สงครามไร้ลักษณ์

ความตายมิได้มาเยือนพร้อมเสียงคำรามของอสุนีบาท หากแต่มันคืบคลานมาในรูปของความเงียบงันที่กัดกินวิญญาณ "เจ้าคิดว่าจะปกป้องเศษซากของยุทธภพนี้ได้ด้วยกระบี่เล่มเดียวกระนั้นหรือ... เย่เฉิน?" เสียงหัวเราะแหบพร่าดุจเสียงเสียดสีของใบมีดกับกระดูกดังสะท้านไปทั่วหุบผาหมื่นศพ เบื้องหน้าของสองร่างที่ยืนหยัดตระหง่านคือ "จอมมารอวิจารณ์" ผู้กุมพลังแห่งความมืดมิดที่บิดเบือนแม้กระทั่งกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน ร่างของมันแผ่ไอทมิฬหนาทึบจนบรรยากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นระลอก ท้องนภากลายเป็นสีเลือด หมอกควันสีดำพวยพุ่งขึ้นจากพื้นดินราวกับซากศพนับล้านกำลังร่ำไห้ระบายความแค้น เย่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพแวดล้อมอันน่าสะพรึงกลัวนั้น สายตาของชายหนุ่มทระnงจับจ้องเพียงคมกระบี่ในมือ—กระบี่ไร้ลักษณ์ที่ไร้ซึ่งเงาและรูปร่าง ทว่ากลับสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด ปราณกระบี่ในตันantian (จุดตันเถียน) ของเขาหมุนวนรุนแรงดุจพายุหมุน ข้างกายเขาคือมู่หลาน เซียนสาวผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งจากสำนักเมฆาคล้อย เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงกดดันมหาศาล ดวงตาดอกท้อคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนภาพเงาของชายหนุ่มอยู่ภายใน มือเรียวบางของนางกระชับ "กระบี่วิญญาณเหมันต์" จนข้อต่อนิ้วขาวซีด ไอเย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไปจนพื้นดินรอบกายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามในชั่วพริบตา "มู่หลาน เจ้ากลัวหรือไม่?" เย่เฉินเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคงดุจขุนเขา มู่หลานปรายตามองเขาชั่วขณะ มุมปากบางเฉียบยกยิชาขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่นางสงวนไว้ให้ผู้ชายคนนี้เพียงผู้เดียวตลอดกาล "เคียงข้างเจ้า ต่อให้ต้องดิ่งลงสู่ขุมนรกโลกันตร์สิบแปดชั้น ข้าก็ไม่มีวันก้าวถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าทรงพลังยิ่งกว่าคัมภีร์เซียนบทใดๆ เย่เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านผ่านหัวใจที่ด้านชามาเนิ่นนาน "ดี เช่นนั้นวันนี้พวกเราจะใช้กระบี่ในมือ สลักชื่อลงบนบัญชีฟ้าดินให้ประจักษ์!" สิ้นเสียงคำรามร่างของเย่เฉินก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ เคล็ดวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ถูกปลดปล่อยอย่างไร้ขีดจำกัด ปราณกระบี่นับหมื่นสายประสานเข้ากับสัจธรรมแห่งธรรมชาติ พุ่งเข้าใส่จอมมารอวิจารณ์ดุจห่าฝนอัสนี ขณะเดียวกัน มู่หลานก็ขยับกายตามติดอย่างไร้รอยต่อ นางสะบัดกระบี่วิญญาณเหมันต์วาดเป็นวงโคจรรูปดาราจักร ไอเย็นจัดแช่แข็งห้วงอากาศรอบตัวจอมมารจนการเคลื่อนไหวของมันชะงักงันไปชั่วลมหายใจ "วิชาขยะ ไร้เดียงสา!" จอมมารอวิจารณ์แผดเสียงคำรามสะท้านฟ้า มันสะบัดกรงเล็บทมิฬออกมารับการโจมตีอย่างไร้ความปรานี แรงปะทะระดับสะท้านฟ้าดินระเบิดออกจนพื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลายร้อยเมตร คลื่นพลังงานสีดำและสีขาวมรกตพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านเมฆออกเป็นสองซีกราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย ฉากการต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน เย่เฉินและมู่หลานร่วมมือกันอย่างไร้รอยต่อราวกับหลอมรวมเป็นจิตวิญญาณเดียวกัน ทุกกระบวนท่า ทุกย่างก้าว ล้วนสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ นางรุกคืบเพื่อเปิดช่องว่าง เขาพุ่งทยอยเพื่อปลิดชีพศัตรู แม้บาดแผลตามร่างกายจะเริ่มปรากฏและโลหิตสีแดงฉานจะไหลรินอาบชุดคลุม ทว่าแววตาของทั้งสองกลับยิ่งลุกโชนด้วยประกายแห่งความทระนง ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย จอมมารอวิจารณ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อมันพบว่ากระบวนท่ากระบี่ของเย่เฉินหาได้มีรูปร่างตายตัวไม่ แต่มันแปรเปลี่ยนไปตามสัจธรรมรอบกาย—ไร้ลักษณ์ ไร้ขอบเขต และไร้ช่องโหว่! "ตายเสียเถอะ!" เย่เฉินคำรามก้อง รวบรวมปราณวิญญาณทั้งหมดที่มีพุ่งแทงเข้าสู่จุดตายกลางหน้าอกของจอมมาร ทว่าในวินาทีที่คมกระบี่จ่ออยู่ห่างจากหัวใจของมันเพียงแค่ลมหายใจกั้น จู่ๆ ร่างของจอมมารอวิจารณ์กลับสลายกลายเป็นควันสีดำ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง *“ฮ่าๆๆ... พวกเจ้าคิดว่านี่คือร่างจริงของข้าอย่างนั้นหรือ? โง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง!”* สิ้นเสียงนั้น อักษรเวทโบราณสีเลือดนับแสนตัวก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันเรียงร้อยเข้าหากันเป็นค่ายกลมรณะที่ปิดตายเส้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนร่างของเย่เฉินและมู่หลานจนกระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบ มู่หลานกระอักโลหิตคำโตออกมา ร่างของนางเซ เซถอยหลังไปหลายก้าว เย่เฉินรีบพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ แววตาของชายหนุ่มฉายแววดุดันขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว พื้นดินเบื้องล่างก็แยกตัวออกจากกัน เสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่าโบราณจากใต้พิภพดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุคคลในเงาสะท้อนที่ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกนั้น—บุคคลที่เย่เฉินไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจอในสถานที่แห่งนี้ ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องมองมาที่เย่เฉินด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น และเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของจอมยุทธ์ผู้ทระนงต้องหยุดเต้นไปชั่วขณะ "หลานรัก... เจ้าคิดว่าเจ้าตามหาความจริงเรื่องตระกูลเย่พบแล้วจริงๆ หรือ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิบทนี้ไปด้วยกันนะครับ พบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ