ผู้ชายที่มาพร้อมกลิ่นฝน

“ฉันไม่ได้คุยกับคุณต่อหรอกนะ... เพราะคนอื่นเขารอคิวอยู่” ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ตอบโต้กลับไปโดยไม่ยอมสบตาเขาตรงๆ มือที่ถือบัตรห้องสมุดสั่นน้อยๆ จนต้องกำแน่นไว้ใต้เคาน์เตอร์ หัวใจเต้นโครมครามเหมือนจะมีใครมาตีกลองชุดอยู่ในอก ความรู้สึกผิดที่เกือบจะหลุดจากกรอบของตัวเองทำให้ฉันต้องรีบคว้ากองหนังสือส่งให้นนท์ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ อย่างเลิ่กลั่ก “เอ่อ... นนท์ ฝากดูรายชื่อหนังสือกลุ่มนี้ให้หน่อยนะ พายขอตัวไปเช็กสต็อกหนังสือใหม่ที่มุมในสุดก่อน” ฉันพูดรัวเร็วไม่รอฟังคำตอบ แล้วหมุนตัวเดินกึ่งวิ่งหนีออกมาจากจุดปะทะนั้นทันที กลิ่นไอของกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ ที่คุ้นเคยไม่ได้ช่วยให้ฉันสงบลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... จังหวะฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตามหลังมาเป็นระยะสม่ำเสมอทำให้ผิวหนังบนต้นคอฉันร้อนผ่าว ฉันมุดเข้าไปในซอกชั้นหนังสือหมวดวรรณกรรมคลาสสิกที่เงียบสงัดที่สุดของห้องสมุด พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะเผลอทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กในมุมมืด ทว่า... กลิ่นสะอาดๆ ที่เจือด้วยความชื้นและบรรยากาศเหมือนคนเพิ่งเดินผ่านฝนตกปรอยๆ ก็ลอยเข้ามาแตะจมูก “หนีเก่งเหมือนเดิมเลยนะ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังชั้นวางหนังสือ ฉันสะดุ้งสุดตัวจนไหล่ชนกับขอบไม้ดังปึก พอก้าวถอยออกมาก็พบกับกวินที่ยืนพิงชั้นวางหนังสืออยู่ก่อนแล้ว เขาไม่ได้ดูเร่งรีบเหมือนคนเพิ่งจะทะเลาะกับใคร แต่เขากำลังมองฉันด้วยสายตาที่ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแมวที่ถูกต้อนเข้ามุม “พายไม่ได้หนี... แค่มาทำงาน” ฉันพยายามรักษาเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบหมดแรง “ทำงานหรือซ่อนตัวกันแน่?” กวินขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แสงไฟสีสลัวในห้องสมุดทอดเงาของเขาทาบลงบนใบหน้าของฉัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่มีเอกลักษณ์ของเขามันทำให้สมองฉันพร่าเลือนไปชั่วขณะ “เมื่อกี้ที่เคาน์เตอร์... คุณทำเหมือนผมเป็นตัวประหลาดที่น่ากลัว ทั้งที่จริงๆ แล้วเราแค่คุยกันค้างไว้” “เราไม่ได้มีเรื่องอะไรต้องคุยค้างกันนี่คะ กวินเป็นนักศึกษา... พายก็แค่บรรณารักษ์ฝึกงาน” ฉันกัดริมฝีปากแน่น พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่เขากลับยื่นมือไปแตะชั้นวางหนังสืออีกฝั่งหนึ่ง ขวางทางเดินของฉันไว้โดยสมบูรณ์ กวินก้มหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าที่ร้อนฉ่าของฉันอย่างสำรวจ เขาดูจะสนุกกับการที่ได้เห็นท่าทางขัดเขินของฉันแบบนี้ “ใครบอกว่าเราคุยกันแค่เรื่องยืมคืนหนังสือ? ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อแค่อ่านหนังสือวิศวะฯ หรอกนะ” “แล้วคุณมาทำไม...” คำถามนั้นหลุดออกไปเบาหวิวราวกับจะขาดใจ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับไล่ไปตามปกหนังสือเล่มข้างๆ ก่อนจะหยุดที่หนังสือเล่มโปรดที่ฉันมักจะวางทิ้งไว้ตรงนี้เสมอ “ผมมาหาคน... ที่ชอบอ่านอะไรเงียบๆ แต่ดันทำตัวเสียงดังในหัวใจคนอื่น” หัวใจของฉันเหมือนหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง ความเงียบในห้องสมุดดูจะกดทับเราสองคนจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงแอร์ที่ครางเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นรัวของฉันเท่านั้นที่ดังชัดเจน สายตาของกวินเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความนิ่งเฉยแบบที่คนอื่นเห็น แต่มันมีความอ่อนโยนและรุกเร้าในเวลาเดียวกัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของมีนาที่เดินเข้ามาหาพร้อมกับกองหนังสือหนักอึ้งก็ดังขึ้น “พาย! อยู่ไหนน่ะ? อุ๊ย...” เสียงของมีนาขาดห้วงไปทันทีเมื่อเธอมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้า กวินผละตัวออกอย่างใจเย็นและเป็นธรรมชาติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู “ฉันว่าผมเจอหนังสือที่ต้องการแล้ว” กวินหันไปยิ้มให้มีนาอย่างสุภาพ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ฉันชั่วครู่หนึ่ง “ไว้คุยกันต่อตอนที่บรรยากาศดีกว่านี้นะครับ... ฝนข้างนอกเริ่มตกหนักแล้วด้วย” เขาก้าวเดินจากไป ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่กลางกองหนังสือ ขณะที่เสียงฟ้าร้องคำรามดังก้องมาจากภายนอกห้องสมุด แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าเสียงฟ้าร้อง คือโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่แปะอยู่บนปกหนังสือเล่มที่กวินเพิ่งสัมผัสเมื่อครู่ ฉันค่อยๆ แกะมันออกด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือหวัดๆ ของเขาทิ้งข้อความไว้สั้นๆ ว่า... *“ผมรู้ว่าคุณแอบมองผมจากมุมนี้มาสามสัปดาห์แล้ว พรุ่งนี้ถ้ากล้าพอ... ลองมาเจอกันที่ร้านกาแฟข้างห้องสมุดตอนสี่โมงเย็นดูไหม? แล้วผมจะบอกว่า... กลิ่นฝนที่ผมชอบที่สุด คือกลิ่นเดียวกับตอนที่อยู่ใกล้คุณ”* ฉันแทบทรุดลงนั่งกับพื้นเมื่ออ่านจบ ความลับที่ฉันคิดว่าซ่อนไว้มิดชิดถูกเขารู้ทันตั้งแต่เมื่อไหร่? และที่สำคัญกว่านั้น... เขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกคนใจสั่นไปพร้อมกับพายนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ