การล้างแค้นที่ไร้จุดจบ

"พวกเจ้า... กล้าดียังไงถึงขวางทางข้า" น้ำเสียงของเย่เฉินมิได้ดังดั่งสายฟ้าฟาด แต่มันกลับเยือกเย็นและบาดลึกถึงกระดูกดำ ดุจดั่งคมกระบี่ที่ถูกชักออกจากฝักในคืนเหมันต์อันเงียบงัน ลมปราณไร้ลักษณ์รอบกายเขาแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นพายุหมุนวน รัศมีสีครามเข้มแผ่ขยายออกไปบด ขยี้แผ่นศิลาเบื้องล่างจนแตกละเอียดเป็นผุยผง ประตูใหญ่แห่งสำนักอัคคีผลาญฟ้า บัดนี้สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ผู้คุ้มกันนับร้อยชีวิตต่างถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เมื่อตระหนักว่าบุรุษเบื้องหน้ามิใช่คนธรรมดาอีกต่อไป หากแต่เป็นยมทัตผู้ก้าวเดินมาจากขุมนรกเพื่อทวงถามหนี้เลือด ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อน เปลวเพลิงที่เผาผลาญตระกูลเย่จนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย ทุกหยดหยาดน้ำตาและเสียงกรีดร้องในค่ำคืนนั้น คือเชื้อเพลิงที่หล่อเลี้ยงให้กระบี่ในมือของเย่เฉินคมกริบขึ้นในทุกๆ ลมหายใจเข้าออก "เย่เฉิน!" เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวจากผู้นำอาวุโสแห่งสำนักอัคคีผลาญฟ้าดังขึ้น พร้อมกับร่างชราที่พุ่งทะยานออกมาจากตำหนักประธาน พลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว "เจ้าเด็กสามห้าว บังอาจบุกรุกสำนักของเรา คิดว่าเจ้ามีฝีมือเพียงพอกระนั้นหรือที่จะล้างบางที่นี่ วันนี้คือวันตายของเจ้า!" ผู้นำอาวุโสสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง เพลิงกาฬนับพันสายพุ่งทะยานออกมากลายเป็นรูปมังกรเพลิงคำรามก้องฟ้า มันแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว รอรั้งที่จะกลืนกินร่างของเย่เฉินให้สลายกลายเป็นจุลในพริบตา ทว่า เย่เฉินเพียงแค่ปรายตามองด้วยแววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ไร้ซึ่งความลังเล "ความแค้นเจ็ดปี... ข้าอดทนรอมานานพอแล้ว" เขาพึมพำเบาๆ ราวกับร่ายบทกวีโบราณ มือขวาชักกระบี่ไร้ลักษณ์ออกจากฝัก ชั่วพริบตานั้น แสงกระบี่สีเงินยวดยิ่งก็สว่างวาบตัดผ่านความมืดมิดของท้องฟ้า ดุจดั่งดาราตกที่แหวกลงมาจากสรวงสวรรค์ ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ไม่ได้มีรูปร่างตายตัว แต่มันแปรเปลี่ยนไปตามเจตจำนงของผู้ใช้ มันกลายเป็นสายน้ำเชี่ยวกรากที่สามารถตัดผ่านได้แม้กระทั่งความว่างเปล่า *ฉับ!* เสียงตัดผ่านอากาศดังสนั่นหวั่นไหว มังกรเพลิงที่พุ่งเข้ามาถูกผ่าออกเป็นสองส่วนในคราบกระบี่เดียวอย่างไร้แรงต้านทาน ปราณกระบี่ที่เหลือรอดพุ่งตรงเข้าใส่ผู้นำอาวุโสผู้นั้นอย่างแม่นยำ ร่างชราหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนที่รอยกระบี่บางเฉียบจะปรากฏขึ้นกลางหน้าผาก และร่างนั้นก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างไร้ลมหายใจ ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วบริเวณสำนักอัคคีผลาญฟ้า ศิษย์นับร้อยต่างทิ้งอาวุธในมือลงด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาไม่เคยพบเจอกับพลังที่น่าสะพรึงกลัวและเด็ดขาดปานนี้มาก่อน "ใคร่รู้ความจริง... จงคุกเข่าแล้วตอบคำถามของข้า" เย่เฉินก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นศิลา ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่นับถอยหลังให้กับทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้ ท่ามกลางความตึงเครียดและกลิ่นอายคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่ว ทันใดนั้น ม่านเมฆบนท้องฟ้าก็พลันแยกตัวออกจากกัน สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเกล็ดน้ำแข็งโปรยปรายลงมาราวกับหิมะกลางฤดูร้อน ร่างอรชรในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปรากฏกายขึ้นกลางนภา นางก้าวเดินลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้สุ้มเสียง ดุจดั่งเซียนสาวผู้หลุดพ้นจากโลกียวิสัย แต่นัยน์ตาคู่สวยคู่นั้นกลับเย็นชาและเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง "เย่เฉิน... ท่านล้ำเส้นเกินไปแล้ว" เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับกระบี่น้ำแข็งในมือของมู่หลานที่ชี้ตรงมายังร่างของเขา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่ก้าว แต่ช่องว่างแห่งความรู้สึกและหน้าที่ กลับดูเหมือนกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าห้วงมหาสนุก เย่เฉินหยุดฝีเท้าลง เขามองสตรีผู้เป็นทั้งคู่คิดและอุปสรรคในเวลาเดียวกัน แววตาทระนงฉายแววอ่อนลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิมเมื่อนึกถึงเป้าหมายเบื้องหน้า "มู่หลาน เจ้าจะขวางข้าด้วยหรือ?" เย่เฉินเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความตัดพ้อเล็กน้อยแต่ยังคงความหนักแน่น "ข้าไม่ได้มาเพื่อขวางท่าน..." มู่หลานสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างในอก ดวงตาสคู่คมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของเขา ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเย่เฉินต้องสะดุด "แต่ความจริงที่ท่านกำลังตามหานั้น... มันไม่ได้อยู่ที่นี่ และคนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลเย่ ก็ไม่ใช่คนของสำนักอัคคีผลาญฟ้า... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่ท่านไว้ใจที่สุดต่างหาก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ไปด้วยกันนะครับ หมื่นกระบี่คืนรัง