รุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่

เศษเสี้ยววิญญาณสุดท้ายของจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนที่สะท้านสะเทือนผืนปฐพีจนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ท้องนภาที่เคยถูกย้อมด้วยสีเลือดและม่านหมอกอสูร บัดนี้ถูกชำระล้างด้วยประกายแสงสีครามอันบริสุทธิ์ดั่งกระจกแก้ว "จบสิ้นแล้ว... มารโลหิตหมื่นภพดับสูญแล้วจริงๆ" เสียงอุทานด้วยความโล่งอกของเหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักเซียนดังขึ้นระงม ทว่าท่ามกลางบรรยากาศแห่งชัยชนะและความปีติยินดี กลับไม่มีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของบุรุษผู้ยืนหยัดอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของมหาสงคราม เย่เฉิน ยืนนิ่งสนิท ร่างกายของเขาสะบสะท้านเล็กน้อยจากพิษสงของพลังปราณที่ผลาญเผ่าเส้นชีพจรจนเกือบแหลกสลาย ปลายกระบี่ไร้ลักษณ์ในมือขวายังคงหยดหยาดโลหิตสีดำสนิทลงสู่พื้นดิน ทุกหยดที่กระทบพื้นสร้างควันพิษพวยพุ่งก่อนจะสลายกลายเป็นไอว่างเปล่า ดวงตาสงบนิ่งทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า สัจธรรมแห่งความเป็นความตายถูกหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณกระบี่ของเขาจนไร้รอยต่อ "เจ้าฝืนใช้พลังเกินขอบเขตอีกแล้ว เย่เฉิน..." สุ้มเสียงเย็นเยียบดั่งหยกกระทบกันดังขึ้นแผ่วเบา มู่หลานก้าวเดินผ่านม่านหมอกปราณที่กำลังจางหาย นางในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงและคราบเลือด ทว่าความงามสง่าและเยือกเย็นของนางกลับมิได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมลึกล้ำมองสำรวจบาดแผลตามเรือนร่างของชายหนุ่มด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงบ เย่เฉินเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยกิริยาเชื่องช้า ทว่ามั่นคง เขารับรู้ได้ถึงความสั่นเทาเล็กน้อยในน้ำเสียงของนาง เซียนสาวผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งจากสำนักเมฆาคล้อยผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อผู้ใด บัดนี้กลับยอมลดทิฐิลงเพื่อก้าวเข้ามาประคองร่างที่สะביพะว้าพะวังของเขา "ยุทธภพสงบลงแล้ว แต่วิถีเซียนของข้า... ยังเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น มู่หลาน" เย่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนายื่นออกไปสัมผัสปอยผมที่เคลียแก้มเนียนของนางอย่างทะนุถนอม "เจ้าเองก็บาดเจ็บไม่น้อย เหตุใดไม่พักผ่อนก่อน" "ข้าไม่เป็นไร..." มู่หลานหลบสายตาเล็กน้อยยามเมื่อสัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือของเขา ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ดั่งดอกเหมยแย้มบานท่ามกลางเหมันต์ นางสูญลมหายใจเฮือกใหญ่เพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้นในอก ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "รอยร้าวแห่งมิติทางทิศประจิมยังคงหลงเหลือพลังงานประหลาด การที่จมมารพ่ายแพ้ในวันนี้... อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของบททดสอบที่แท้จริงจากเบื้องบน" เย่เฉินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองแห่งรุ่งอรุณ แสงแรกของวันใหม่สาดส่องลงมาขับเน้นให้เงาร่างของคนทั้งสองทอดยาวไปเบื้องหลัง ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้อันยาวนานนับร้อยปีถูกปัดเป่าด้วยสายลมแห่งชีวิตใหม่ ยุทธภพกำลังฟื้นคืนชีพ เหล่าสำนักต่างๆ เริ่มส่งเสียงแซ่ซ้องสรรเสริญวีรกรรมของจอมยุทธ์ไร้ลักษณ์ ทว่าในใจของเย่เฉิน เขากลับรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ "ต่อให้เบื้องบนส่งทัณฑ์สวรรค์ลงมาอีกกี่ครั้ง หากข้ายังมีกระบี่เล่มนี้ และมีเจ้าอยู่เคียงข้าง..." เย่เฉินกระชับมือที่โอบประคองเอวบางของนางให้แน่นขึ้น แววตาทระนงฉายประกายเจิดจ้าดั่งดารา "ข้าก็จะสับทำลายมันให้สิ้นซาก" มู่หลานซบใบหน้าลงกับอกแผงกว้างของเขา ยอมปล่อยให้ความอบอุ่นที่โหยหามานานโอบล้อมดวงวิญญาณอันโดดเดี่ยวของนางไว้ นี่คือความสุขที่แท้จริง... หรือนี่คือความสงบสุขที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยหยาดเลือดและคราบน้ำตา? ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันงดงามกำลังโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำลึกดั่งเสียงกู่ร้องของสัตว์อสูรบรรพกาลดังสะท้อนมาจากใต้พิภพ ลึกลงไปนับหมื่น丈 ท้องฟ้าที่เพิ่งสว่างสดใสกลับถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีดำสนิทในพริบตา! ประกายแสงสีทองอร่ามพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงนภา พร้อมกับร่างของเงาดำมหึมาที่ปรากฏขึ้นพร้อมกับแรงกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้สรรพสิ่งต้องสั่นสะท้าน เย่เฉินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปราณที่คุ้นเคยอย่างประหลาด... กลื่นอายที่บ่งบอกว่า ตัวตนที่อยู่เบื้องบนหาใช่จอมมารที่เพิ่งดับสูญ หากแต่เป็นผู้บงการที่แท้จริงซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านฟ้ามาเนิ่นนาน! "นั่นมัน... แผ่นป้ายวิญญาณสวรรค์เจ็ดชั้นฟ้า!" มู่หลานอุทานออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดลงในเสี้ยววินาที ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับข้ามาจนถึงบทรองสุดท้ายนี้นะครับ