทางหลบหนี "หึ คิดว่าค่ายกลมายาโลหิตนี้จะขังข้าไว้ได้หรือ" เย่เฉินแค่นเสียงหัวسเราะในลำคอ ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับภาพวาดพู่กันจีนที่ถูกสายลมพัดผ่าน แม้จะไม่มีกระบี่อยู่ในมือ ทว่าสองนิ้วชี้และนิ้วกลางกลับถูกหล่อหลอมด้วยปราณกระบี่คมกริบที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่ง ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เขาเตรียมจะสะบัดมือทะลวงค่ายกลนั้นเอง พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าก็พลันยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางมรณะ! ครืน! กลไกหน้าไม้ลับนับร้อยดอกใต้พื้นพ่นลูกศรเคลือบสารพิษสลายวิญญาณพุ่งทะยานขึ้นมาราวกับหามฝน ลูกศรแต่ละดอกเรืองแสงสีเขียวเรืองรอง บ่งบอกถึงพิษร้ายที่ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตหลอมรวมวิญญาณก็ยังต้องสิ้นชื่อภายในสามลมหายใจ ระยะประชิดเช่นนี้ ต่อให้เป็นเย่เฉินก็ยากที่จะหลบพ้นการโจมตีที่ประสานงานกันอย่างไร้รอยต่อนี้ได้ ดวงตาของเย่เฉินหรี่แคบลงเป็นครั้งแรก ความตายอยู่ห่างเพียงคืบ... ทว่า ท่ามกลางวิกฤตอันเป็นตายนั้น ประกายแสงสีฟ้าครามดั่งธารน้ำแข็งก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน ร่างเพรียวบางระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งเซียนสวรรค์ตกลงมาขวางกั้นระหว่างเขากับห่าฝนลูกศรไว้ได้อย่างทันท่วงที "มู่หลาน!" เย่เฉินอุทานด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ เซียนสาวแห่งสำนักเมฆาคล้อยมิได้เอ่ยคำใด ใบหน้างามล้ำเลิศที่มักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งไร้ความรู้สึกในยามนี้กลับเคร่งเครียด มือเรียวดั่งลำหยกตวัดกระบี่ประจำกาย 'เหมันต์นิรันดร์' วาดออกเป็นรูปวงกลม บังเกิดเป็นม่านพลังน้ำแข็งหนาทึบปกป้องร่างของทั้งสองไว้ "เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!" เสียงลูกศรนับร้อยปะทะเข้ากับม่านพลังน้ำแข็งจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วห้อง ลูกศรทั้งหมดร่วงหล่นลงสู่พื้น ส่งเสียงกระทบกันกราวใหญ่ กลิ่นอายไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนหยดน้ำค้างบนหน้าต่างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวโพลนในพริบตา แม้จะต้านทานการโจมตีระลอกแรกไว้ได้ แต่มู่หลานกลับต้องกระออกเลือดสีแดงสดออกมาคำโต หยดเลือดนั้นร่วงหล่นลงกระทบพื้นไม้จนเกิดเสียงดังชัดเจนในความเงียบ ใบหน้าที่เคยงดงามไร้ที่ติกลับซีดเผือดลงถนัดตา ปราณในร่างของนางปั่นป่วนจากการฝืนใช้พลังระดับสูงเพื่อปกป้องเขา "เจ้าช่างโง่เขลานัก ไยต้องเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงเพื่อข้า" เย่เฉินก้าวเข้าไปประคองร่างระหงที่กำลังจะทรุดลง น้ำเสียงที่มักจะเยือกเย็นและทระนงในยามปกติ กลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ก้นบึ้งของหัวใจมาตลอด บัดนี้กลับพรั่งพรูออกมาดั่งเขื่อนแตก มู่หลานเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาน้ำแข็งคู่นั้นอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด นางแย้มยิ้มบางเบาราวกับดอกเหมันต์ที่ผลิบานท่ามกลางหิมะโปรราน เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มจนโลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน "ข้าเคยบอกแล้ว... ในยุทธภพนี้ ชีวิตของท่าน ข้าเป็นผู้กำหนด จะยอมให้ผู้ใดมาพรากไปก่อนเวลาอันควรไม่ได้เป็นอันขาด..." ยังไม่ทันที่มู่หลานจะกล่าวจบประโยค เงาสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียดเข้ามา ความเร็วนั้นเหนือล้ำกว่ามือสังหารกลุ่มก่อนหน้าลิบลับ ปลายกระบี่สีทองอร่ามสะท้อนแสงจันทร์สาดส่องเข้าสู่จุดตายกลางหลังของเย่เฉินโดยที่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับไปมอง! — ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ไปด้วยกันนะครับ — หมื่นกระบี่คืนรัง