สารภาพรักใต้ต้นจามจุรี

“ถ้าเธอไม่หันมามองตอนนี้ ฉันคงต้องขโมยเวลาของเธอไปตลอดกาลจริงๆ แล้วนะพาย” เสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเล็กน้อยของกวินไม่ได้ดังมาจากมุมมืดของห้องสมุดเหมือนทุกครั้ง แต่มันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดใต้ร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ใจกลางมหาวิทยาลัย พายที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับการจัดเรียงที่คั่นหนังสือสีชมพูในมือถึงกับชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่า ‘คนอ่านหนังสือเงียบๆ’ ที่เธอแอบมองมาตลอดหลายเดือน กำลังยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่หนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน กวินไม่ได้สวมเสื้อช็อปของคณะวิศวะฯ เหมือนที่คุ้นตา เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่ดูเรียบง่ายแต่กลับขับให้เขามีรัศมีของความอบอุ่นจนพายรู้สึกประหม่า มือหนาของเขาค่อยๆ สอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบเอาบางอย่างออกมา... มันคือที่คั่นหนังสือสีชมพูใบเก่า ที่พายเคยเผลอทำตกไว้ในมุมลับของห้องสมุดเมื่อนานมาแล้ว “กวิน... นายเอาอันนี้ไปตอนไหนคะ?” พายถามเสียงเบา หวังจะใช้ความเขินอายกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ แต่ทว่า กวินกลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง จนพายสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านเข้ามา “ฉันไม่ได้เก็บได้นะพาย... ฉันตั้งใจ ‘ขอ’ มันมาตั้งแต่แรก” เขาทอดเสียงนุ่ม แววตาคมคายจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววสับสน “ทุกครั้งที่เธอวางมันไว้ในหนังสือเล่มไหน ฉันมักจะเดินไปหยิบเล่มนั้นมาอ่านต่อเสมอ ไม่ใช่เพราะฉันอยากรู้เนื้อหาในหนังสือหรอก แต่ฉันอยากรู้ว่า... วันนี้หัวใจของพายกำลังเดินทางไปถึงไหนในตัวอักษรเหล่านั้น” หัวใจของพายเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความมั่นใจที่เธอเพิ่งจะสั่งสมมาได้ไม่นานดูเหมือนจะละลายหายไปกับประโยคที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ เธอเบือนหน้าหนีไปยังทุ่งหญ้าสีเขียวเบื้องหน้า พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย “นายเป็นคนแบบนี้เสมอเลยเหรอคะ... ช่างสังเกตจนน่ากลัว” พายพึมพำ “เฉพาะกับคนคนเดียวเท่านั้นแหละครับ” กวินเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาจนระยะห่างระหว่างเขาสองคนเหลือเพียงไม่กี่คืบ “พาย... ตั้งแต่ที่ฉันเริ่มสังเกตเห็นเธอในมุมเงียบๆ ของห้องสมุดวันนั้น ฉันก็ไม่เคยหันมองใครอื่นอีกเลย ฉันอาจจะเป็นแค่หนุ่มวิศวะที่ดูแข็งทื่อ ไม่เก่งเรื่องคำหวาน ไม่รู้วิธีการจีบสาวแบบคนอื่นเขา แต่ถ้าให้พูดถึงการให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเธอ... ฉันไม่ยอมแพ้ใครแน่ๆ” พายค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่าย แววตาของกวินในตอนนี้ไม่มีความลังเลเหลืออยู่เลย มันมีเพียงความจริงจังที่สั่นคลอนหัวใจของเธออย่างหนักหน่วง มือของเขายื่นมาแตะที่ปลายนิ้วของเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาประสานกันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด “ฉันรู้ว่าพายอาจจะยังไม่มั่นใจในตัวเองมากพอ แต่ช่วยให้โอกาสฉันได้ไหมคะ... โอกาสที่จะได้เป็นคนที่ช่วยเติมเต็มความมั่นใจนั้น และเป็นคนที่คอยคั่นหนังสือชีวิตของเธอในบทต่อๆ ไปด้วยกัน” กวินพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ พายรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สิ่งรอบข้างที่เคยเสียงดังวุ่นวายกลายเป็นความว่างเปล่า เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นประสานกับจังหวะของกวิน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความขี้อายที่เคยเป็นกำแพงสูงชันค่อยๆ ทลายลงทีละน้อย เมื่อได้รับรู้ถึงความจริงใจที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่นั้น “ถ้า... ถ้าฉันตัดสินใจผิดล่ะคะ?” พายถามเสียงแผ่ว สบตากับเขาด้วยความหวังที่ซ่อนอยู่ “เราก็แค่เปิดไปอ่านหน้าต่อไปด้วยกันไงครับ” กวินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกของพายสดใสขึ้นทันตา ขณะที่มือของกวินค่อยๆ กระชับมือของพายแน่นขึ้น บรรยากาศใต้ต้นจามจุรีที่เคยดูโรแมนติกกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังแทรกเข้ามาจากทางเดินด้านหลัง ทั้งสองสะดุ้งสุดตัวและรีบผละออกจากกันด้วยความตื่นตกใจ พายหันไปมองต้นเสียงแล้วหัวใจก็แทบหยุดเต้น เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของรุ่นพี่หนุ่มคนหนึ่งที่เธอจำได้แม่นว่าคือ ‘ศศิน’ อดีตคนรักเก่าที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศและเคยเป็นปมใหญ่ในใจของพาย ยืนจ้องมองมาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ศศินก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่สายตาที่มองกวินนั้นกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความไม่พอใจ “ยังมีความสุขกันอยู่สินะ... แต่เธอคงยังไม่รู้ใช่ไหมพาย ว่าเรื่องที่กวินกำลังปกปิดเธออยู่เนี่ย มันใหญ่กว่าที่เธอคิดมาก” กวินหน้าเปลี่ยนสีทันที สันกรามของเขากระตุกแน่นเมื่อถูกแทรกแซงด้วยคนที่เขาไม่อยากให้เข้ามาเกี่ยวข้องที่สุดในเวลานี้ พายสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือของกวินที่คลายออกช้าๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับความลับที่เธอกลัวที่สุดกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้... ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนที่ 23 นะคะ หวังว่าหัวใจของทุกคนจะเต้นแรงไปพร้อมกับพายและกวินในตอนหน้านะคะ!