ความทรงจำที่เติบโต

"ถ้าคุณจะยืนจ้องเขาแบบนั้นต่อไปอีกนาทีเดียว ฉันคงต้องเรียกเจ้าหน้าที่มาเชิญคุณออกไปจากห้องสมุดแล้วล่ะค่ะ กวิน" พายเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างคนสองคน มือของเธอสั่นเทาขณะกำกระดาษแผ่นเล็กๆ ในมือไว้แน่น แววตาดุดันที่กวินใช้มองไปยังชายหนุ่มร่างสูงโปร่งซึ่งเพิ่งเดินลับหายไปหลังชั้นหนังสือหมวดวรรณกรรมคดีต่างประเทศดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเกรี้ยวที่ฉายชัดในแววตาคมกริบนั้นไม่ใช่สิ่งที่กวินคนเดิมที่เธอรู้จักมักจะแสดงออกมา กวินหันกลับมามองพาย ชั่วขณะหนึ่งเขาราวกับคนสติหลุด แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยของหญิงสาว เขาก็ถอนหายใจยาว พลางเสยผมที่ปรกหน้าผากอย่างหงุดหงิดใจ "กลับไปนั่งที่โต๊ะก่อนเถอะพาย... ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะคุยเรื่องนี้" เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่าผิดปกติ พายไม่ขยับ เธอทำเพียงก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างนั้นทำเอาหัวใจของกวินกระตุกวูบ "ทำไมคะ? สิ่งที่คุณพยายามปิดบังมาตลอด... เรื่องที่เขาพยายามเข้าหาฉัน หรือเรื่องที่คุณกับเขามีอะไรติดค้างกัน... ถึงเวลาที่ฉันต้องรู้แล้วไม่ใช่หรือไงคะ" กวินนิ่งไป เขามองไปรอบๆ บรรณารักษ์เริ่มหันมามองด้วยสายตาตำหนิที่ส่งเสียงรบกวนความเงียบ เขาตัดสินใจคว้าข้อมือพายเบาๆ แล้วดึงให้เดินตามไปยังโซนมุมอับหลังชั้นหนังสือเก่าที่แทบไม่มีใครย่างกรายเข้ามา กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ คลุ้งอยู่ในอากาศ แต่นั่นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความอึดอัดที่พุ่งสูงขึ้นในใจของพาย เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ปล่อยมือเธอแล้วกุมขมับ พายมองแผ่นกระดาษในมือที่กวินเคยแอบทิ้งไว้ให้ในหนังสือเล่มโปรดของเธอเมื่อหลายเดือนก่อน—ข้อความที่บอกให้เธอเชื่อมั่นในตัวเอง ข้อความที่เหมือนเป็นเพื่อนแท้ในยามที่เธอโดดเดี่ยวที่สุดในรั้วมหาวิทยาลัย "คุณเป็นคนเขียนข้อความพวกนี้... ใช่ไหมคะ" พายถามเสียงแผ่ว กวินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความดุดันหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความเหนื่อยล้าและความสั่นไหวที่พยายามเก็บซ่อนไว้ "พาย... ผมแค่อยากให้คุณมั่นใจในแบบที่คุณเป็น ผมเห็นคุณนั่งร้องไห้ในห้องสมุดนี้มาหลายครั้ง เห็นคุณพยายามอ่านหนังสือเล่มเดิมซ้ำๆ เพียงเพราะอยากเข้าใจโลกที่ไม่มีใครเห็นคุณ" "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้?" "เพราะสำหรับผม คุณไม่ใช่คนอื่นยังไงล่ะ" กวินเว้นจังหวะ สายตาของเขาสื่อถึงความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อน "ผมอาจจะเป็นแค่วิศวะมาดนิ่งที่ใครๆ ก็ว่าเข้าถึงยาก แต่ในห้องสมุดนี้... ผมเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เฝ้ามองผู้หญิงที่แสนงดงามผ่านตัวอักษร ผมอยากให้คุณรู้ว่าอย่างน้อยก็มีคนคนหนึ่งที่เห็นคุณค่าในสิ่งที่พายมองข้าม" ความเงียบปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง พายมองกวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความทรงจำนับไม่ถ้วนไหลย้อนกลับมา ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มบางๆ ของเขาตอนที่เราเผลอสบตากันในช่องว่างของชั้นหนังสือ เสียงพลิกหน้ากระดาษที่สอดรับกันอย่างเป็นจังหวะ หรือแม้แต่ตอนที่เขานั่งรอเธออ่านหนังสือจนดึกดื่นทุกครั้งที่รู้ว่าเธอต้องสอบ หัวใจของพายเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเข้าใจที่กระจ่างชัดในยามนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของข้อความที่ถูกเขียนไว้ แต่มันคือความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในห้องสมุดแห่งนี้ ความรู้สึกที่เติบโตขึ้นพร้อมกับความทรงจำของเราทั้งสองคน "คุณรู้ไหมคะกวิน..." พายสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "ฉันใช้เวลาอยู่นานมาก... ที่จะตามหาคนเขียนข้อความเหล่านี้ จนเกือบลืมไปเลยว่า ความจริงแล้วคนที่ฉันอยากแบ่งปันความทรงจำด้วยมากที่สุด ก็คือคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉันมาตลอด" กวินชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงเมื่อมือของพายเอื้อมไปแตะที่ปลายนิ้วของเขาแผ่วเบา มันเป็นสัมผัสที่บางเบา แต่กลับมีพลังมหาศาลพอจะทลายกำแพงความลับที่เขาสร้างไว้ "ฉันไม่ได้ต้องการใครที่สมบูรณ์แบบหรอกค่ะ" พายยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่สวยงามที่สุดเท่าที่กวินเคยเห็น "ฉันต้องการแค่ใครสักคนที่พร้อมจะเติบโตไปพร้อมกับฉัน... ในมุมที่เงียบที่สุดของโลกใบนี้" กวินขยับจะพูดอะไรบางอย่าง เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอไว้ แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหลัก เสียงนั้นหยุดลงตรงหน้าทางเข้ามุมอับที่พวกเขาหลบอยู่ "ฉันว่าเราคุยกันไม่จบนะ กวิน" เสียงที่คุ้นหูและเย็นเยียบนั้นทำให้กวินตัวแข็งทื่อ พายหันขวับไปมองด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างสูงของชายคนเดิมที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหยียดที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ มือของเขากำวัตถุบางอย่างไว้แน่น—มันเป็นสมุดบันทึกเล่มสีน้ำเงินที่พายเคยทำหายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่เธอซ่อนไว้ในนี้ จะเป็นเรื่องที่น่าสนุกกว่าการมานั่งสารภาพรักกันนะ" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะมีความสุขไปกับการเติบโตของหัวใจในตอนนี้นะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงโค้งสุดท้ายค่ะ! - ที่คั่นหนังสือสีชมพู -