รัศมีแห่งการปะทะ

เสียงกระแทกของแฟ้มข้อมูลโลหะไทเทเนียมบนโต๊ะทำงานสลักลายดาวเคราะห์ดังขึ้นอย่างเฉียบคม มันสะท้อนก้องผ่านผนังห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงจำลองที่โคจรรอบดาวเนปจูน แสงนีออนสีฟ้าอมม่วงสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของคีริน ผู้คุมกฎแห่งสุญญากาศผู้ซึ่งสวมชุดยูนิฟอร์มเข้ารูปไร้รอยยับ ดวงตาคมกริบราวกับเศษดาวตกสีนิลจ้องมองวิศวกรหนุ่มผู้ยืนกอดอกพิงกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นความเวิ้งว้างอันหาที่สิ้นสุดของจักรวาล "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินกว่าระดับการอนุญาตของคุณจะแบกรับไหว เอเลียส" น้ำเสียงของคีรินเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนกดดันให้อากาศรอบตัวคล้ายจะหนาแน่นขึ้น "โครงการปรับแต่งพันธุกรรมดาวเคราะห์นั่น... มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ทฤษฎีบนกระดาษอีกต่อไปแล้ว คุณแอบส่งโค้ดลับลงไปในระบบควบคุมชั้นบรรยากาศของโคโลนีเซนทอรีเมื่อสามสัปดาห์ก่อน" เอเลียสไม่ได้หันกลับมาทันที เขายังคงมองทัศนียภาพภายนอกที่หมู่ดาวนับล้านกำลังระยิบระยับราวกับดวงตาของความตาย ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มมุมปากของเขาบางเฉียบและเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ผ่านการขัดเกลามาอย่างดี "เล่นเกมอย่างนั้นหรือครับ คุณคีริน" เอเลียสทวนคำ น้ำทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยันจางๆ "ผมไม่ได้เล่นสนุก ผมกำลังทำในสิ่งที่สำนักงานอวกาศของคุณหวาดกลัวเกินกว่าจะกล้าจินตนาการ วิวัฒนาการของมนุษยชาติไม่ควรถูกจำกัดอยู่แค่ในกรอบกฎหมายที่เขียนขึ้นโดยพวก bureaucrats ที่ไม่เคยสัมผัสความหนาเหน็บของสุญญากาศด้วยซ้ำ" คีรินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเกือบจะสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าทางอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพของทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด คนหนึ่งคือผู้ปกป้องความสงบเรียบร้อยและกฎเกณฑ์ที่ค้ำจุนอารยธรรม อีกคนคือผู้ท้าทายขีดจำกัดเพื่อผลักดันเผ่าพันธุ์ไปสู่เส้นทางใหม่ที่อันตราย "กฎเกณฑ์ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขัง แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อไม่ให้พวกเราสูญพันธุ์เหมือนเช่นอดีตที่ผ่านมา" คีรินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลง แต่แววตากลับไหววูบชั่วขณะเมื่อนึกถึงโศกนาฏกรรมครั้งประวัติศาสตร์ "คุณลืมไปแล้วหรือครับว่าความทะเยอทะยานอย่างไร้ขอบเขตเคยเกือบทำให้ระบบสุริยะกลายเป็นสุสานมาแล้วครั้งหนึ่ง" "ผมไม่เคยลืมหรอกครับ..." เอเลียสสวนกลับทันควัน ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง "โดยเฉพาะความทรงจำในวันที่ครอบครัวของผมต้องกลายเป็นผุยผง เพียงเพราะระบบความปลอดภัยที่คุณภาคภูมิใจนักหนามันล้มเหลวในวินาทีวิกฤต! กฎของคุณ... มันปกป้องใครได้จริงๆ หรือครับ นอกจากปกป้องความไร้ความสามารถของพวกคุณเอง" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที มีเพียงเสียงหึ่งต่ำๆ ของเครื่องยนต์ขับเคลื่อนยานที่ดังอยู่เบื้องหลัง คีรินชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาของเขาปิดลงช้าๆ เพื่อควบคุมระลอกคลื่นแห่งความรู้สึกที่ถูกสะกิดขึ้นมา ความสูญเสียในอดีตของเอเลียสไม่ใช่เรื่องลับ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายนำมันมาใช้เป็นคมดาบฟาดฟันเข้าที่หัวใจของระเบียบวินัยที่เขายึดมั่น "ความโศกเศร้าของคุณไม่ได้ให้สิทธิ์คุณในการทำลายล้างความสมดุลของจักรวาล เอเลียส" คีรินลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตากลับมาแข็งกร้าวและเด็ดขาดไร้ความปรานี "ถ้าคุณยังดึงดันที่จะดำเนินโครงการ 'โพรมีธีอุส' ต่อไป ผมมีอำนาจเต็มที่ในการถอดถอนสิทธิ์การเข้าถึงระบบทั้งหมดของคุณในทันที และนั่นหมายถึงการเนรเทศคุณไปยังดาวเคราะห์ร้างเขตสาม" เอเลียสหัวנסเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "การเนรเทศเหรอครับ? คุณคิดจริงๆ หรือว่ากรงขังประเภทไหนจะสามารถหยุดยั้งความคิดที่ได้ออกเดินทางไปไกลกว่าขอบฟ้าของกาแล็กซีแล้วได้?" เขาก้าวเข้าไปประชิดคีรินจนร่างเกือบชิดกัน ความสูงและพละกำลังของวิศวกรหนุ่มสร้างความกดดันให้ผู้คุมกฎ แต่คีรินไม่มีทีท่าจะถอยหลังแม้แต่น้าวเดียว ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีอันร้อนแรงที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชาและอุดมการณ์ที่ขัดแย้งกำลังปะทุขึ้นอย่างเงียบงันในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ มันคือแรงดึงดูดประหลาดระหว่างสองขั้วอำนาจที่พร้อมจะหลอมรวมและทำลายล้างกันและกันได้ในเวลาเดียวกัน "คุณประเมินความเด็ดขาดของผมต่ำเกินไป..." คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงต่ำลึกและเต็มไปด้วยอำนาจที่สะท้อนผ่านความใกล้ชิด "และคุณก็ประเมินความรู้สึกของตัวเองสูงเกินไปเช่นกัน เอเลียส" ก่อนที่เอเลียสจะทันได้โต้ตอบด้วยคำพูดใดๆ แสงไฟนีออนสีฟ้าทั่วทั้งห้องควบคุมก็กะพริบวูby สองครั้งติดต่อกัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสามดังขึ้นเบื้องล่างจากแผงควบคุมหลักที่ถูกปิดตายไว้ หน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินปรากฏข้อมูลแปลกปลอมที่ไม่ได้มาจากระบบของยาน และไม่ใช่ฝีมือของเอเลียสอย่างแน่นอน คีรินขมวดคิ้วมุ่น ผละตัวออกจากเอเลียសอย่างรวดเร็วเพื่อตรงไปที่หน้าจอหลัก "นั่นไม่ใช่โค้ดของคุณ... ใครกำลังเข้าถึงระบบแกนกลางของเนบิวลา?" เอเลียสสบถเบาๆ สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดทันที นิ้วเรียวยาวกดลงบนแป้นพิมพ์สำรองเพื่อตรวจสอบร่องรอยดิจิทัล แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของเขาสะดุดกุน ไฟล์ข้อมูลลับสุดยอดที่ถูกเข้ารหัสไว้สามชั้นกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปยังพิกัดภายนอกยาน... และชื่อผู้ใช้งานที่ปรากฏบนหน้าจอหลักในฐานะ 'ผู้สั่งการ' กลับไม่ใช่ใครอื่น นอกจากรหัสประจำตัวของอดีตที่ปร Lดผู้ล่วงลับไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน—บิดาของคีรินเอง ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ — เนบิวลาสตาร์