ใต้แสงไฟห้องสมุดยามค่ำ

“เธอไม่ต้องหันไปมองตรงนั้นหรอกพาย... สนใจแค่หนังสือในมือเธอก็พอ” เสียงทุ้มต่ำของกวินดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมไปทั่วโซนหนังสือเก่า มือของเขาที่กำลังเอื้อมไปหยิบหนังสือเล่มหนาสั่นไหวเพียงเล็กน้อยจนสันปกกระแทกกับชั้นไม้ดัง *กึก* กวินไม่ได้หันกลับไปมองร่างเงาที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมมืดของประตูทางออก เขายังคงยืนนิ่ง คล้ายกับกำลังพยายามสะกดกลั้นพายุอารมณ์ที่หมุนวนอยู่ภายในอกไม่ให้พัดพาเอาความเยือกเย็นที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีให้พังทลายลง พายชะงักมือที่กำลังเรียงลำดับดัชนีหนังสือ เธอสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของชายหนุ่มข้างกาย แววตาของกวินที่มักจะนิ่งสงบเหมือนผืนน้ำยามไร้ลม บัดนี้กลับไหวระริกคล้ายมีคลื่นใต้น้ำซัดสาดอย่างรุนแรง “กวิน... นายโอเคไหมคะ?” พายเอ่ยถามเบาๆ พลางวางหนังสือลงบนชั้น เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทำขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว “ผมแค่... รู้สึกว่าวันนี้อากาศในห้องสมุดมันเย็นกว่าปกติไปหน่อยน่ะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าใจหาย “เราช่วยกันจัดโซนนี้ให้เสร็จก่อนที่บรรณารักษ์จะกลับดีกว่านะ ผมไม่อยากให้เธอกลับดึก” พายพยักหน้าอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับชายคนนั้น แต่เธอก็เลือกที่จะเก็บมันไว้ ความสัมพันธ์ของเธอกับกวินในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาเปราะบางและสวยงามราวกับดอกไม้ที่เพิ่งผลิบานในฤดูหนาว เธอไม่อยากให้ความสงสัยของเธอไปทำลายช่วงเวลาอันมีค่านี้ บรรยากาศในห้องสมุดยามค่ำคืนเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มอ่อนสาดส่องลงมากระทบกับสันหนังสือเก่าแก่ สร้างเงาทอดยาวไปตามทางเดิน พายขยับบันไดไม้เพื่อหยิบหนังสือที่อยู่ชั้นบนสุด ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเสียหลัก กวินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวในทันที มือหนาของเขาคว้าขอบชั้นวางเหนือหัวเธอไว้ กลายเป็นกำแพงมนุษย์ที่กักขังเธอไว้ในพื้นที่เล็กๆ ระหว่างแผ่นอกของเขาและชั้นหนังสือ “ระวังหน่อยสิครับ” กวินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาพายใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นอายความสะอาดที่ติดตัวเขาทำให้เธอเผลอตัวเงยหน้าขึ้นมอง ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้พายเห็นประกายในดวงตาของกวินชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่แค่ความหวังดี แต่มันคือความหวงแหน ความเหงา และความปรารถนาที่จะมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในวันที่โลกของเขาดูเหมือนจะพังทลายลง “ขอบคุณนะกวิน...” เธอพึมพำ เสียงแผ่วเบาแทบกลืนหายไปกับความเงียบ กวินไม่ได้ถอยห่าง เขากลับโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอ “พาย... ถ้าวันหนึ่งผมไม่ใช่คนที่เธอเห็นว่าเป็น ถ้าวันหนึ่งผมกลายเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ เธอจะยัง... ยืนอยู่ตรงนี้กับผมไหม” คำถามนั้นเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความลับในใจของพาย เธอไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่เธอกลับเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชิงยืนยัน ก่อนจะแย้มยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอเคยมีให้ใคร “ไม่ว่านายจะเป็นใคร หรือจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในมุมมืดของห้องสมุดแห่งนี้ พายจะอยู่ตรงนี้... เสมอค่ะ” กวินหลับตาลงรับสัมผัสนั้น ความรู้สึกโหยหาที่เขาพยายามกดทับไว้พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เขาอยากจะบอกเธอเหลือเกินว่าชายที่ยืนอยู่ในเงามืดคนนั้นคือใคร แต่เขาก็กลัวเหลือเกินว่าหากความลับนั้นถูกเปิดเผย พายจะต้องกลายเป็นเป้าหมายของ ‘ใครคนนั้น’ ไปด้วย ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานละมุนจนแทบจะหยุดเวลาไว้ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังขึ้นเป็นจังหวะเชื่องช้า แต่มั่นคง... มันดังมาจากทางเดินมืดมิดที่กวินเพิ่งเดินผ่านพ้นมา *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงนั้นหยุดลงที่ด้านหลังของทั้งคู่ กวินตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากความมืด “ไม่เจอกันนานนะ... กวินทัต ดูเหมือนเธอจะเจอของเล่นที่น่าสนใจมากกว่าหนังสือซะแล้วสิ” พายหันกลับไปมองด้วยความตกใจ แต่เธอกลับเห็นเพียงร่างชายในชุดสูทสีเทาเข้มที่ยืนกอดอกอยู่ตรงทางเดินที่ควรจะปิดตายไปแล้ว เขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มองตรงไปที่กวินด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “พ่อ...” กวินพึมพำออกมาเพียงคำเดียว แต่คำนั้นกลับสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องสมุด ก่อนที่ชายคนนั้นจะหยิบแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ข้างๆ แล้วแสยะยิ้ม “เลือกเอา... จะไปกับพ่อตอนนี้ หรือจะให้เพื่อนตัวน้อยของเธอต้องร่วมรับผิดชอบ ‘บันทึก’ เล่มนี้ไปด้วยกัน” ขอบคุณที่เดินทางมาด้วยกันในบันทึกหน้านี้นะคะ หวังว่าตอนต่อไปพวกเราจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู