สัญญาณรบกวนที่ขอบฟ้า

หน้าจอโฮโลแกรมสีครามสะท้อนดวงตาคู่คมที่ฉายแววเหนื่อยล้า เอเลียสใช้ปลายนิ้วกวาดผ่านกลุ่มข้อมูลความหนาแน่นสูงที่พุ่งพล่านราวกับฝูงปลาเรืองแสงในมหาสมุทรไร้แรงโน้มถ่วง เสียงฮัมต่ำของเครื่องยนต์ควอนตัมคอร์ที่ติดตั้งอยู่ใจกลางสถานีวิจัยลอยเคว้ง 'ไคโรส' ดังก้องอยู่ในโสตประสาท เป็นจังหวะเดียวกับเสียงลมหายใจของเขาเองที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ "ความผิดปกตินี้ไม่ใช่ความผันผวนของสุญญากาศธรรมดา..." พึมพำกับความว่างเปล่า ขณะที่กราฟฟังก์ชันบนจอเริ่มบิดเบี้ยวเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่มนุษยชาติยังไม่เคยบัญญัติศัพท์ เขารู้ดีว่ามันคืออะไร—รอยแยกของมิติที่เกิดจากการเร่งอนุภาคเกินขีดจำกัดของโปรเจกต์ 'โอเอซิส' โครงการที่เขาอุทิศทั้งวิญญาณและมันสมองเพื่อสร้างประตูสู่ดาวเคราะห์ดวงใหม่ให้มนุษยชาติได้หลบหนีจากโลกที่กำลังจะตาย แต่ความสำเร็จนี้แลกมาด้วยความเสี่ยงที่โครงสร้างของจักรวาลอาจฉีกขาด ปมในใจเรื่องอุบัติเหตุสยดสยองเมื่อสิบปีก่อน ที่พรากครอบครัวของเขาไปในความเวิ้งว้างอันเย็นเยือก กลับมาหลอกหลอนอีกครั้งในยามที่เขาเข้าใกล้ความสำเร็จสูงสุด ภาพยานอวกาศที่ค่อย ๆ แตกสลายกลายเป็นละอองฝุ่นท่ามกลางความมืดมิด ยังคงกรีดแทะขั้วหัวใจของเขาในทุกค่ำคืน ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนระดับสีแดงฉานสว่างวาบทั่วห้องควบคุม พร้อมกับระบบล็อกนิรภัยอัตโนมัติที่เริ่มปิดตายทีละภาคส่วน ไม่ใช่เพราะระบบรวน แต่เป็นเพราะรหัสผ่านระดับสูงสุดจากองค์กรกำกับดูแลสากลถูกป้อนเข้ามาจากภายนอก ประตูห้องควบคุมเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดักส์ในชุดสูทเข้ารูปไร้รอยยับของ 'คีริน' ผู้คุมกฎแห่งสุญญากาศ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจและความแม่นยำดุจเครื่องจักร คีรินก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ราวกับเงาที่ทาบทับลงบนความพยายามทั้งหมดของเอเลียส "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่เกินกว่ามือคู่เดียวจะควบคุมได้, เอเลียส" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นและเด็ดขาดดังขึ้นทำลายความเงียบ เอเลียสไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงจ้องมองตัวเลขบนหน้าจอที่กำลังไต่ระดับขึ้นสู่จุดวิกฤต "ไฟดวงนี้กำลังจะให้ความอบอุ่นแก่เผ่าพันธุ์มนุษย์, คีริน หรือคุณพอใจที่จะนั่งรอความตายในความมืดมิดที่ระเบียบวินัยงี่เง่าของคุณสร้างขึ้น?" คีรินเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือสัมผัส กลิ่นอายความเย็นชาและระเบียบวินัยแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาตัดกับความร้อนรุ่มในสายตาของเอเลียสอย่างสิ้นเชิง "ระเบียบวินัยคือสิ่งเดียวที่กั้นระหว่างอารยธรรมกับการสูญสลาย คำสั่งมาถึงแล้ว โครงการโอเอซิสถูกระงับถาวร คุณต้องยุติการทดลองนี้เดี๋ยวนี้" เอเลียสแค่นหัวเราะในลำคอ เขาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างเขากับคีรินลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาอีกฝ่ายที่ว่างเปล่าราวกับห้วงอวกาศ "คำสั่ง? จากพวกคนแก่ที่นั่งจิบไวน์อยู่ในสถานีโคจรรอบโลกเนี่ยนะ? พวกเขาไม่เคยเห็นความตายของมนุษย์นับล้านที่รอความช่วยเหลือจากดาวดวงอื่น" เอเลียสย่างสามขุมเข้าหาคีริน บีบเค้นความกดดันผ่านถ้อยคำคมกริบ "คุณกลัวอะไรกันแน่, คีริน? กลัวความผิดพลาด... หรือกลัวว่ามนุษยชาติจะก้าวข้ามกรอบที่คุณตั้งไว้จนคุณไม่มีความหมายอีกต่อไป?" คีรินไม่หลบสายตา ความนิ่งงันในแววตาของเขาซ่อนความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างไว้ ภายใต้ภาพลักษณ์ของผู้คุมกฎที่ไร้ความปรานี ปมในใจเรื่องการสูญเสียการควบคุมจักรวาลจนทำให้เพื่อนร่วมงานนับร้อยต้องจบชีวิตในหลุมดำเมื่อหลายปีก่อน ยังคงกัดกินจิตวิญญาณของเขาอยู่ทุกค่ำคืน นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องเคร่งครัด... เพื่อไม่ให้ความผิดพลาดแบบเดิมเกิดขึ้นอีก "ผมไม่ได้กลัวการก้าว ข้าม..." คีรินเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ ดวงตาคู่คมจับจ้องริมฝีปากที่กำลังขยับพูดก่อนจะเลื่อนขึ้นมองนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์อันดื้อรั้นของเอเลียส "แต่ผมกลัวการสูญเสียคุณ... และทุกสิ่งที่คุณกำลังจะทำลายมันด้วยความทิฐิ" บรรยากาศในห้องควบคุมเปลี่ยนไปชั่วขณะ เคมีอันตรายระหว่างสองผู้ชายที่ยืนอยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์พุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ความเกลียดชัง ความเข้าใจ และความปรารถนาที่จะเอาชนะกันและกันหลอมรวมเป็นความดึงดูดทางจิตวิญญาณที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดออกมาอีก เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงกะพริบถี่ ๆ ทั่วห้อง ก๊ิก... ก๊ิก... เสียงโลหะบิดตัวดังมาจากผนังห้องด้านหลังชั้นวางอุปกรณ์วิจัย รอยร้าวสีม่วงเข้มขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นกลางอากาศ ปลดปล่อยแรงโน้มถ่วงมหาศาลที่ดึงดูดทุกสิ่งรอบตัวให้ลอยเคว้ง เอเลียสเบิกตากว้างเมื่อเห็นรหัสข้อความบางอย่างที่ปรากฏขึ้นบนเศษเสี้ยวหน้าจอสำรองที่ยังใช้งานได้—ข้อความที่ไม่ควรจะมาจากระบบของเขา และไม่ควรมีใครในจักรวาลนี้ล่วงรู้ "นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดจากการทดลอง..." เอเลียสพึมพำด้วยใบหน้าซีดเผือด หันไปสบตากับคีรินที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด "มีใครบางคน... กำลังพยายามเปิดมันจากอีกฟากหนึ่ง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องไปในความเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ